Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ 3:21

Διότι απέδωσαν όλη την εξουσία και τη δόξα στον Θεό, πιστεύοντας ότι «είναι δυνατός να μας ελευθερώσει». «Και αν» πάλι «δεν» το θελήσει, εμείς προτιμούμε με χαρά να πεθάνουμε, παρά να πράξουμε τα όσα εσύ έχεις προστάξει. «Τότε ο Ναβουχοδονόσορ γέμισε από οργή και η όψη του προσώπου του αλλοιώθηκε εναντίον του Σεδράχ, του Μισάχ και του Αβδεναγώ, και είπε: ανάψτε το καμίνι επτά φορές περισσότερο, μέχρι να καεί εντελώς. Και διέταξε άνδρες ισχυρούς στη δύναμη, αφού τους δέσουν, να τους ρίξουν στο καμίνι της φωτιάς που καιγόταν. Τότε οι άνδρες εκείνοι δέθηκαν μαζί με τα ενδύματα και τις περισκελίδες τους... και ρίχτηκαν στο καμίνι της φωτιάς που καιγόταν» σύμφωνα με «τον λόγο του βασιλιά». Υπερίσχυαν, λοιπόν, αν πρέπει να λέμε την αλήθεια, οι παίδες... Διότι, όσο υπερίσχυε ο λόγος των παίδων, τόσο οργιζόταν ο βασιλιάς. «Και είπε: το καμίνι ανάψτε το επτά φορές περισσότερο», προφανώς επειδή ήδη νικιόταν από αυτούς. Διότι στα επίγεια πράγματα υπερίσχυσε ο βασιλιάς, αλλά στην πίστη προς τον Θεό υπερίσχυσαν οι τρεις παίδες. —Αλλά θα πει κάποιος: δεν μπορούσε, λοιπόν, ο Δανιήλ, όντας φίλος του βασιλιά, να παρακαλέσει για αυτούς και να ζητήσει την απελευθέρωση των τριών παίδων; Μπορούσε, αλλά για να φανερωθούν τα μεγάλα έργα του Θεού και να μάθουν οι Βαβυλώνιοι να φοβούνται τον Θεό, για τον λόγο αυτόν σιωπούσε, ώστε και η πίστη αυτών να φανερωθεί και ο Θεός να δοξαστεί μέσω αυτών.

Έτσι λοιπόν ο Θεός, οικονομώντας τα πράγματα κατά καιρούς διά «των δούλων του, των προφητών», πείθει «όλους τους ανθρώπους να έλθουν εις επίγνωσιν» αυτού. «Τότε» λοιπόν, αφού δέθηκαν οι παίδες, «μαζί με τα ενδύματα και τα σαράβαρά τους ρίχτηκαν στο καμίνι της καιόμενης φωτιάς, σύμφωνα με το πρόσταγμα του βασιλιά». Πες μου, Ναβουχοδονόσορ, για ποιον λόγο διατάζεις να ριχτούν αυτοί δεμένοι στη φωτιά; Μήπως για να μη φύγουν; Ή μήπως, αν είναι λυμένοι, θα σβήσουν τη φωτιά με τα πόδια τους; Αλλά δεν είσαι εσύ που τα κάνεις αυτά, αλλά άλλος είναι αυτός που ενεργεί μέσα σου. Και γι' αυτό η Γραφή λέει: «τότε η μορφή του βασιλιά αλλοιώθηκε»· διότι άλλος ήταν και άλλος έγινε. Διότι αρχικά ο βασιλιάς ήταν άνθρωπος που φοβόταν τον Θεό· έπειτα, αφού υπερηφανεύθηκε εναντίον Του, αλλοιώθηκε, μιμούμενος τα έργα του διαβόλου. Και γι' αυτό ορθώς η Γραφή προανήγγειλε λέγοντας: «εγώ είμαι ο Θεός και δεν έχω αλλοιωθεί», για να δειχθεί ότι ο Θεός είναι άτρεπτος και αναλλοίωτος. Του βασιλιά «η μορφή αλλοιώθηκε», για να γίνει εύκολα κατανοητό ότι είναι άνθρωπος, και για να αναγνωριστεί εύκολα ο πλάνος που ενεργεί μέσα του, ο οποίος πάντοτε μιμείται τα έργα του Θεού και θέλει με ποικίλους τρόπους να εξαπατήσει τον άνθρωπο. Διότι, λέει, «το δέκατο όγδοο έτος ο βασιλιάς Ναβουχοδονόσορ κατασκεύασε μια χρυσή εικόνα, με ύψος εξήντα πήχεις και πλάτος έξι πήχεις, και την έστησε στο πεδίο Δεειρά στη χώρα της Βαβυλώνας».

Εάν όμως κάποιος υποθέσει ότι είναι αδύνατο να διατηρηθούν στη ζωή οι άνθρωποι για τόσο πολύ χρόνο, και ότι ο Ηλίας δεν αναλήφθηκε ένσαρκος, αλλά ότι η σάρκα του καταναλώθηκε στο πύρινο άρμα, ας αναλογιστεί ότι ο Ιωνάς, αφού ρίχτηκε στον βυθό, αποβλήθηκε και πάλι σώος στη στεριά με προσταγή του Θεού, και ότι ο Ανανίας, ο Αζαρίας και ο Μισαήλ, όταν ρίχτηκαν σε καμίνι φωτιάς που έκαιγε επτά φορές περισσότερο, ούτε έπαθαν καμία βλάβη ούτε βρέθηκε πάνω τους οσμή φωτιάς. Επομένως, το χέρι του Θεού που συμπαραστάθηκε σε αυτούς και επιτέλεσε για χάρη τους πράγματα παράδοξα και αδύνατα για την ανθρώπινη φύση, τι το θαυμαστό έχει αν και σε αυτούς που μετατέθηκαν κατεργάστηκε κάτι το παράδοξο, υπηρετώντας το θέλημα του Πατρός;

Διότι το «να χαίρεται κανείς με εκείνους που χαίρονται» δεν είναι μικρό κατόρθωμα, αλλά είναι κατά πολύ μεγαλύτερο και από το «να κλαίει με εκείνους που κλαίνε» και από το να προστατεύει αυτούς που βρίσκονται σε κίνδυνο. Επειδή πολλοί μεν συγκινδύνευσαν με όσους κινδύνευαν, δεν συμμερίστηκαν όμως τη χαρά εκείνων που προόδευαν, αλλά πληγώθηκαν από φθόνο, και, ενώ υπέμειναν το δυσκολότερο, λύγισαν μπροστά στο ευκολότερο. Διότι τίποτα δεν κάνει τους ανθρώπους τόσο παράνομους και ανόητους, όσο το να αποζητούν με απληστία τη δόξα των πολλών· και τίποτα δεν τους κάνει τόσο δοκιμασμένους και αδαμάντινους, όσο το να την περιφρονούν. Γι' αυτό και χρειάζεται εξαιρετικά ρωμαλέα ψυχή σε εκείνον που πρόκειται να αντέξει σε τόσο μεγάλη ορμή και βιαιότητα πνεύματος. Διότι, όταν μεν ευημερεί, θεωρεί τον εαυτόν του ανώτερο από όλους τους άλλους· όταν όμως υπομένει τα αντίθετα, επιθυμεί να θαφτεί στη γη, καθώς καταποντίζεται από το πάθος. Αλλά οι τρεις παίδες ρίχτηκαν στο καμίνι, και ούτε τότε δεν ξέχασαν την ευσέβειά τους. Γι' αυτό το πυρ έγινε γι' αυτούς τείχος, και η φλόγα στολή, και το καμίνι πηγή δροσιάς, και, ενώ τους δέχθηκε δεμένους, τους παρέδωσε λυμένους· δέχθηκε σώματα θνητά, και απείχε από αυτά σαν να ήταν αθάνατα· αγνόησε τη φυσική τους υπόσταση, αλλά σεβάστηκε την ευσέβειά τους· έδεσε τα πόδια τους ο τύραννος, και τα πόδια τους έδεσαν την ενέργεια του πυρός. Ω, τι παράδοξο θαύμα! Η φλόγα έλυσε τους δεμένους, και η ίδια πλέον δενόταν από αυτούς που προηγουμένως ήταν δεμένοι.