Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ 5:20

«Και θα στραφώ εναντίον τους, λέει ο Κύριος Σαβαώθ, και θα εξολοθρεύσω το όνομά τους, και το υπόλειμμα, και το σπέρμα τους.» Πράγματι, πάνδεινα προκάλεσε εναντίον κάθε έθνους ο Ναβουχοδονόσορ, και εκείνοι που ήρθαν μετά από αυτόν και κατάγονταν από αυτόν, μέχρι τον Βαλτάσαρ, ακολουθώντας την κακία του προγόνου τους, ξεπέρασαν τις δικές του πράξεις, και έγιναν ωμοί και αμείλικτοι εναντίον κάθε έθνους, και καταδυνάστευαν τον Ισραήλ, μολονότι αυτοί βρίσκονταν περιορισμένοι στην αιχμαλωσία και στον ζυγό της δουλείας. Τόσο πολύ δε υπερηφανεύθηκαν, ακόμη και εναντίον της δόξας του ίδιου του Θεού, ώστε και ο αλιτήριος Βαλτάσαρ, όταν παρέθεσε συμπόσιο στους άρχοντές του, έφερε στο μέσο τα άγια σκεύη, και ήπιαν από αυτά μαζί με τις παλλακίδες και τις συζύγους του, οπότε και εμφανίστηκαν δάχτυλα ενός χεριού, όπως λέει ο Δανιήλ, και έγραψαν στον τοίχο: «Μανή, Θεκέλ, Φαρές»· το οποίο ερμηνεύοντας ο θεσπέσιος Δανιήλ, είπε ότι η βασιλεία του διαιρέθηκε, και δόθηκε στους Μήδους και τους Πέρσες.

«Και όταν υψώθηκε η καρδιά του και το πνεύμα του έγινε αλαζονικό από υπερηφάνεια, καθαιρέθηκε από τον θρόνο της βασιλείας του και η τιμή αφαιρέθηκε από αυτόν. Και εκδιώχθηκε από τους ανθρώπους, και η καρδιά του έγινε σαν των θηρίων και η κατοικία του ήταν με τα άγρια γαϊδούρια. Τον τάιζαν χόρτο σαν το βόδι, και το σώμα του βράχηκε από τη δροσιά του ουρανού, μέχρι που αναγνώρισε ότι ο Ύψιστος εξουσιάζει τη βασιλεία των ανθρώπων και τη δίνει σε όποιον Εκείνος κρίνει». Και αφού είπε αυτά, πρόσθεσε τα ακόλουθα, αφενός επιπλήττοντας τον βασιλιά και χωρίς να υπολογίζει το αξίωμά του, ώστε ακούγοντάς τα να φοβηθεί και να επιγνώσει αμέσως το αμάρτημα που διέπραξε. Λέει λοιπόν: «Και εσύ, ο γιος του Βαλτάσαρ, δεν ταπείνωσες την καρδιά σου ενώπιον του Θεού, παρόλο που γνώριζες όλα αυτά, αλλά υψώθηκες εναντίον του Κυρίου, του Θεού του ουρανού, και έφερες μπροστά σου τα σκεύη του οίκου Του. Και εσύ και οι άρχοντές σου, οι παλλακίδες σου και οι σύζυγοί σου πίνατε κρασί σε αυτά. Και ύμνησες τους θεούς τους χρυσούς και αργυρούς, τους χάλκινους και σιδερένιους, τους ξύλινους και πέτρινους, οι οποίοι δεν βλέπουν, δεν ακούνε και δεν καταλαβαίνουν. Τον Θεό όμως, στου οποίου το χέρι βρίσκεται η πνοή σου και όλες οι οδοί σου, Αυτόν δεν Τον δόξασας. Για τον λόγο αυτόν στάλθηκε από την πλευρά Του άκρο χεριού και χάραξε αυτή τη γραφή: Μανή, θεκέλ, φαρές».

Διότι, για να φανεί ότι δεν τα είπε αυτά απλώς επειδή οργίστηκε, λέει: «Εγώ όμως θα αναγνώσω τη γραφή και θα αναγγείλω την ερμηνεία της στον βασιλιά». Τον βλέπεις να είναι ανώτερος από τα χρήματα; Ανώτερος από τις τιμές; Να μην έχει ανάγκη τίποτε από τα βασιλικά δώρα; Έτσι πρέπει να είναι όσοι κηρύττουν τα λόγια του Θεού. Για να μην νομίσει (ο βασιλιάς) ότι με αυτά τον προσέλκυσε, ή ότι υπάρχει κάτι το ανθρώπινο στα όσα λέγονται. Τι λέει λοιπόν; Αφήνοντας κατά μέρος την ανάγνωση της γραφής, του απευθύνει συμβουλή, υπενθυμίζοντάς του από το ίδιο κιόλας το προοίμιο όσα είχαν συμβεί στον πατέρα του. Ο Θεός ο Ύψιστος έδωσε τη βασιλεία, και τη μεγαλωσύνη, και την τιμή, και τη δόξα στον Ναβουχοδονόσορα τον πατέρα σου. Και εξαιτίας της μεγαλωσύνης που του έδωσε, όλοι οι λαοί, οι φυλές και οι γλώσσες έτρεμαν και φοβούνταν ενώπιόν του. Όποιους ήθελε αυτός τους φόνευε, και όποιους ήθελε τους πάτασσε, και όποιους ήθελε τους ταπείνωνε. Και όταν υπερηφανεύθηκε η καρδιά του, και το πνεύμα του σκληρύνθηκε από την αλαζονεία, καθαιρέθηκε από τον θρόνο της βασιλείας του, και η τιμή του αφαιρέθηκε από αυτόν, και εκδιώχθηκε από τους ανθρώπους, και η καρδιά του έγινε όμοια με των θηρίων, και η κατοικία του ήταν με τους άγριους όνους, και τον έτρεφαν με χόρτο όπως το βόδι, και από τη δροσιά του ουρανού νοτίστηκε το σώμα του, μέχρι που αναγνώρισε ότι ο Θεός ο Ύψιστος εξουσιάζει τη βασιλεία των ανθρώπων, και σε όποιον Εκείνος κρίνει καλό, σε αυτόν την παραχωρεί.

Όταν προσκομίστηκαν τα ιερά σκεύη, σύμφωνα με την προσταγή του βασιλιά, γιου του Ναβουχοδονόσορα, και ενώ οι συνδαιτυμόνες έπιναν από αυτά, εμφανίστηκαν δάχτυλα χεριού και έγραψαν στον τοίχο μια επιγραφή. Αυτήν την επιγραφή, ενώ οι σοφοί της Βαβυλώνας αδυνατούσαν να την αναγνώσουν, ο Δανιήλ την αναγνώρισε και την ερμήνευσε. Τότε ντύθηκε με πορφύρα, του φόρεσαν χρυσό περιδέραιο και τον ανακήρυξαν τρίτο άρχοντα στο βασίλειο. Αφού ανέλαβε τη βασιλεία ο Δαρείος ο Μήδος και κατέστησε άρχοντα τον Δανιήλ, αναγκάστηκε από τους αξιωματούχους και τους σατράπες να επικυρώσει ένα διάταγμα, σύμφωνα με το οποίο, όποιος υπέβαλε αίτημα σε οποιονδήποτε άνθρωπο ή θεό, εκτός από τον ίδιο τον βασιλιά, εντός τριάντα ημερών, θα ριχνόταν στον λάκκο των λεόντων.

Το ποια τιμωρία λαμβάνουν από τον Θεό όσοι βεβηλώνουν τα αφιερωμένα σε Αυτόν πράγματα και τα μεταχειρίζονται για κοινή χρήση, το έδειξε περισσότερο από όλους ο βασιλιάς Βαλτάσαρ, ο οποίος, επειδή βεβήλωσε τα χρυσά και αργυρά σκεύη που είχε λαφυραγωγήσει ο πατέρας του, Ναβουχοδονόσορ, από τον ναό του Θεού στην Ιερουσαλήμ, πίνοντας κρασί με αυτά τόσο ο ίδιος όσο και οι αξιωματούχοι, οι παλλακίδες και οι σύζυγοί του· εκείνη ακριβώς τη νύχτα που το έπραξε αυτό, θανατώθηκε, και η βασιλεία του μοιράστηκε στους Μήδους και τους Πέρσες.