Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ 4:19

Τους προέτρεπε να είναι φιλάνθρωποι και να φροντίζουν για το δίκαιο και για τους πτωχούς. Και εκείνοι, αποδεχόμενοι τα λόγια του, χαίρονταν. Έτσι ήταν προσφιλής σε όλους, και όλοι επιθυμούσαν να τον έχουν πατέρα. Όντας λοιπόν γνωστός ως τέτοιος, και αποκρινόμενος κατ' αυτόν τον τρόπο σε όσους τον συναντούσαν, επέστρεφε πάλι στο εσωτερικό του όρους. Και συνέχιζε τη συνήθη άσκησή του· πολλές φορές όμως, ενώ καθόταν και περπατούσε μαζί με όσους έρχονταν προς αυτόν, έμενε άφωνος, όπως είναι γραμμένο στο βιβλίο του Δανιήλ. Και ο ίδιος, μετά από ώρα, έλεγε τα επόμενα στους αδελφούς που ήταν μαζί του· ενώ οι παρευρισκόμενοι αντιλαμβάνονταν ότι έβλεπε κάποια θεωρία. Διότι πολλές φορές, ενώ βρισκόταν στο όρος, έβλεπε και τα όσα συνέβαιναν στην Αίγυπτο, και τα διηγήθηκε στον επίσκοπο Σαραπίωνα, ο οποίος βρισκόταν μαζί του στο εσωτερικό του όρους και έβλεπε τον Αντώνιο να είναι απορροφημένος στην οπτασία. Κάποτε, λοιπόν, ενώ καθόταν και εργαζόταν, περιήλθε σαν σε έκσταση, και στέναζε πολύ βρισκόμενος εντός της θεωρίας. Έπειτα, μετά από ώρα, στράφηκε προς όσους ήταν μαζί του, αναστέναξε, και κυριευμένος από τρόμο, προσευχόταν, και κάμπτοντας τα γόνατα παρέμεινε έτσι για πολύ. Και όταν σηκώθηκε, ο γέροντας έκλαιγε. Έντρομοι, λοιπόν, όσοι βρίσκονταν μαζί του, και έχοντας φοβηθεί υπερβολικά, τον παρακαλούσαν να τους τα εξηγήσει· και τον πίεσαν πολύ, μέχρι που αναγκάστηκε να μιλήσει. Και εκείνος, αναστενάζοντας βαθιά, έλεγε: «Τέκνα μου, είναι προτιμότερο να πεθάνει κανείς, προτού συμβούν τα όσα είδα στη θεωρία».

Και εκείνοι, δεχόμενοι αυτά τα λόγια, χαίρονταν. Τόσο αγαπητός ήταν σε όλους, ώστε όλοι επιθυμούσαν να τον έχουν πατέρα. 1. Έχοντας λοιπόν αναγνωριστεί ως τέτοιος και απαντώντας με αυτόν τον τρόπο σε όσους τον συναντούσαν, επέστρεφε πάλι στο εσωτερικό όρος. 2. Και αφενός συνέχιζε τη συνηθισμένη του άσκηση, αφετέρου δε πολλές φορές, ενώ καθόταν και περπατούσε μαζί με αυτούς που έρχονταν να τον βρουν, έμενε άφωνος, όπως έχει γραφτεί για τον Δανιήλ. Έπειτα από αρκετή ώρα συνέχιζε να λέει τα ακόλουθα στους αδελφούς που βρίσκονταν μαζί του. 3. Οι παριστάμενοι αντιλαμβάνονταν ότι εκείνος έβλεπε κάποια οπτασία. Διότι πράγματι, πολλές φορές, ενώ βρισκόταν στο όρος, έβλεπε τα όσα συνέβαιναν στην Αίγυπτο και τα διηγούνταν στον επίσκοπο Σεραπίωνα, ο οποίος βρισκόταν μέσα και έβλεπε τον Αντώνιο να είναι απορροφημένος στην οπτασία. 4. Κάποτε λοιπόν, ενώ καθόταν και εργαζόταν, περιήλθε σαν σε έκσταση, και βλέποντας το όραμα αναστέναζε βαθιά. Έπειτα, μετά από ώρα, στράφηκε προς τους παρισταμένους, αναστέναξε και, καταληφθείς από τρόμο, σηκώθηκε και προσευχόταν, και λυγίζοντας τα γόνατα, παρέμεινε σε αυτή τη στάση για πολλή ώρα. 5. Και όταν σηκώθηκε, ο γέροντας έκλαιγε. Γέμισαν τρόμο λοιπόν και οι παριστάμενοι, και έχοντας φοβηθεί πάρα πολύ, τον παρακαλούσαν να μάθουν τι συνέβαινε, και τον πίεσαν πολύ μέχρι που αναγκάστηκε να τους μιλήσει. 6. Εκείνος, αναστενάζοντας και πάλι βαθιά, έλεγε: «Ω τέκνα μου, είναι προτιμότερο να πεθάνει κανείς, πριν συμβούν όσα είδα στην οπτασία». Καθώς δε εκείνοι τον παρακαλούσαν επίμονα να εξηγήσει, δακρύζοντας έλεγε: «Πρόκειται οργή Θεού να πλήξει την Εκκλησία, και πρόκειται να παραδοθεί σε ανθρώπους όμοιους με άλογα κτήνη. 7.»

Παρομοίως λοιπόν συνέβη και στον Ναβουχοδονόσορα· διότι καθώς άρχιζε το «δέκατο όγδοο έτος», «έστησε» την «εικόνα», όπως έχει ειπωθεί στο προηγούμενο βιβλίο και έχουν υποδειχθεί τα μέτρα της. Αφού όμως συμπληρώθηκε ο χρόνος, «μετά από δώδεκα μήνες» του αφαιρέθηκε η βασιλεία, για να εκπληρωθεί το όνειρο που είχε δει, και αυτός που αιχμαλώτισε άλλους να γίνει ο ίδιος φυγάς στα βουνά, και αυτός που τιμώρησε τους Εβραίους σε ξένη γη να τιμωρηθεί και ο ίδιος επάξια σε έρημη γη. Όπως διηγείται η Γραφή λέγοντας: «Τότε ο Δανιήλ, του οποίου το όνομα ήταν Βαλτάσαρ, έμεινε άφωνος για περίπου μία ώρα, και οι λογισμοί του τον τάραζαν. Και αποκρίθηκε ο Βαλτάσαρ και είπε: Κύριε, ας είναι το όνειρο για αυτούς που σε μισούν και η ερμηνεία του για τους εχθρούς σου. Το δέντρο που είδες να μεγαλώνει και να δυναμώνει, του οποίου το ύψος έφτασε στον ουρανό και το περίγραμμά του σε όλη τη γη, και τα φύλλα του ήταν θαλερά και ο καρπός του πολύς, και υπήρχε σε αυτό τροφή για όλους, κάτω από το οποίο κατοικούσαν τα άγρια θηρία και στα κλαδιά του κατασκήνωναν τα πουλιά του ουρανού — εσύ είσαι, βασιλιά, διότι μεγάλωσες και δυνάμωσες, και η μεγαλοσύνη σου μεγάλωσε και έφτασε μέχρι τον ουρανό, και η κυριαρχία σου στα πέρατα της γης».

Διότι, εάν η δόξα εκείνων που βρίσκονται σε εξέχουσα θέση μοιάζει με ξερά φύλλα, τα οποία άκμασαν «για λίγο», αλλά αμέσως μαράθηκαν, σε τι ωφέλησε τον βασιλιά Ναβουχοδονόσορα ο αλαζονικός του λόγος, όταν είπε: «Δεν είναι αυτή η μεγάλη Βαβυλώνα, την οποία εγώ οικοδόμησα ως οίκο βασιλείας με τη δύναμη της ισχύος μου, προς τιμήν της δόξας μου;», όταν, αφού εξορίστηκε, έτρωγε χορτάρι «μαζί με τα θηρία» στα βουνά; Πού πήγε εκείνο το θράσος και η μεγάλη υπερηφάνεια των λόγων του και η μεγάλη και φοβερή φλόγα της καμίνου, όταν δεν μπορούσε να εξουσιάσει ούτε καν τη δική του ψυχή; Γι' αυτόν τον λόγο, σύμβουλός του έγινε ο μακάριος Δανιήλ, ο οποίος, ως καλός ιατρός που ήθελε να θεραπεύσει τα τραύματά του, του είπε: «Τώρα, βασιλιά, ας σου αρέσει η συμβουλή μου, και εξαγόρασε τις αμαρτίες σου με ελεημοσύνες και τις αδικίες σου δείχνοντας ευσπλαχνία στους φτωχούς· ίσως έτσι υπάρξει μακροθυμία για τα παραπτώματά σου». Γι' αυτό και, ερμηνεύοντας το όνειρο του βασιλιά, δάκρυσε και λυπήθηκε, και «για περίπου μία ώρα έμεινε άναυδος, και οι λογισμοί του τον ταράζουν», μη θέλοντας να βγάλει ούτε φωνή από το στόμα του, αποδεικνύοντας τη βαθιά στοργή που έτρεφε για τον βασιλιά, ώστε με αυτόν τον τρόπο να κατανυγεί και ο ίδιος και, πράττοντας όσα του είπε ο προφήτης, να μπορέσει να σωθεί.