Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ 5:2

«Και θα στραφώ εναντίον τους, λέει ο Κύριος Σαβαώθ, και θα εξολοθρεύσω το όνομά τους, και το υπόλειμμα, και το σπέρμα τους.» Πράγματι, πάνδεινα προκάλεσε εναντίον κάθε έθνους ο Ναβουχοδονόσορ, και εκείνοι που ήρθαν μετά από αυτόν και κατάγονταν από αυτόν, μέχρι τον Βαλτάσαρ, ακολουθώντας την κακία του προγόνου τους, ξεπέρασαν τις δικές του πράξεις, και έγιναν ωμοί και αμείλικτοι εναντίον κάθε έθνους, και καταδυνάστευαν τον Ισραήλ, μολονότι αυτοί βρίσκονταν περιορισμένοι στην αιχμαλωσία και στον ζυγό της δουλείας. Τόσο πολύ δε υπερηφανεύθηκαν, ακόμη και εναντίον της δόξας του ίδιου του Θεού, ώστε και ο αλιτήριος Βαλτάσαρ, όταν παρέθεσε συμπόσιο στους άρχοντές του, έφερε στο μέσο τα άγια σκεύη, και ήπιαν από αυτά μαζί με τις παλλακίδες και τις συζύγους του, οπότε και εμφανίστηκαν δάχτυλα ενός χεριού, όπως λέει ο Δανιήλ, και έγραψαν στον τοίχο: «Μανή, Θεκέλ, Φαρές»· το οποίο ερμηνεύοντας ο θεσπέσιος Δανιήλ, είπε ότι η βασιλεία του διαιρέθηκε, και δόθηκε στους Μήδους και τους Πέρσες.

Ενώ αυτοί βρίσκονταν στο συμπόσιο, ο βασιλιάς, αφού κυριεύθηκε από έπαρση, διέταξε να φέρουν «τα χρυσά και τα αργυρά σκεύη που έφερε ο Ναβουχοδονόσορας ο πατέρας του από τον ναό στην Ιερουσαλήμ», ώστε να πίνουν «από αυτά» οι άρχοντες και οι παλλακίδες του, και εκείνα που είχαν αφιερωθεί από άλλους βασιλείς για δόξα και τιμή του Θεού, τα έπιαναν με τα μιαρά τους χέρια, έκαναν σπονδές με αυτά και υμνούσαν τα άψυχα και ακίνητα είδωλα. Όταν, λοιπόν, συνέβη αυτό, «βγήκαν δάχτυλα ανθρώπινου χεριού και έγραφαν απέναντι από τη λυχνία στο επίχρισμα του τοίχου του παλατιού του βασιλιά». Στην περίπτωση του Ναβουχοδονόσορα λέγεται «άγιος κατέβηκε από τον ουρανό», ενώ εδώ λέει «βγήκαν δάχτυλα χεριού», με το οποίο η Γραφή σημαίνει ότι ο ίδιος ο Λόγος επρόκειτο κατά τους έσχατους καιρούς να σωματοποιηθεί και να αναλάβει μορφή ανθρώπου, ώστε να μη βλέπεται πλέον μέσω κάποιου οράματος, αλλά, αφού γίνει σαρκικά άνθρωπος και συναναστραφεί με τους ανθρώπους, να επιτελέσει το θέλημα του Πατέρα. Με το να γράψει λοιπόν τη γραφή στον τοίχο, η Γραφή σήμανε με αυτό ότι Αυτός είναι εκείνος που «στο όρος» και «στις πλάκες» χάραξε τον νόμο του Θεού. Όπως λέει η Γραφή: «και ήταν οι πλάκες γραμμένες με δάχτυλο Θεού», και «η γραφή ήταν γραφή Θεού» εγγεγραμμένη «στις πλάκες».

Όταν προσκομίστηκαν τα ιερά σκεύη, σύμφωνα με την προσταγή του βασιλιά, γιου του Ναβουχοδονόσορα, και ενώ οι συνδαιτυμόνες έπιναν από αυτά, εμφανίστηκαν δάχτυλα χεριού και έγραψαν στον τοίχο μια επιγραφή. Αυτήν την επιγραφή, ενώ οι σοφοί της Βαβυλώνας αδυνατούσαν να την αναγνώσουν, ο Δανιήλ την αναγνώρισε και την ερμήνευσε. Τότε ντύθηκε με πορφύρα, του φόρεσαν χρυσό περιδέραιο και τον ανακήρυξαν τρίτο άρχοντα στο βασίλειο. Αφού ανέλαβε τη βασιλεία ο Δαρείος ο Μήδος και κατέστησε άρχοντα τον Δανιήλ, αναγκάστηκε από τους αξιωματούχους και τους σατράπες να επικυρώσει ένα διάταγμα, σύμφωνα με το οποίο, όποιος υπέβαλε αίτημα σε οποιονδήποτε άνθρωπο ή θεό, εκτός από τον ίδιο τον βασιλιά, εντός τριάντα ημερών, θα ριχνόταν στον λάκκο των λεόντων.

Το ποια τιμωρία λαμβάνουν από τον Θεό όσοι βεβηλώνουν τα αφιερωμένα σε Αυτόν πράγματα και τα μεταχειρίζονται για κοινή χρήση, το έδειξε περισσότερο από όλους ο βασιλιάς Βαλτάσαρ, ο οποίος, επειδή βεβήλωσε τα χρυσά και αργυρά σκεύη που είχε λαφυραγωγήσει ο πατέρας του, Ναβουχοδονόσορ, από τον ναό του Θεού στην Ιερουσαλήμ, πίνοντας κρασί με αυτά τόσο ο ίδιος όσο και οι αξιωματούχοι, οι παλλακίδες και οι σύζυγοί του· εκείνη ακριβώς τη νύχτα που το έπραξε αυτό, θανατώθηκε, και η βασιλεία του μοιράστηκε στους Μήδους και τους Πέρσες.