Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ 4:7

Όταν λοιπόν αυτός κλήθηκε και στάθηκε ενώπιον του βασιλιά, του αποκρίθηκε: «Πάνω στο κρεβάτι μου έβλεπα, και ιδού, ένα δέντρο στο μέσο της γης, και το ύψος του ήταν μεγάλο. Μεγάλωσε το δέντρο και δυνάμωσε, και το ύψος του έφτασε έως τον ουρανό, και το πλάτος του έως τα πέρατα όλης της γης. Τα φύλλα του ήταν ωραία και ο καρπός του πολύς, και σε αυτό υπήρχε τροφή για όλους. Κάτω από αυτό κατασκήνωναν τα άγρια θηρία, και στα κλαδιά του κατοικούσαν τα πουλιά του ουρανού, και από αυτό τρεφόταν κάθε σάρκα. Έβλεπα σε όραμα της νύχτας πάνω στο κρεβάτι μου, και ιδού, ένας εγρήγορος και άγιος άγγελος κατέβηκε από τον ουρανό και φώναξε με δύναμη και είπε: Κόψτε το δέντρο και κατακόψτε τα κλαδιά του, τινάξτε τα φύλλα του και διασκορπίστε τον καρπό του. Ας απομακρυνθούν τα θηρία από κάτω του και τα πουλιά από τα κλαδιά του. Όμως αφήστε στη γη το φύτρο των ριζών του, δεμένο με χάλκινα και σιδερένια δεσμά, και στο χορτάρι της υπαίθρου και στη δροσιά του ουρανού ας κοιμηθεί, και το μερίδιό του ας είναι μαζί με τα θηρία και στο χορτάρι της γης».

Μάθαινε από αυτά, ότι ούτε τα προηγούμενα τα είχε πει ο Δανιήλ προερχόμενα από αυτή τη σοφία. Έμαθε ότι ούτε και κατά τα προηγούμενα χρόνια έλεγαν κάτι το ορθό, όπως λέει ο ίδιος, παρά μόνον επειδή δεν υπήρχε απολύτως κανείς για να τους ελέγξει. Όταν όμως τους ήλθε η απόδειξη από την Ιουδαία, δηλαδή ο Δανιήλ, δεν τολμούν πλέον ούτε να επινοούν ψέματα. Ώστε, από θεία οικονομία καλούνται πάλι αυτοί. Διότι αξίζει να απορήσει κανείς, για ποιον λόγο, ενώ είχε γνωρίσει στην πράξη τη δύναμη του Δανιήλ σε τόσα γεγονότα, δεν κάλεσε πρώτα αυτόν. Ο ίδιος ο Θεός όμως το οικονόμησε αυτό, ώστε μετά τη δική τους ήττα να φανεί η νίκη. «Με τρόμαξε», λέει· και ούτε έτσι έγινε καλύτερος, αλλά θέλησε να φθάσει στην ίδια τη δοκιμασία. Έτσι, ο Θεός παραμένει παντού αναίτιος. Και εισέρχονταν οι επαοδοί, οι μάγοι, οι Γαζαρηνοί και οι Χαλδαίοι· και τους διηγήθηκα το ενύπνιο ενώπιόν τους, αλλά την ερμηνεία του δεν μου τη φανέρωσαν, έως ότου εισήλθε κάποιος άλλος ενώπιόν μου, ο Δανιήλ, του οποίου το όνομα είναι Βαλτάσαρ, σύμφωνα με το όνομα του θεού μου, ο οποίος έχει μέσα του πνεύμα Θεού· και διηγήθηκα το ενύπνιο ενώπιόν του. «Έως ότου κάποιος άλλος», λέει, «εισήλθε ενώπιόν μου». Μιλάει έτσι, σαν να τον είχε ξεχάσει. Διότι είχαν περάσει πολλά χρόνια και τον λησμόνησε γρήγορα, καθώς βρισκόταν μέσα σε τόσες φροντίδες και συζούσε με τόση τρυφή. Το να τον αποκαλέσει «άλλον», αποτελεί σημάδι του ότι τον αγνοούσε εντελώς. «Σύμφωνα με το όνομα», λέει, «του θεού μου».

«Και κανένα μυστήριο», λέει, «δεν σου είναι αδύνατο». Τέτοια είναι τα θεία. Διότι τα μεν ανθρώπινα είναι ατελή, ενώ του Θεού όχι. «Άκουσε λοιπόν το όραμα του ονείρου μου, το οποίο είδα, και πες μου την ερμηνεία του, καθώς και τα οράματα του νου μου πάνω στο κρεβάτι μου». Τι λέει λοιπόν; «Κοίταζα, και ιδού, ένα δέντρο στο μέσο της γης, και το ύψος του ήταν πολύ μεγάλο. Μεγάλωσε το δέντρο και δυνάμωσε, και το ύψος του έφτασε έως τον ουρανό, και η έκτασή του έως τα πέρατα όλης της γης, τα δε φύλλα του ήταν ωραία, και ο καρπός του πολύς, και σε αυτό υπήρχε τροφή για όλους, και κάτω από αυτό κατασκήνωναν τα άγρια θηρία, και στα κλαδιά του κατοικούσαν τα πουλιά του ουρανού· και από αυτό τρεφόταν κάθε σάρκα». Τι θέλει να πει αυτό το όραμα; Και πάλι καταδεικνύεται ο πρόσκαιρος χαρακτήρας των ανθρώπινων πραγμάτων. Τα πουλιά, λέει, και τα θηρία απολάμβαναν τη σκιά του και κατοικούσαν σε αυτό, και από εκεί προερχόταν η τροφή τους. Μιλάει για την εξουσία του, η οποία κατέλαβε ολόκληρη την οικουμένη. Προηγουμένως, λοιπόν, μέσω μιας εικόνας, ενώ τώρα μέσω ενός δέντρου τού φανερώνονται τα πράγματα.