Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ 5:1

«Και θα στραφώ εναντίον τους, λέει ο Κύριος Σαβαώθ, και θα εξολοθρεύσω το όνομά τους, και το υπόλειμμα, και το σπέρμα τους.» Πράγματι, πάνδεινα προκάλεσε εναντίον κάθε έθνους ο Ναβουχοδονόσορ, και εκείνοι που ήρθαν μετά από αυτόν και κατάγονταν από αυτόν, μέχρι τον Βαλτάσαρ, ακολουθώντας την κακία του προγόνου τους, ξεπέρασαν τις δικές του πράξεις, και έγιναν ωμοί και αμείλικτοι εναντίον κάθε έθνους, και καταδυνάστευαν τον Ισραήλ, μολονότι αυτοί βρίσκονταν περιορισμένοι στην αιχμαλωσία και στον ζυγό της δουλείας. Τόσο πολύ δε υπερηφανεύθηκαν, ακόμη και εναντίον της δόξας του ίδιου του Θεού, ώστε και ο αλιτήριος Βαλτάσαρ, όταν παρέθεσε συμπόσιο στους άρχοντές του, έφερε στο μέσο τα άγια σκεύη, και ήπιαν από αυτά μαζί με τις παλλακίδες και τις συζύγους του, οπότε και εμφανίστηκαν δάχτυλα ενός χεριού, όπως λέει ο Δανιήλ, και έγραψαν στον τοίχο: «Μανή, Θεκέλ, Φαρές»· το οποίο ερμηνεύοντας ο θεσπέσιος Δανιήλ, είπε ότι η βασιλεία του διαιρέθηκε, και δόθηκε στους Μήδους και τους Πέρσες.

Διότι έτσι θα γινόταν σαφής η γνώση και δεν θα παρουσίαζε καμία δυσκολία ως προς την κατανόηση των λεγομένων. Εισάγει, λοιπόν, το πρόσωπο των Ασσυρίων να κλαίνε για τον εαυτό τους, και να είναι συντριμμένοι από τη δειλία, βιώνοντας ως αφόρητο τον τρόμο για τα δεινά που πρόκειται να συμβούν. Έπειτα μνημονεύει τον χρόνο κατά τον οποίο θα συμβεί να αλωθούν και να περιπέσουν σε ανήκεστες συμφορές· επιπλέον δε καθιστά εναργή και την ίδια την αιτία της οργής που επήλθε εναντίον τους. Διότι έχει γράψει ο μακάριος Δανιήλ ότι «ο βασιλιάς Βαλτάσαρ έκανε δείπνο στους μεγιστάνες του· για χίλιους, και απέναντι στους χίλιους ήταν το κρασί». Έπειτα λέγει ότι έφερε με ανόσιο τρόπο και τα άγια σκεύη που είχαν παρθεί κατά καιρούς από τα Ιεροσόλυμα, και έπιναν με αυτά ο ίδιος και οι παλλακίδες του, και οι σύζυγοί του. Αυτό δε δεν ήταν τίποτε άλλο παρά αλαζονεία κατά της δόξας του Θεού· και υπεροψία εναντίον Εκείνου που προστατεύει τον Ισραήλ, σαν να μην είχε μπορέσει με κανέναν τρόπο να βοηθήσει τον δικό Του λαό. Καθώς έπινε λοιπόν ο Βαλτάσαρ, και σχεδόν περιγελούσε τα άγια σκεύη, φάνηκαν, λέγει, δάχτυλα χεριού, και έγραφαν στον τοίχο, Μανή Θεκέλ Φαρές. Διερμηνεύοντας τη γραφή ο θεσπέσιος Δανιήλ, είπε προς τον Ασσύριο: Διέρρηξε ο Θεός τη βασιλεία σου, και τη διαμέρισε, και δόθηκε στους Μήδους και τους Πέρσες.

Ας δούμε λοιπόν τι λέει η Γραφή: «Ο βασιλιάς Βαλτάσαρ έκανε μεγάλο δείπνο για τους χίλιους μεγιστάνες του, και μπροστά τους ήταν το κρασί, και πίνοντας ο Βαλτάσαρ, ενώ γευόταν το κρασί, διέταξε να φέρουν τα χρυσά και τα αργυρά σκεύη, τα οποία είχε αφαιρέσει ο πατέρας του, ο Ναβουχοδονόσορ, από τον ναό στην Ιερουσαλήμ, για να πιουν με αυτά ο βασιλιάς και οι μεγιστάνες του και οι παλλακίδες του και οι γυναίκες του. Και έφεραν τα χρυσά και τα αργυρά σκεύη, τα οποία είχε αφαιρέσει ο πατέρας του, ο Ναβουχοδονόσορ, από τον ναό του Θεού στην Ιερουσαλήμ, και έπιναν με αυτά ο βασιλιάς και οι μεγιστάνες του και οι παλλακίδες του και οι γυναίκες του. Έπιναν κρασί και υμνούσαν τους θεούς τους χρυσούς και αργυρούς και χάλκινους και σιδερένιους και ξύλινους και πέτρινους. Εκείνη ακριβώς την ώρα εμφανίστηκαν δάχτυλα ανθρώπινου χεριού και έγραφαν απέναντι από το λυχνάρι πάνω στο επίχρισμα του τοίχου του ανακτόρου του βασιλιά, και ο βασιλιάς έβλεπε τις αρθρώσεις του χεριού που έγραφε. Τότε η όψη του βασιλιά αλλοιώθηκε και οι σκέψεις του τον κατατάραξαν και οι κλειδώσεις της μέσης του λύθηκαν και τα γόνατά του χτυπούσαν το ένα με το άλλο».

Και φώναξε δυνατά ο βασιλιάς να φέρουν τους μάγους, τους Χαλδαίους και τους Γαζαρηνούς· και είπε στους σοφούς της Βαβυλώνας: «Όποιος διαβάσει αυτή τη γραφή και μου φανερώσει την ερμηνεία της, θα ντυθεί με πορφύρα και χρυσό περιδέραιο θα τεθεί στον λαιμό του και θα είναι ο τρίτος άρχοντας στη βασιλεία μου». Και εισήλθαν όλοι οι σοφοί του βασιλιά, αλλά δεν μπορούσαν να διαβάσουν τη γραφή ούτε να φανερώσουν την ερμηνεία στον βασιλιά. Και ο Βαλτάσαρ ταράχθηκε και η όψη του αλλοιώθηκε και οι μεγιστάνες του συνταράσσονταν. Μετά λοιπόν τον θάνατο του Ναβουχοδονόσορα, διαδέχεται τη βασιλεία του ο γιος του Ευιλάτ Μαρωδάχ, τον οποίο δεν μνημονεύει η Γραφή, είτε επειδή έζησε ευλαβικά, είτε επειδή δεν συνέβη τίποτε το θαυμαστό κατά τη διάρκεια της ζωής του. Αυτός βασιλεύει δώδεκα έτη, και μετά από αυτόν ο αδελφός του Βαλτάσαρ, για τον οποίο κάνει λόγο τώρα η Γραφή. Αυτός, κατά το τέταρτο έτος της βασιλείας του, «έκανε μεγάλο δείπνο για τους χίλιους μεγιστάνες του».