Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ 3:32

Δεν αγανάκτησαν, ούτε οργίστηκαν, ούτε έφεραν αντίρρηση, αλλά βγήκαν έξω. Διότι, εάν θεωρούσαν το γεγονός τιμωρία, δηλαδή την ρίψη τους στην κάμινο, θα είχαν δυσαρεστηθεί με εκείνον που τους έριξε μέσα· τώρα όμως δεν συνέβη τίποτε από αυτά, αλλά προχωρούσαν σαν να έβγαιναν από τον ίδιο τον ουρανό. Και εκείνο που λέει ο προφήτης για τον ήλιο, ότι είναι «σαν νυμφίος που εξέρχεται από τον νυμφώνα του», εάν το έλεγε κανείς και για αυτούς δεν θα έσφαλλε. Πώς; Διότι, σε σχέση με αυτόν που εξέρχεται κατ' αυτόν τον τρόπο, εκείνοι τότε εξέρχονταν λαμπρότεροι. Επειδή αυτός μεν εξέρχονταν φωτίζοντας την οικουμένη με το αισθητό φως, ενώ εκείνοι φώτιζαν την οικουμένη με άλλον τρόπο, δηλαδή νοητά. Γι' αυτό εξάλλου ο βασιλιάς έστειλε αμέσως διάταγμα που περιείχε αυτά τα λόγια: «Ευαρεστήθηκα στα σημεία και τα τέρατα, τα οποία ο Θεός επιτέλεσε για να μας φανερώσει πόσο μεγάλα και ισχυρά είναι». Ώστε εξέρχονταν εκπέμποντας λαμπρότερη ακτίνα, η οποία ήταν βεβαίως φωτεινή μέσα στους ίδιους τους τόπους, αλλά μπορούσε προπάντων να απλωθεί παντού μέσω των βασιλικών επιστολών, και να διαλύσει το σκοτάδι που είχε απλωθεί παντού. «Εξέλθετε και ελάτε». Δεν διέταξε να σβήσουν την κάμινο, αλλά τους τίμησε εξαιρετικά και με αυτό, με το να πιστέψει δηλαδή ότι θα μπορούσαν όχι μόνο να περπατούν μέσα σε αυτήν, αλλά και να βγουν έξω ενώ εκείνη καιγόταν.

«Τα σημεία και τα τέρατα που επιτέλεσε σε εμένα ο Θεός ο Ύψιστος φάνηκε καλό σε εμένα να σας τα αναγγείλω ως μεγάλα και ισχυρά· η βασιλεία Του είναι βασιλεία αιώνια και η εξουσία Του παραμένει από γενεά σε γενεά.» Και εξέδωσε διάταγμα ώστε κάθε λαός, φυλή και γλώσσα, εάν πει λόγο εναντίον του Θεού του Σεδράχ, του Μισάχ και του Αβδεναγώ, να καταστραφούν και τα σπίτια τους να λεηλατηθούν. Και προσθέτει: «Διότι δεν υπάρχει άλλος θεός που να μπορεί να σώσει με αυτόν τον τρόπο». Είδες την απειλή μέσα στα γράμματα; Είδες τον φόβο; Είδες τη διδασκαλία; Είδες το υψηλό κήρυγμα και τα γράμματα που έχουν εξαπλωθεί σε ολόκληρη την οικουμένη;

Και εκείνη την παμφάγο ουσία, που κατανικά και τον σίδηρο και τον λίθο και κυριαρχεί σε κάθε ύλη, τη νίκησε η φύση των τριχών. Και στάθηκε εκεί ένας παναρμόνιος χορός εκείνων των αγίων, οι οποίοι καλούσαν και τα δύο μέρη της κτίσης σε τούτη τη θαυμαστή μελωδία, ψάλλοντας και αναπέμποντας ευχαριστήριους αίνους, για το ότι δέθηκαν (τουλάχιστον από την πλευρά των εχθρών), για το ότι έχασαν την πατρίδα τους, για το ότι έγιναν αιχμάλωτοι, για το ότι στερήθηκαν την ελευθερία τους, για το ότι έγιναν απάτριδες, άστεγοι και μετανάστες, για το ότι ζούσαν σε ξένη και βάρβαρη γη· διότι αυτό είναι το γνώρισμα μιας ευγνώμονος ψυχής. Και, επειδή η κακία εκείνων που τους πολεμούσαν είχε πλέον ολοκληρωθεί —διότι τι άλλο μπορούσαν να επιχειρήσουν μετά τον θάνατο;— και οι άθλοι των αγωνιστών είχαν εκπληρωθεί και το στεφάνι είχε πλεχθεί και τα βραβεία τους είχαν συγκεντρωθεί και τίποτα πλέον δεν έλειπε για την καταξίωσή τους, τότε ακριβώς λύνονται τα δεινά. Και εκείνος που άναψε το καμίνι και τους παρέδωσε σε τέτοια τιμωρία, αυτός γίνεται θαυμαστός επαινέτης εκείνων των αγίων αθλητών και κήρυκας των παραδόξων έργων του Θεού. Και αποστέλλει παντού στην οικουμένη επιστολές γεμάτες από πολλούς επαίνους, διηγούμενος τα όσα συνέβησαν και γινόμενος αξιόπιστος κήρυκας των θαυμάτων του παραδοξοποιού Θεού. Διότι, επειδή ήταν εχθρός και πολέμιος, τα γραφόμενά του ήταν πλέον υπεράνω υποψίας ακόμη και ανάμεσα στους εχθρούς.

Για να μάθεις δε και από άλλη περίπτωση πόσο γενναίο είναι να κάνει κανείς κάτι μέσα από παθήματα και πόσο υπολείπεται αυτού το να κάνει το ίδιο χωρίς κόπο, ο Βαβυλώνιος εκείνος Ναβουχοδονόσορ, μολονότι ζούσε με σκήπτρα και διαδήματα, κατόρθωσε κάποτε να εφαρμόσει ένα ευαγγελικό παράγγελμα. Διότι μετά την κάμινο των παίδων και εκείνη την παράδοξη θαυματουργία, ανέλαβε το κήρυγμα στην οικουμένη, όχι μόνο προφορικά, αλλά και γραπτά. Και έγραψε σε όλη τη γη τα εξής: «Ο βασιλιάς Ναβουχοδονόσορ προς όλους τους λαούς, τις φυλές και τις γλώσσες που κατοικούν σε όλη τη γη: Ας πληθυνθεί η ειρήνη σας. Θεώρησα καλό να σας αναγγείλω τα σημεία και τα τέρατα που έκανε σε εμένα ο Ύψιστος Θεός, πόσο μεγάλα και ισχυρά είναι. Η βασιλεία Του είναι βασιλεία αιώνια και η εξουσία Του διαρκεί από γενιά σε γενιά». Και εξέδωσε διάταγμα, σύμφωνα με το οποίο κάθε λαός, φυλή και γλώσσα, εάν πει κάποιον λόγο εναντίον του Θεού του Σεδράχ, του Μισάχ και του Αβδεναγώ, θα καταστραφεί και ο οίκος τους θα λεηλατηθεί. Και προσθέτει: «Διότι δεν υπάρχει άλλος Θεός που να μπορεί να σώσει με αυτόν τον τρόπο». Είδες την απειλή μέσα στα γράμματά του;