Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ 5:30

Διότι ο βασιλιάς, αφού άκουσε τη γραφή και την ερμηνεία της, λυπήθηκε για όσα ειπώθηκαν, διέταξε όμως να ντύσουν «τον Δανιήλ με πορφύρα» και «να είναι αυτός ο τρίτος άρχοντας στο βασίλειο. Εκείνη ακριβώς τη νύχτα θανατώθηκε ο Βαλτάσαρ, ο βασιλιάς των Χαλδαίων, και ο Δαρείος ο Μήδος παρέλαβε τη βασιλεία όντας εξήντα δύο ετών». Και αφού δόθηκε η ερμηνεία από τον Δανιήλ, όπως αναφέρει η Γραφή, «εκείνη ακριβώς τη νύχτα» ο λόγος εκπληρώθηκε και η βασιλεία των Βαβυλωνίων πέρασε στους Μήδους, όπως έχει ειπωθεί από τον Δανιήλ: «εγκαθιστά βασιλείς και τους καθαιρεί», «γνωρίζοντας τα όσα βρίσκονται στο σκοτάδι, και το φως είναι μαζί του».

Όταν λοιπόν έγινε αυτό, «απήλθε ο βασιλιάς στον οίκο του και κοιμήθηκε νηστικός, και δεν του έφεραν φαγητά, και ο ύπνος τον εγκατέλειψε». —Πόσα κατορθώνει ένας δίκαιος άνδρας που φοβάται τον Θεό, ώστε ο βασιλιάς, λυπημένος για αυτόν, να μην πάρει ούτε τροφή. Και οι μεν σατράπες καθ' όλη τη νύχτα ευφραίνονταν, σαν να είχαν λάβει βραβείο εναντίον του Δανιήλ, ο δε βασιλιάς σε όλη τη νύχτα αγρυπνώντας πενθούσε, επειδή είχε χάσει άδικα έναν τέτοιον άνδρα, φοβούμενος μήπως εξαιτίας του κινδυνεύσει και ο ίδιος. Διότι δεν του διέφυγαν όσα συνέβησαν στον Ναβουχοδονόσορα και όσα έγιναν επί του Βαλτάσαρ, εκ των οποίων ο μεν εκδιώχθηκε από τη βασιλεία, ο δε εξαιτίας των αγίων σκευών αναιρέθηκε «εκείνη ακριβώς τη νύχτα». «Τότε» λοιπόν, «σηκώθηκε το πρωί με το φως της ημέρας και με βιασύνη πήγε στον λάκκο των λεόντων», και φωνάζοντας «με δυνατή φωνή» είπε: «Δανιήλ, δούλε του ζωντανού Θεού, ο Θεός σου, τον οποίο εσύ λατρεύεις ακατάπαυστα, μπόρεσε άραγε να σε γλιτώσει από το στόμα των λεόντων;» Από πού λοιπόν παρακινήθηκε ο βασιλιάς και ξεστόμισε αυτόν τον λόγο, αν όχι από το ότι είχε ακούσει όσα συνέβησαν στους παίδες, οι οποίοι, επειδή δεν θέλησαν να υποταχθούν στο πρόσταγμα του βασιλιά, διασώθηκαν από το καμίνι του πυρός; ...

Αφού, λοιπόν, συνέβησαν αυτά εκείνα τα χρόνια στον Ναβουχοδονόσορα, όπως μας το φανέρωσε ο μακάριος Δανιήλ στο όραμα, και όπως ο ίδιος ο βασιλιάς το ομολόγησε, και αφού έπαυσε η εξουσία του επί Βαλτάσαρ, όταν εκείνος εξαιτίας του έργου που έπραξε «αναιρέθηκε» μέσα στη νύχτα, όπως έχει σημειωθεί στο προηγούμενο βιβλίο, και «παρέλαβε τη βασιλεία ο Δαρείος ο Μήδος, όντας εξήντα δύο ετών», ευλόγως ο προφήτης διηγείται ότι ανέβαινε ένα άλλο θηρίο, το οποίο ήταν η αρκούδα, για να υποδείξει με αυτό τη βασιλεία των Περσών. «Και τρία πλευρά», λέει, «υπήρχαν στο στόμα της». Και με τα τρία πλευρά εννοεί τρία κλίματα εθνών, τα οποία εξουσίαζε αυτό το θηρίο· αυτά ήταν οι Μήδοι, οι Ασσύριοι και οι Βαβυλώνιοι. «Και της έλεγαν τα εξής: σήκω, φάγε πολλές σάρκες». Διότι οι Πέρσες, όταν επαναστάτησαν εκείνα τα χρόνια, ερήμωσαν όλη τη χώρα και, αφού υποδούλωσαν πολλούς ανθρώπους στους εαυτούς τους, τους κατέστρεψαν. Διότι, όπως ακριβώς το θηρίο, η αρκούδα, είναι ζώο ρυπαρό και σαρκοβόρο, που κατασπαράζει με τα νύχια και με τα δόντια του, έτσι έγινε και η βασιλεία των Περσών, οι οποίοι κυριάρχησαν για διακόσια τριάντα έτη. Μερικοί ιστοριογράφοι, βέβαια, κατέγραψαν ότι αυτοί κυριάρχησαν για διακόσια σαράντα πέντε έτη έως την εξουσία του Δαρείου, τον οποίο καθαίρεσε ο Αλέξανδρος ο Μακεδόνας στο έβδομο έτος και μετέφερε τη βασιλεία των Περσών στην Ελλάδα.

96. Προς τον Τιμόθεο, αναγνώστη. Φαίνεται ότι έχεις πεισθεί από τον θεσπέσιο Παύλο και έχεις τον νου σου προσηλωμένο στην ανάγνωση. Γι' αυτό λοιπόν και εγώ θα προσπαθήσω να διασαφηνίσω το ζήτημα που έθεσες. Διότι είπες: Πώς, εφόσον την ίδια εκείνη νύχτα πέθανε ο βασιλιάς Βαλτάσαρ, αναφέρει η Γραφή: «Και διέταξε ο Βαλτάσαρ, και έντυσαν τον Δανιήλ με πορφύρα, και έβαλαν το χρυσό περιδέραιο γύρω από τον λαιμό του· και διακήρυξαν γι' αυτόν, ότι θα είναι ο τρίτος άρχοντας στο βασίλειό του;» Νομίζω λοιπόν ότι, επειδή η θεία απόφαση χαράχτηκε στον τοίχο όταν ήδη υπήρχε σκοτάδι (διότι αυτό δηλώνει η φράση «απέναντι από τη λαμπάδα»)· και ο βασιλιάς ταράχτηκε σφοδρά και παρέλυσε από τον φόβο· και η βασίλισσα, έχοντας χάσει την ψυχραιμία της εξαιτίας της κατάρρευσης του βασιλιά, και αδιαφορώντας για την εθιμοτυπική και πρέπουσα κοσμιότητα, εισέβαλε στο συμπόσιο ενώ ήταν ακόμη νύχτα· το θείο μήνυμα ερμηνεύτηκε από τον σοφότατο Δανιήλ· και αμέσως τιμήθηκε με την πορφύρα και το περιδέραιο, ενώπιον όλης της στρατιάς και των αξιωματούχων (διότι, ως γνωστόν, βρίσκονταν μπροστά τους τα έπαθλα της σοφίας), και η διακήρυξη έγινε μπροστά στους παρευρισκόμενους, ότι θα είναι ο τρίτος στο βασίλειο, δηλαδή μετά από εκείνον και τη βασίλισσα.

Το ποια τιμωρία λαμβάνουν από τον Θεό όσοι βεβηλώνουν τα αφιερωμένα σε Αυτόν πράγματα και τα μεταχειρίζονται για κοινή χρήση, το έδειξε περισσότερο από όλους ο βασιλιάς Βαλτάσαρ, ο οποίος, επειδή βεβήλωσε τα χρυσά και αργυρά σκεύη που είχε λαφυραγωγήσει ο πατέρας του, Ναβουχοδονόσορ, από τον ναό του Θεού στην Ιερουσαλήμ, πίνοντας κρασί με αυτά τόσο ο ίδιος όσο και οι αξιωματούχοι, οι παλλακίδες και οι σύζυγοί του· εκείνη ακριβώς τη νύχτα που το έπραξε αυτό, θανατώθηκε, και η βασιλεία του μοιράστηκε στους Μήδους και τους Πέρσες.