Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ 3:28

Έτσι λοιπόν, αποκρινόμενος ο Ναβουχοδονόσορας, είπε: «Ευλογημένος ο Θεός του Σεδράχ, του Μισάχ και του Αβδεναγώ, ο οποίος απέστειλε τον άγγελό του και γλίτωσε τους δούλους του, διότι είχαν εμπιστευθεί σε αυτόν, και αθέτησαν την προσταγή του βασιλιά και παρέδωσαν τα σώματά τους, για να μη λατρεύσουν κανέναν άλλον θεό, παρά μόνο τον δικό τους Θεό. Και εγώ εκδίδω διάταγμα: κάθε λαός, φυλή και γλώσσα, εάν πει βλασφημία εναντίον του Θεού του Σεδράχ, του Μισάχ και του Αβδεναγώ, θα καταστραφούν και τα σπίτια τους θα λεηλατηθούν, διότι δεν υπάρχει άλλος θεός που να μπορεί να σώσει με τέτοιον τρόπο». Και «κατηύθυνε τον Σεδράχ, τον Μισάχ και τον Αβδεναγώ στη χώρα της Βαβυλώνας και τους ανέδειξε και τους αξίωσε να ηγούνται όλων των Ιουδαίων που βρίσκονταν στο βασίλειό του». Πρέπει λοιπόν να αντιληφθούμε, αγαπητοί, πόση χάρη παρέχει η πίστη προς τον Θεό. Διότι, όπως ακριβώς δόξασαν τον ίδιο τον Θεό παραδίδοντας τους εαυτούς τους στον θάνατο, έτσι πάλι και οι ίδιοι δοξάστηκαν όχι μόνο από τον Θεό αλλά και από τον βασιλιά, και δίδαξαν τα αλλόφυλα και βάρβαρα έθνη να σέβονται τον Θεό. Και πραγματικά είναι δυνατόν να καταλάβει κανείς ότι αυτό συμβαίνει μέχρι και σήμερα. Διότι, όταν κάποιος από τους αγίους κληθεί σε μαρτύριο και τελεστούν σε αυτόν κάποια μεγαλεία από τον Θεό, αμέσως όλοι όσοι τα δουν θαυμάζουν, και πολλοί, αφού πιστέψουν μέσω αυτών, γίνονται έτσι και οι ίδιοι μάρτυρες του Θεού.

Αυτός δεν λέει: «Για να σωθώ», αλλά η διδασκαλία έγινε σε αυτόν πιο ηχηρή από κάθε φωνή· διότι αμέσως γίνεται κήρυκας. Δεν έχει ανάγκη να κατηχηθεί, όπως ο δεσμοφύλακας, αλλά τι κάνει; Διακηρύττει τον Θεό και ομολογεί τη δύναμή Του: «Αληθινά γνωρίζω ότι ο Θεός σας, αυτός είναι ο Θεός των θεών και ο Κύριος των κυρίων· διότι απέστειλε τον άγγελό Του και σας διέσωσε από το καμίνι». Και τι συμβαίνει μετά από αυτά; Δεν κατηχείται ένας μόνο δεσμοφύλακας, αλλά πολλοί, μέσω των βασιλικών επιστολών, μέσω της θέας των ίδιων των γεγονότων.

Θέλεις να μάθεις και από αλλού πώς δοξάζεται ο Θεός από τον βίο των δούλων του, και πώς από τα θαύματα; Ο Ναβουχοδονόσορ έριξε κάποτε τους τρεις παίδες στην κάμινο. Έπειτα, επειδή είδε ότι η φωτιά δεν τους κατανίκησε, λέει: «Ευλογητός ο Θεός, ο οποίος απέστειλε τον άγγελό του και διέσωσε τους παίδες του από την κάμινο, διότι εμπιστεύθηκαν σε αυτόν, και αθέτησαν τον λόγο του βασιλιά». Τι λες; Καταφρονήθηκες, και θαυμάζεις εκείνους που σε περιφρόνησαν; Ναι, λέει, ακριβώς γι' αυτό, επειδή καταφρονήθηκα· και αυτήν θέτει ως αιτία του θαύματος. Ώστε, η δοξολογία στον Θεό τότε δεν προήλθε μόνο εξαιτίας του σημείου, αλλά και εξαιτίας της προαιρέσεως εκείνων που ρίχθηκαν στην κάμινο. Αν δε κανείς εξετάσει καθ' εαυτό το ένα και το άλλο, τούτο δεν είναι κατώτερο από εκείνο.

Ή μάλλον, όχι μόνο οι ίδιοι, αλλά και ο ίδιος ο εχθρός, με τη δική του φωνή και με τα λόγια του και με την επιστολή του, διακήρυσσε προς όλους και τη σθεναρή αντίσταση των αθλητών και τη δύναμη του αγωνοθέτη. Και όπως ακριβώς οι κήρυκες ανακηρύσσουν στο μέσο του θεάτρου τους αθλητές ως νικητές, και αναφέρουν τις πόλεις τους, λέγοντας: «Ο τάδε από την τάδε πόλη»· έτσι και αυτός, αντί για την πόλη, ανακήρυσσε τον Δεσπότη τους: «Σεδράχ, Μισάχ, Αβδεναγώ, οι δούλοι του Θεού του υψίστου, βγείτε και ελάτε». Τι συνέβη, ώστε να τους αποκαλείς δούλους του Θεού; Δεν ήταν δικοί σου δούλοι; «Αλλά κατέλυσαν τη βασιλεία μου», λέει, «καταπάτησαν την αλαζονεία μου, έδειξαν με τα έργα τους τον αληθινό Δεσπότη τους. Αν ήταν δούλοι ανθρώπων, δεν θα τους φοβόταν η φωτιά, δεν θα υποχωρούσε η φλόγα· διότι η κτίση δεν γνωρίζει να σέβεται και να τιμά τους δούλους των ανθρώπων». Γι' αυτό πάλι, λέει: «Ευλογημένος ο Θεός του Σεδράχ, του Μισάχ και του Αβδεναγώ». Εσύ όμως πρόσεξε πώς πρώτα ανακηρύσσει τον αγωνοθέτη: «Ευλογημένος ο Θεός που απέστειλε τον άγγελό Του και ελευθέρωσε τους παίδες Του». Αυτό φανερώνει τη δύναμη του Θεού· πες όμως και την αρετή των αθλητών: «Επειδή στήριξαν την ελπίδα τους σε Αυτόν, και αθέτησαν την προσταγή του βασιλιά, και παρέδωσαν τα σώματά τους, για να μην λατρεύσουν ξένους θεούς». Υπάρχει άραγε τίποτα ίσο με την αρετή;

Τόσο μεγάλο καλό είναι η αρετή, ώστε έχει θαυμαστές και επαινέτες ακόμη και αυτούς τους ίδιους τους εχθρούς. Εκείνοι αγωνίστηκαν και νίκησαν, και ο ηττημένος εξέφρασε την ευχαριστία του, επειδή δεν τους φόβισε η όψη της φλόγας, αλλά τους ενθάρρυνε η ελπίδα στον Δεσπότη Χριστό. Και ονομάζει τον Θεό της οικουμένης [ως Θεό] των τριών παίδων, όχι για να περιορίσει την κυριαρχία Του, αλλά επειδή οι τρεις παίδες ήταν αντάξιοι ολόκληρης της οικουμένης· γι' αυτό τον λόγο και επαινεί εκείνους που τον καταφρόνησαν, και, προσπερνώντας τόσους τυράννους και βασιλείς και επάρχους που τον υπάκουσαν, θαύμασε τρεις αιχμαλώτους και δούλους που περιγέλασαν την τυραννία του. Διότι δεν τα έπραξαν αυτά από φιλoνικία, αλλά με φρόνημα αληθινής φιλοσοφίας, ούτε από παραφροσύνη, αλλά από ευσέβεια· χωρίς να έχουν φουσκώσει από αλαζονεία, αλλά έχοντας πυρποληθεί από ζήλο. Διότι πράγματι είναι μεγάλο αγαθό το να ελπίζει κανείς στον Θεό· αυτό άλλωστε το κατανόησε και ο βάρβαρος, και φανερώνοντας ότι εξαιτίας αυτού ακριβώς διέφυγαν τον επικείμενο κίνδυνο, αναφώνησε: «Διότι στήριξαν την πεποίθησή τους σε Αυτόν».

Βλέπεις πώς η υπομονή των αγίων και το πυρ μετέβαλε σε δροσιά και τον τύραννο έκαμψε; Και σε όλη την οικουμένη αποστέλλει επιστολές. Μέγας είναι, λέει, ο Θεός του Σεδράχ, του Μισάχ και του Αβδεναγώ. Και δες πόση αυστηρότητα επέβαλε: εάν κάποιος πει λόγο εναντίον τους, να δημεύεται το σπίτι του και να διαρπάζονται τα υπάρχοντά του.