Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ 5:25

«Και θα στραφώ εναντίον τους, λέει ο Κύριος Σαβαώθ, και θα εξολοθρεύσω το όνομά τους, και το υπόλειμμα, και το σπέρμα τους.» Πράγματι, πάνδεινα προκάλεσε εναντίον κάθε έθνους ο Ναβουχοδονόσορ, και εκείνοι που ήρθαν μετά από αυτόν και κατάγονταν από αυτόν, μέχρι τον Βαλτάσαρ, ακολουθώντας την κακία του προγόνου τους, ξεπέρασαν τις δικές του πράξεις, και έγιναν ωμοί και αμείλικτοι εναντίον κάθε έθνους, και καταδυνάστευαν τον Ισραήλ, μολονότι αυτοί βρίσκονταν περιορισμένοι στην αιχμαλωσία και στον ζυγό της δουλείας. Τόσο πολύ δε υπερηφανεύθηκαν, ακόμη και εναντίον της δόξας του ίδιου του Θεού, ώστε και ο αλιτήριος Βαλτάσαρ, όταν παρέθεσε συμπόσιο στους άρχοντές του, έφερε στο μέσο τα άγια σκεύη, και ήπιαν από αυτά μαζί με τις παλλακίδες και τις συζύγους του, οπότε και εμφανίστηκαν δάχτυλα ενός χεριού, όπως λέει ο Δανιήλ, και έγραψαν στον τοίχο: «Μανή, Θεκέλ, Φαρές»· το οποίο ερμηνεύοντας ο θεσπέσιος Δανιήλ, είπε ότι η βασιλεία του διαιρέθηκε, και δόθηκε στους Μήδους και τους Πέρσες.

Διότι έτσι θα γινόταν σαφής η γνώση και δεν θα παρουσίαζε καμία δυσκολία ως προς την κατανόηση των λεγομένων. Εισάγει, λοιπόν, το πρόσωπο των Ασσυρίων να κλαίνε για τον εαυτό τους, και να είναι συντριμμένοι από τη δειλία, βιώνοντας ως αφόρητο τον τρόμο για τα δεινά που πρόκειται να συμβούν. Έπειτα μνημονεύει τον χρόνο κατά τον οποίο θα συμβεί να αλωθούν και να περιπέσουν σε ανήκεστες συμφορές· επιπλέον δε καθιστά εναργή και την ίδια την αιτία της οργής που επήλθε εναντίον τους. Διότι έχει γράψει ο μακάριος Δανιήλ ότι «ο βασιλιάς Βαλτάσαρ έκανε δείπνο στους μεγιστάνες του· για χίλιους, και απέναντι στους χίλιους ήταν το κρασί». Έπειτα λέγει ότι έφερε με ανόσιο τρόπο και τα άγια σκεύη που είχαν παρθεί κατά καιρούς από τα Ιεροσόλυμα, και έπιναν με αυτά ο ίδιος και οι παλλακίδες του, και οι σύζυγοί του. Αυτό δε δεν ήταν τίποτε άλλο παρά αλαζονεία κατά της δόξας του Θεού· και υπεροψία εναντίον Εκείνου που προστατεύει τον Ισραήλ, σαν να μην είχε μπορέσει με κανέναν τρόπο να βοηθήσει τον δικό Του λαό. Καθώς έπινε λοιπόν ο Βαλτάσαρ, και σχεδόν περιγελούσε τα άγια σκεύη, φάνηκαν, λέγει, δάχτυλα χεριού, και έγραφαν στον τοίχο, Μανή Θεκέλ Φαρές. Διερμηνεύοντας τη γραφή ο θεσπέσιος Δανιήλ, είπε προς τον Ασσύριο: Διέρρηξε ο Θεός τη βασιλεία σου, και τη διαμέρισε, και δόθηκε στους Μήδους και τους Πέρσες.

Όταν προσκομίστηκαν τα ιερά σκεύη, σύμφωνα με την προσταγή του βασιλιά, γιου του Ναβουχοδονόσορα, και ενώ οι συνδαιτυμόνες έπιναν από αυτά, εμφανίστηκαν δάχτυλα χεριού και έγραψαν στον τοίχο μια επιγραφή. Αυτήν την επιγραφή, ενώ οι σοφοί της Βαβυλώνας αδυνατούσαν να την αναγνώσουν, ο Δανιήλ την αναγνώρισε και την ερμήνευσε. Τότε ντύθηκε με πορφύρα, του φόρεσαν χρυσό περιδέραιο και τον ανακήρυξαν τρίτο άρχοντα στο βασίλειο. Αφού ανέλαβε τη βασιλεία ο Δαρείος ο Μήδος και κατέστησε άρχοντα τον Δανιήλ, αναγκάστηκε από τους αξιωματούχους και τους σατράπες να επικυρώσει ένα διάταγμα, σύμφωνα με το οποίο, όποιος υπέβαλε αίτημα σε οποιονδήποτε άνθρωπο ή θεό, εκτός από τον ίδιο τον βασιλιά, εντός τριάντα ημερών, θα ριχνόταν στον λάκκο των λεόντων.

Και πάλι: «Ο Κύριος έπλασε από γη τον άνθρωπο και πάλι τον επέστρεψε σε αυτήν, και τους έδωσε μετρημένες ημέρες και καθορισμένο χρόνο.» Έτσι και ο Δανιήλ, ερμηνεύοντας στον βασιλιά των Περσών το «μανή, θεκέλ, φαρές», αποφάνθηκε σωστά γι' αυτά· διότι λέει: «Τον χρόνο της ζωής σου, ω βασιλιά, τον μέτρησε ο Θεός και τον έβαλε στο ζύγι, και αφού σου αφαιρέσει τη βασιλεία, θα τη μοιράσει στους Μήδους και τους Πέρσες.» Το τέλος δε των όντων θα το μάθεις ξεκάθαρα από τον Δαβίδ· διότι λέει: «Στην αρχή εσύ, Κύριε, θεμελίωσες τη γη και έργα των χεριών σου είναι οι ουρανοί· αυτοί θα φθαρούν, εσύ όμως παραμένεις, και όλοι», οι άνθρωποι προφανώς, «σαν ένδυμα θα παλιώσουν και σαν πανωφόρι θα τους τυλίξεις και θα αλλαχθούν.» Αν πάλι θέλεις, άκου και τα δικά μας λόγια που λένε: «Κάνε μου γνωστό, Κύριε, το τέλος μου και ποιος είναι ο αριθμός των ημερών μου, για να γνωρίσω τι μου υπολείπεται», διότι «ιδού, έκανες τις ημέρες μου όσο μια σπιθαμή και η υπόστασή μου είναι σαν ένα τίποτα ενώπιόν σου...

Το ποια τιμωρία λαμβάνουν από τον Θεό όσοι βεβηλώνουν τα αφιερωμένα σε Αυτόν πράγματα και τα μεταχειρίζονται για κοινή χρήση, το έδειξε περισσότερο από όλους ο βασιλιάς Βαλτάσαρ, ο οποίος, επειδή βεβήλωσε τα χρυσά και αργυρά σκεύη που είχε λαφυραγωγήσει ο πατέρας του, Ναβουχοδονόσορ, από τον ναό του Θεού στην Ιερουσαλήμ, πίνοντας κρασί με αυτά τόσο ο ίδιος όσο και οι αξιωματούχοι, οι παλλακίδες και οι σύζυγοί του· εκείνη ακριβώς τη νύχτα που το έπραξε αυτό, θανατώθηκε, και η βασιλεία του μοιράστηκε στους Μήδους και τους Πέρσες.