Ὁ δὲ χόρτος, ὃν ἐψώμισαν αὐτόν—οἱ ἄνθρωποι δῆλον, ἀλλ᾽ οὐχὶ τὰ θηρία, μεθ᾽ ὧν ἔσχε τὴν κατοικίαν· ἐκεῖνα γὰρ οὐ ψωμιοῦσιν ἀλλὰ σπαράττουσιν—ἡ κατ᾽ αἴσθησίν ἐστι τῶν φαινομένων φυσικὴ κατανόησις καὶ ἡ κατ᾽ ἀρετὴν ἐπίπονος πρᾶξις, ἅπερ ὡς χόρτον χορηγοῦσι τοῖς ἀνθρώποις οἱ ἄγγελοι, τὸ δὲ ἀπὸ τῆς δρόσου τοῦ οὐρανοῦ αὐλισθῆναι τὸ διὰ τῆς θείας προνοίας ἐσχηκέναι τὴν ἐν τούτοις διαμονήν—δρόσον γὰρ οὐρανοῦ τὴν πρόνοιαν ὁ λόγος ἐκάλεσεν—, δι᾽ ἧς ἐν τῷ αἰῶνι τούτῳ μετὰ τῶν ἀπηριθμημένων τὴν συντήρησιν ἔσχεν ὁ ἄνθρωπος, ἤγουν ὁ κατὰ φύσιν νόμος, παντελῶς μὴ διαφθειρόμενος, ἢ τυχὸν ἡ διὰ τῶν φαινομένων γινομένη κατὰ χάριν θεοῦ περὶ τῶν νοουμένων σύμμετρος γνῶσις, δι᾽ ἥν ἐστιν ὁ ἄνθρωπος ἐνταῦθα τῇ ἐλπίδι τῶν μελλόντων κρατούμενος. Τὸ δὲ ἑπτὰ καιροὶ ἀλλαγήσονται ἐπὶ σὲ τὴν κατὰ τὸν αἰῶνα τοῦτον ἑβδοματικὴν τοῦ χρόνου παράτασιν δηλοῖ, ὑφ᾽ ἣν γέγονε, τὴν φυλακὴν τῆς οἰκείας ἕξεως καὶ ἐνεργείας ἐάσας, ὁ κατὰ φύσιν νόμος, καὶ μεθ᾽ ἣν συντελουμένην κατὰ τὴν προσδοκωμένην ἀνάστασιν διὰ τῆς ἀποβολῆς τῶν ἀλόγων ἰδιωμάτων πρὸς ἑαυτὸν ἐπανελεύσεται πάλιν, τὴν ἐξ ἀρχῆς εὐκληρίαν τῆς βασιλείας. ἀπολαμβάνων, ἐπιγνοὺς διὰ τῆς κατὰ τὸν αἰῶνα τοῦτον προνοητικῆς οἰκονομίας τὸ κράτος τῆς ἀληθινῆς βασιλείας.
Μετάφραση
Το δε χορτάρι με το οποίο τον έθρεψαν —οι άνθρωποι προφανώς, και όχι τα θηρία με τα οποία συγκατοίκησε, διότι εκείνα δεν τρέφουν αλλά ξεσκίζουν— είναι η μέσω των αισθήσεων φυσική κατανόηση των ορατών πραγμάτων και η κοπιώδης άσκηση της αρετής, τα οποία σαν χορτάρι χορηγούν στους ανθρώπους οι άγγελοι. Το να διαμείνει στο ύπαιθρο δεχόμενος τη δροσιά του ουρανού, σημαίνει το να έχει εξασφαλίσει τη διαμονή του σε αυτά μέσω της θείας πρόνοιας —διότι ο λόγος της Γραφής ονόμασε δροσιά του ουρανού την πρόνοια—, διά της οποίας στον αιώνα τούτο ο άνθρωπος, δηλαδή ο φυσικός νόμος, διατηρήθηκε μαζί με όσα απαριθμήθηκαν χωρίς να φθαρεί ολοκληρωτικά, ή ενδεχομένως σημαίνει την ανάλογη γνώση των νοητών που αποκτάται κατά χάρη Θεού μέσω των ορατών πραγμάτων, χάρη στην οποία ο άνθρωπος στηρίζεται εδώ από την ελπίδα των μελλοντικών αγαθών. Το χωρίο «επτά καιροί θα περάσουν από πάνω σου» δηλώνει την εβδομαδιαία παράταση του χρόνου κατά τον παρόντα αιώνα, στην οποία υποτάχθηκε ο φυσικός νόμος, εγκαταλείποντας τη διαφύλαξη της δικής του έξης και ενέργειας. Και μετά την ολοκλήρωσή της, κατά την προσδοκώμενη ανάσταση, αποβάλλοντας τα άλογα ιδιώματα, θα επιστρέψει και πάλι στον εαυτό του, ανακτώντας την αρχική μακαριότητα της βασιλείας, έχοντας επιγνώσει μέσω της προνοητικής οικονομίας αυτού του αιώνα την ισχύ της αληθινής βασιλείας.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες