Καθόλου δὲ ἔστιν εἰπεῖν· πάντων τῶν ὄντων, αἰσθητῶν τε καὶ νοητῶν, ὧν ἐκεῖνος κρυφίων καὶ φανερῶν προσαγορεύει, ἔστι θησ(αυ)ρὸς τὸ πῦρ τὸ ὑπερουράνιον, οἱονεὶ δένδρον 〈τι〉 μέγα, ὡς 〈τὸ〉 δι᾽ ὀνείρου βλεπόμενον τῷ Ναβουχοδονόσορ, «ἐξ οὗ πᾶσα σὰρξ τρέφεται». καὶ τὸ μὲν φανερὸν εἶναι τοῦ πυρὸς νομίζει τὸ πρέμνον, τοὺς κλάδους, τὰ φύλλα, τὸν ἔξωθεν αὐτῷ περικείμενον φλοιόν· ἅπαντα, φησί, ταῦτα τοῦ μεγάλου δένδρου ἀναφθέντα ὑπὸ τῆς παμφάγου τοῦ πυρὸς φλογὸς ἀφανίζεται· ὁ δὲ καρπὸς τοῦ δένδρου, ἐὰν ἐξεικονισθῇ καὶ τὴν ἑαυτοῦ μορφὴν ἀπολάβῃ, εἰς ἀποθήκην τίθεται, οὐκ εἰς τὸ πῦρ. γέγονε μὲν γάρ, φησίν, ὁ καρπός, ἵνα εἰς τὴν ἀποθήκην τεθῇ, τὸ δὲ ἄχυρον, ἵνα παραδοθῇ τῷ πυρί, ὅπερ ἐστὶ πρέμνον, οὐχ αὑτοῦ χάριν ἀλλὰ τοῦ καρποῦ γεγενημένον.
Μετάφραση
Γενικώς είναι δυνατόν να λεχθεί: για όλα τα όντα, αισθητά και νοητά, τα οποία εκείνος ονομάζει κρυφά και φανερά, θησαυρός είναι το υπερουράνιο πυρ, σαν ένα μεγάλο δέντρο, όπως αυτό που είδε σε όνειρο ο Ναβουχοδονόσορ, «από το οποίο τρέφεται κάθε σάρκα». Και νομίζει ότι το φανερό μέρος του πυρός είναι ο κορμός, τα κλαδιά, τα φύλλα και ο φλοιός που το περιβάλλει εξωτερικά. Ολα αυτά, λέγει, του μεγάλου δέντρου, αφού αναφλεγούν από την παμφάγο φλόγα του πυρός, αφανίζονται. Ο καρπός όμως του δέντρου, εάν διαμορφωθεί πλήρως και λάβει την τελική του μορφή, τοποθετείται σε αποθήκη και όχι στο πυρ. Διότι, λέγει, ο μεν καρπός δημιουργήθηκε για να τεθεί στην αποθήκη, το δε άχυρο για να παραδοθεί στο πυρ, όπως ακριβώς ο κορμός, ο οποίος δημιουργήθηκε όχι για τον εαυτό του αλλά χάριν του καρπού.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες