Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ 5:12

«Και θα στραφώ εναντίον τους, λέει ο Κύριος Σαβαώθ, και θα εξολοθρεύσω το όνομά τους, και το υπόλειμμα, και το σπέρμα τους.» Πράγματι, πάνδεινα προκάλεσε εναντίον κάθε έθνους ο Ναβουχοδονόσορ, και εκείνοι που ήρθαν μετά από αυτόν και κατάγονταν από αυτόν, μέχρι τον Βαλτάσαρ, ακολουθώντας την κακία του προγόνου τους, ξεπέρασαν τις δικές του πράξεις, και έγιναν ωμοί και αμείλικτοι εναντίον κάθε έθνους, και καταδυνάστευαν τον Ισραήλ, μολονότι αυτοί βρίσκονταν περιορισμένοι στην αιχμαλωσία και στον ζυγό της δουλείας. Τόσο πολύ δε υπερηφανεύθηκαν, ακόμη και εναντίον της δόξας του ίδιου του Θεού, ώστε και ο αλιτήριος Βαλτάσαρ, όταν παρέθεσε συμπόσιο στους άρχοντές του, έφερε στο μέσο τα άγια σκεύη, και ήπιαν από αυτά μαζί με τις παλλακίδες και τις συζύγους του, οπότε και εμφανίστηκαν δάχτυλα ενός χεριού, όπως λέει ο Δανιήλ, και έγραψαν στον τοίχο: «Μανή, Θεκέλ, Φαρές»· το οποίο ερμηνεύοντας ο θεσπέσιος Δανιήλ, είπε ότι η βασιλεία του διαιρέθηκε, και δόθηκε στους Μήδους και τους Πέρσες.

Αυτά λέγονται από εμάς προς εκείνους που μιλούν με αινίγματα, ακούσια μεν, διότι δεν είναι ευχάριστη στους πιστούς η φλυαρία και η αντιπαράθεση λόγων, αφού αρκεί και ένας μόνο αντίπαλος· αλλά λέγονται αναγκαστικά εξαιτίας εκείνων που μας επιτίθενται, όπως ακριβώς υπάρχουν τα φάρμακα για τις ασθένειες, προκειμένου να κατανοήσουν ότι δεν είναι απολύτως σοφοί ούτε αήττητοι στα περιττά ζητήματα που αποκενούν το Ευαγγέλιο. Διότι, όταν προβάλλουμε τη δύναμη της λογικής εγκαταλείποντας την πίστη, και καταλύουμε την αξιοπιστία του Πνεύματος με τις έρευνές μας, και έπειτα ο ανθρώπινος λόγος ηττηθεί από το μέγεθος των πραγμάτων —και οπωσδήποτε θα ηττηθεί, εφόσον εκπορεύεται από το ασθενές όργανο της δικής μας διάνοιας— τι συμβαίνει τότε; Η αδυναμία του λόγου εμφανίζεται ως αδυναμία του μυστηρίου. Και έτσι, η κομψότητα του λόγου αναδεικνύεται σε κένωση του σταυρού, όπως διδάσκει και ο Παύλος. Διότι η πίστη αποτελεί την πλήρωση της δικής μας αδυναμίας λόγου. Εκείνος, λοιπόν, που αποκαλύπτει τα απόκρυφα και λύνει τα δεσμά, ο Οποίος φώτισε και τον δικό μας νου για να διαλύσουμε τις πλεκτάνες των βίαιων δογμάτων, μακάρι να μεταστρέψει πρωτίστως αυτούς και να τους καταστήσει πιστούς αντί για τεχνολόγους, και Χριστιανούς αντί για τα ονόματα που φέρουν τώρα. Αυτό ακριβώς παρακαλούμε· σας ικετεύουμε στο όνομα του Χριστού: συμφιλιωθείτε με τον Θεό και μην αποσβέννυτε το Πνεύμα. Ή μάλλον, είθε ο Χριστός να συμφιλιωθεί μαζί σας, και το Πνεύμα, έστω και αργά, να αναλάμψει.

Τότε λοιπόν, αφού άκουσε «η βασίλισσα» το γεγονός, «εισήλθε στον οίκο του συμποσίου και είπε» στον βασιλιά: «Ας μην σε ταράζουν οι σκέψεις σου, και η όψη σου ας μην αλλοιώνεται. Υπάρχει ένας άνδρας στο βασίλειό σου, στον οποίο κατοικεί πνεύμα Θεού, και κατά τις ημέρες του πατέρα σου βρέθηκε σε αυτόν πνευματική διαύγεια και σύνεση. Και ο βασιλιάς Ναβουχοδονόσορ, ο πατέρας σου, τον κατέστησε άρχοντα των επαοιδών, των μάγων, των Χαλδαίων και των Γαζαρηνών. Διότι υπάρχει άφθονο πνεύμα Θεού σε αυτόν, καθώς και φρόνηση και σύνεση, ώστε να ερμηνεύει όνειρα, να αποκαλύπτει απόκρυφα και να λύνει αινίγματα, ο Δανιήλ. Και ο βασιλιάς του έδωσε το όνομα Βαλτάσαρ. Τώρα λοιπόν, ας κληθεί και θα σου αναγγείλει την ερμηνεία».

Όταν προσκομίστηκαν τα ιερά σκεύη, σύμφωνα με την προσταγή του βασιλιά, γιου του Ναβουχοδονόσορα, και ενώ οι συνδαιτυμόνες έπιναν από αυτά, εμφανίστηκαν δάχτυλα χεριού και έγραψαν στον τοίχο μια επιγραφή. Αυτήν την επιγραφή, ενώ οι σοφοί της Βαβυλώνας αδυνατούσαν να την αναγνώσουν, ο Δανιήλ την αναγνώρισε και την ερμήνευσε. Τότε ντύθηκε με πορφύρα, του φόρεσαν χρυσό περιδέραιο και τον ανακήρυξαν τρίτο άρχοντα στο βασίλειο. Αφού ανέλαβε τη βασιλεία ο Δαρείος ο Μήδος και κατέστησε άρχοντα τον Δανιήλ, αναγκάστηκε από τους αξιωματούχους και τους σατράπες να επικυρώσει ένα διάταγμα, σύμφωνα με το οποίο, όποιος υπέβαλε αίτημα σε οποιονδήποτε άνθρωπο ή θεό, εκτός από τον ίδιο τον βασιλιά, εντός τριάντα ημερών, θα ριχνόταν στον λάκκο των λεόντων.

Για κάποιους μεν το Άγιο Πνεύμα είναι ύδωρ, επειδή καθαρίζει τους εξωτερικούς μολυσμούς του σώματος, για άλλους είναι μόνο πνεύμα, ως ενεργητικό αίτιο των αγαθών της αρετής, για άλλους πυρ, επειδή καθαρίζει τις εσωτερικές κηλίδες στο βάθος της ψυχής, και για άλλους, σύμφωνα με τον μέγα Δανιήλ, Άγιο Πνεύμα, ως χορηγός σοφίας και γνώσης. Διότι το ένα και το αυτό Πνεύμα λαμβάνει διαφορετικές ονομασίες εξαιτίας της διαφορετικής ενέργειάς του ως προς το εκάστοτε υποκείμενο. Ξδ. Ο νόμος έδωσε το Σάββατο, για να αναπαυθεί, όπως λέει, το υποζύγιό σου και ο υπηρέτης σου. Και τα δύο αυτά δηλώνουν αινιγματικά το σώμα. Διότι για τον πρακτικό νου, το σώμα είναι υποζύγιο που εξαναγκάζεται να σηκώνει με βία τα βάρη κατά την έμπρακτη εφαρμογή των αρετών, ενώ για τον θεωρητικό νου είναι υπηρέτης, επειδή έχει ήδη λογικοποιηθεί από τα πνευματικά θεωρήματα και υπηρετεί λογικά τις γνωστικές επιταγές του νου. Και για τα δύο, Σάββατο είναι το πέρας των καλών έργων που αυτά επιτελούν, τόσο κατά την πράξη όσο και κατά τη θεωρία, το οποίο προσφέρει στο καθένα την κατάλληλη ανάπαυση. Ξε. Εκείνος που κατορθώνει την αρετή με την πρέπουσα γνώση, έχει το σώμα ως υποζύγιο, το οποίο καθοδηγεί με τον λόγο προς την εκτέλεση των καθηκόντων, και ως υπηρέτη έχει τον πρακτικό τρόπο της αρετής, δηλαδή αυτόν ακριβώς τον τρόπο με τον οποίο από τη φύση της γεννιέται η αρετή, ο οποίος εξαγοράστηκε, σαν με άργυρο, με τους διακριτικούς λογισμούς, ενώ Σάββατο είναι η σύμφωνη με την αρετή απαθής και ειρηνική κατάσταση τόσο της ψυχής όσο και του σώματος, δηλαδή η αναλλοίωτη έξη.

Το ποια τιμωρία λαμβάνουν από τον Θεό όσοι βεβηλώνουν τα αφιερωμένα σε Αυτόν πράγματα και τα μεταχειρίζονται για κοινή χρήση, το έδειξε περισσότερο από όλους ο βασιλιάς Βαλτάσαρ, ο οποίος, επειδή βεβήλωσε τα χρυσά και αργυρά σκεύη που είχε λαφυραγωγήσει ο πατέρας του, Ναβουχοδονόσορ, από τον ναό του Θεού στην Ιερουσαλήμ, πίνοντας κρασί με αυτά τόσο ο ίδιος όσο και οι αξιωματούχοι, οι παλλακίδες και οι σύζυγοί του· εκείνη ακριβώς τη νύχτα που το έπραξε αυτό, θανατώθηκε, και η βασιλεία του μοιράστηκε στους Μήδους και τους Πέρσες.