Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ 3:23

Αφού, λοιπόν, έγιναν αυτά, λέει η Γραφή: «και οι τρεις αυτοί άνδρες, ο Σεδράχ, ο Μισάχ και ο Αβδεναγώ, έπεσαν στο μέσο της καμίνου δεμένοι και περιπατούσαν στο μέσο της φλόγας, υμνώντας τον Θεό και ευλογώντας τον Κύριο». Τα δεσμά, λοιπόν, που τους έβαλε ο βασιλιάς, αυτά αμέσως τα κατέκαψε η φωτιά, τα δε ιμάτιά τους και τα σαράβαρά τους «δεν τα άγγιξε», ώστε και σε αυτό να δειχθεί το μεγαλειώδες έργο του Θεού. Επειδή, δηλαδή, τα ιμάτια περιέβαλλαν τα σώματα των παίδων, αγιάστηκαν και αυτά μαζί τους και δεν καταστράφηκαν από τη φωτιά, αλλά με τη μαρτυρία τους τιμήθηκαν μαζί με αυτούς. Ας μου πουν, λοιπόν, οι αιρεσιάρχες που αρνούνται τη δική τους ανάσταση, πώς λένε ότι δεν υπάρχει ανάσταση της σάρκας, όταν φθαρτά ιμάτια και υποδήματα που προέρχονταν από νεκρά ζώα δεν καταστράφηκαν από τη φωτιά επειδή περιέβαλλαν άγιο σώμα; Πώς δεν θα αγιαστεί μαζί της και δεν θα μετατεθεί στην αφθαρσία και η σάρκα, η οποία, αν και είναι φθαρτή, περιβάλλει μια άγια ψυχή; Εάν, δηλαδή, αυτά που ήταν από τη φύση τους φθαρτά δεν υπέστησαν φθορά, πώς εκείνο που δεν πλάστηκε εκ φύσεως φθαρτό, αλλά νεκρώθηκε εξαιτίας της παρακοής, αφού ζωοποιηθεί και πάλι με τη δύναμη του Θεού, δεν θα αναστηθεί; Ώστε με κάθε τρόπο μας πείθει η Γραφή να πιστεύουμε με όλη μας την καρδιά στον Θεό, με τον ίδιο τρόπο που και εκείνοι, έχοντας πιστέψει, διασώθηκαν από την κάμινο του πυρός σώοι, μαζί με τα ρούχα και τα σαράβαρά τους.

Εάν όμως κάποιος υποθέσει ότι είναι αδύνατο να διατηρηθούν στη ζωή οι άνθρωποι για τόσο πολύ χρόνο, και ότι ο Ηλίας δεν αναλήφθηκε ένσαρκος, αλλά ότι η σάρκα του καταναλώθηκε στο πύρινο άρμα, ας αναλογιστεί ότι ο Ιωνάς, αφού ρίχτηκε στον βυθό, αποβλήθηκε και πάλι σώος στη στεριά με προσταγή του Θεού, και ότι ο Ανανίας, ο Αζαρίας και ο Μισαήλ, όταν ρίχτηκαν σε καμίνι φωτιάς που έκαιγε επτά φορές περισσότερο, ούτε έπαθαν καμία βλάβη ούτε βρέθηκε πάνω τους οσμή φωτιάς. Επομένως, το χέρι του Θεού που συμπαραστάθηκε σε αυτούς και επιτέλεσε για χάρη τους πράγματα παράδοξα και αδύνατα για την ανθρώπινη φύση, τι το θαυμαστό έχει αν και σε αυτούς που μετατέθηκαν κατεργάστηκε κάτι το παράδοξο, υπηρετώντας το θέλημα του Πατρός;

Γνωρίζετε δε ότι ο άνθρωπος που έχει παραιτηθεί από την παρούσα ζωή και αποδέχεται με ευκολία το τέλος του, δεν θα δίσταζε να τολμήσει οτιδήποτε, ακόμη και από εκείνα που θεωρούνται εξαιρετικά τολμηρά. Αλλά όμως και αυτοί, παρότι περιφρονούσαν τον θάνατο, παρέμεναν πράοι, χωρίς η ανδρεία τους να εκτραπεί διόλου σε θρασύτητα και χωρίς να το πράττουν αυτό από φιλοδοξία. Και οι τρεις εκείνοι άνδρες, ο Σεδράχ, ο Μισάχ και ο Αβδεναγώ, έπεσαν δεμένοι στο μέσο της καιόμενης καμίνου του πυρός. Και περπατούσαν στο μέσο της φλόγας, υμνώντας τον Θεό και ευλογώντας τον Κύριο. Πρόσεξε, δεν είναι άραγε αυτό θαυμαστό και παράδοξο, το να περπατούν δηλαδή και να υμνούν, σαν να βρίσκονταν μέσα σε κολυμβήθρα υδάτων; Αν και τίποτα δεν αποτελούσε εμπόδιο εκεί, εφόσον έτσι το θέλησε ο Θεός.

Διότι το «να χαίρεται κανείς με εκείνους που χαίρονται» δεν είναι μικρό κατόρθωμα, αλλά είναι κατά πολύ μεγαλύτερο και από το «να κλαίει με εκείνους που κλαίνε» και από το να προστατεύει αυτούς που βρίσκονται σε κίνδυνο. Επειδή πολλοί μεν συγκινδύνευσαν με όσους κινδύνευαν, δεν συμμερίστηκαν όμως τη χαρά εκείνων που προόδευαν, αλλά πληγώθηκαν από φθόνο, και, ενώ υπέμειναν το δυσκολότερο, λύγισαν μπροστά στο ευκολότερο. Διότι τίποτα δεν κάνει τους ανθρώπους τόσο παράνομους και ανόητους, όσο το να αποζητούν με απληστία τη δόξα των πολλών· και τίποτα δεν τους κάνει τόσο δοκιμασμένους και αδαμάντινους, όσο το να την περιφρονούν. Γι' αυτό και χρειάζεται εξαιρετικά ρωμαλέα ψυχή σε εκείνον που πρόκειται να αντέξει σε τόσο μεγάλη ορμή και βιαιότητα πνεύματος. Διότι, όταν μεν ευημερεί, θεωρεί τον εαυτόν του ανώτερο από όλους τους άλλους· όταν όμως υπομένει τα αντίθετα, επιθυμεί να θαφτεί στη γη, καθώς καταποντίζεται από το πάθος. Αλλά οι τρεις παίδες ρίχτηκαν στο καμίνι, και ούτε τότε δεν ξέχασαν την ευσέβειά τους. Γι' αυτό το πυρ έγινε γι' αυτούς τείχος, και η φλόγα στολή, και το καμίνι πηγή δροσιάς, και, ενώ τους δέχθηκε δεμένους, τους παρέδωσε λυμένους· δέχθηκε σώματα θνητά, και απείχε από αυτά σαν να ήταν αθάνατα· αγνόησε τη φυσική τους υπόσταση, αλλά σεβάστηκε την ευσέβειά τους· έδεσε τα πόδια τους ο τύραννος, και τα πόδια τους έδεσαν την ενέργεια του πυρός. Ω, τι παράδοξο θαύμα! Η φλόγα έλυσε τους δεμένους, και η ίδια πλέον δενόταν από αυτούς που προηγουμένως ήταν δεμένοι.

Αυτός ο αείμνηστος αποτελεί έναν πίνακα υψηλών συγγραμμάτων των προφητών, των αποστόλων και των δασκάλων· διότι σε αυτόν βρίσκουμε τα κατορθώματα όλων, τις αρετές του καθενός, την αγάπη προς τον Θεό, τον ζήλο, την ελπίδα, την πορεία τους· τον Ησαΐα, τον Ιερεμία, τον Δανιήλ και τον Ιεζεκιήλ, καθώς και αυτούς που φάνηκαν να περπατούν πάνω στα κάρβουνα μέσα στην ολόφλογη κάμινο, τον Αμβακούμ που υψώθηκε στον αέρα και τον Ιωνά τον κήρυκα· μέσω αυτού όποιος θέλει τους γνωρίζει πραγματικά όλους· διότι, όπως ακριβώς ο προφήτης παλαιότερα έσωσε τη Νινευή, αυτός έσωσε τώρα όλους τους Χριστιανούς και την Κωνσταντινούπολη· διότι αυτός είναι δάσκαλος των περάτων της οικουμένης, ως σοφός στα θεία.