Τοῦ αὐτοῦ πατρὸς ἐκ τοῦ εἰς τὸ ἀποστολικὸν ῥητὸν λόγου τὸ φάσκον Πεπει<ρα>σμένον δὲ κατὰ πάντα δίχα μόνης τῆς ἁμαρτίας· Ἐντεῦθεν δὴ ὁρμώμενος ὁ τῶν πατέρων χορὸς τέλειον τὸν Χριστὸν πρεσβεύει ὥσπερ ἐν θεότητι οὕτω καὶ ἐν ἀνθρωπότητι, ὁμοούσιον ἡμῖν ὄντα κατὰ πάντα τρόπον δίχα μόνης τῆς ἁμαρτίας. Καὶ ὥσπερ μία ἦν καὶ ἀδιαίρετος ἡ τῆς Σιναΐτιδος βάτου ὑπόστασις πάντοθεν ἀβλαβῶς περιειλημ<μ>ένη τῷ πυρί, μήτε τῆς τοῦ φυτοῦ πόσας ἀμαυρούσης τὴν ἐνέργειαν τοῦ πυρός, μηδ’ αὐτῆς ἐνεργείας τῆς φλογὸς λυμαινομένης τῷ φυτῷ, οὕτω δὴ ἐν τῷ ἑνικῷ προσώπῳ Χριστοῦ ἀμαχεί μοι νόει τὴν θείαν καὶ ἀνθρωπίνην ἰδιότητα. Καὶ μεθ’ ἕτερα· Διατοῦτο ὁμοίωμα υἱοῦ θεοῦ, μᾶλλον δὲ τὸ ὁμοίωμα καὶ προτύπωμα τοῦ υἱοῦ τοῦ θεοῦ ἐν τῇ καμίνῳ τῶν παίδων προεξεικονίσθη. Ὥσπερ γὰρ ἡ τῶν παίδων ἐκείνων ἀνθρωπίνη φύσις σχεδὸν συγκεκραμένη ὅλη τῇ ἐνεργείᾳ καὶ φύσει τῆς φλογὸς τῇ τοῦ σώματος κινητικῶς καὶ μεταστατικῶς περιεπάτει ἐνεργείᾳ καὶ τῇ θελήσει τῇ νοερᾷ ἐξετέλει τὴν ὑμνῳδίαν, καὶ οὐδὲν ἐμίανε τὸ πῦρ τῶν σωματικῶν ἢ ψυχικῶν αὐτῶν ἰδιωμάτων, ἀλλὰ τέλειος ἦν Ἀζαρίας ἐν πυρότητι καὶ ἐν ἀνθρωπότητι, οὕτω καὶ ἐπὶ τοῦ Ἐμμανουὴλ νοητέον τὸ τῆς θεότητος αὐτοῦ πῦρ ὥσπέρ τινα πνοὴν ζωῆς συγκεκραμένον τῇ ψυχῇ καὶ τῷ σώματι· ἡγίασε μὲν ταῦτα, οὐ μὴν ἐμείωσέ τι τῶν κατ’ οὐσίαν τῆς ψυχῆς ἢ τοῦ σώματος.
Μετάφραση
Του ιδίου Πατέρα, από τον λόγο του στο αποστολικό ρητό που λέει: «Έχει δοκιμασθεί κατά πάντα, χωρίς μόνο την αμαρτία». Από εδώ ακριβώς ξεκινώντας, ο χορός των Πατέρων ομολογεί ότι ο Χριστός είναι τέλειος, όπως στη θεότητα έτσι και στην ανθρωπότητα, όντας ομοούσιος με εμάς κατά πάντα, χωρίς μόνο την αμαρτία. Και όπως μία και αδιαίρετη ήταν η υπόσταση της σιναϊτικής βάτου, ολόγυρα περιβεβλημένη αβλαβώς από το πυρ, χωρίς ούτε η ιδιότητα του φυτού να αμαυρώνει την ενέργεια του πυρός ούτε η ενέργεια της φλόγας να βλάπτει το φυτό, έτσι λοιπόν να νοήσεις και στο ένα πρόσωπο του Χριστού, χωρίς καμιά σύγχυση, τη θεία και την ανθρώπινη ιδιότητα. Και παρακάτω: Γι’ αυτό προεικονίσθηκε στην κάμινο των παίδων το ομοίωμα του Υιού του Θεού, ή μάλλον το ομοίωμα και το προτύπωμα του Υιού του Θεού. Διότι, όπως η ανθρώπινη φύση εκείνων των παίδων, σχεδόν ολόκληρη αναμεμειγμένη με την ενέργεια και τη φύση της φλόγας, περπατούσε με τη σωματική κινητική και μεταβατική της ενέργεια και με τη νοερά της θέληση επιτελούσε την υμνωδία, και το πυρ δεν έβλαψε σε τίποτε τα σωματικά ή ψυχικά τους ιδιώματα, αλλά ο Αζαρίας ήταν τέλειος και μέσα στην πυρότητα και μέσα στην ανθρωπότητα, έτσι πρέπει να νοηθεί και στον Εμμανουήλ το πυρ της θεότητός του, σαν κάποια πνοή ζωής αναμεμειγμένη με την ψυχή και το σώμα· αυτά μεν τα αγίασε, δεν ελάττωσε όμως τίποτε από όσα ανήκουν κατ’ ουσίαν στην ψυχή ή στο σώμα.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
- Κεφάλαιο
- {Χρήσεις ἄχρηστοι Ἀρειανῶν μιαρῶν δυσσεβῶς ἀθετοῦσαι τὴν ὁμοούσιον θεότητα τοῦ υἱοῦ τοῦ θεοῦ, καὶ κτίσμα τὸν κτίστην τῶν ἁπάντων λέγουσαι.}