Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ 5:4

Και έπιναν κρασί, και υμνούσαν τους θεούς τους χρυσούς, και τους αργυρούς, και τους χάλκινους, και τους σιδερένιους, και τους ξύλινους, και τους πέτρινους. Είδες να αρπάζονται αυτά; Αλλά δες τη δύναμή τους, ακόμη και μετά την άλωσή τους και την τοποθέτησή τους στον ειδωλολατρικό ναό. Ας υποθέσουμε ότι εκείνος ενήργησε κατά τη δική του βούληση. Γιατί όμως συνέβη και σε τούτον; Εξαιτίας των αμαρτιών πάρθηκαν αυτά· δέχθηκαν την τιμωρία. Ποια ήταν η κατάληξη ακόμη και μετά τα σημεία; Πώς εκείνοι δεν έπαθαν τίποτα, αλλά μόνον ο βασιλιάς; Διότι αυτός, λέει, έδωσε την εντολή, αυτός ήταν ο υπαίτιος. Υμνούσαν, λέει, τους θεούς τους χρυσούς και τους αργυρούς. Για ποιον λόγο υπήρχε αυτή η διαφορά των θεών ανάμεσά τους; Ο διάβολος, θέλοντας να τους στερήσει κάθε συγγνώμη, πολλές φορές πρόσταξε να γίνουν ξύλινοι, ώστε να μην έχουν ούτε την πολυτέλεια της ύλης ως απολογία. Τους υμνούσαν. Δες πως πουθενά ο Θεός δεν προηγείται, αλλά ακολουθεί. Γιατί η τιμωρία ακολούθησε ταχύτατα, και την ίδια εκείνη ώρα; Για να μην ακυρωθούν όσα είχαν συμβεί από τα προηγούμενα θαύματα, καθώς ο Θεός υβριζόταν μέσω των ιερών σκευών, θέλησε να ταπεινώσει τους άνδρες. Και δες τι συμβαίνει. Θέλησε τα σκεύη· και την ίδια ώρα ήλθε η τιμωρία. Γιατί δεν αποστέλλεται ο προφήτης για να τον ελέγξει, αλλά μια άρθρωση χεριού; Ώστε να γίνει μεγαλύτερη η κατάπληξη.

Διότι εάν εκείνος, λέγει, είναι ασυγχώρητος, εσύ που δεν συνετίστηκες μετά από ένα τέτοιο παράδειγμα, τίνος πράγματος είσαι άξιος, πες μου; Διότι ούτε στην άγνοια δεν μπορείς να καταφύγεις. Δεν τα γνώριζες όλα αυτά; Ποιους προτιμάς αντί ποιου; αυτούς που ούτε ακούν, ούτε βλέπουν; Και εσύ ο υιός του, Βαλτάσαρ, δεν ταπείνωσες την καρδιά σου ενώπιον του Θεού. Δεν τα γνώριζες όλα αυτά; Και υψώθηκες εναντίον του Κυρίου, του Θεού του ουρανού, και έφερες τα σκεύη του οίκου του ενώπιόν σου· και εσύ, και οι μεγιστάνες σου, και οι αυλικοί σου, και οι παλλακίδες σου πίνατε οίνο μέσα σε αυτά· και εξύμνησες τους θεούς, τους χρυσούς και αργυρούς και χάλκινους και σιδερένιους και ξύλινους και πέτρινους, οι οποίοι δεν βλέπουν, και δεν ακούν, και δεν κατανοούν, και τον Θεό, στο χέρι του οποίου βρίσκεται η πνοή σου και όλες οι οδοί σου, αυτόν δεν τον εδόξασας. Γι' αυτόν τον λόγο απεστάλη από αυτόν άκρο χεριού, και χάραξε αυτήν τη γραφή. Και αυτή είναι η γραφή που χαράχθηκε: Μανή, Θεκέλ, Φαρές· και αυτή είναι η ερμηνεία του οράματος. Μανή: μέτρησε ο Θεός τη βασιλεία σου, και την οδήγησε στο τέλος της. Θεκέλ: τοποθετήθηκε στη ζυγαριά, και βρέθηκε ελλιπής.

Όταν προσκομίστηκαν τα ιερά σκεύη, σύμφωνα με την προσταγή του βασιλιά, γιου του Ναβουχοδονόσορα, και ενώ οι συνδαιτυμόνες έπιναν από αυτά, εμφανίστηκαν δάχτυλα χεριού και έγραψαν στον τοίχο μια επιγραφή. Αυτήν την επιγραφή, ενώ οι σοφοί της Βαβυλώνας αδυνατούσαν να την αναγνώσουν, ο Δανιήλ την αναγνώρισε και την ερμήνευσε. Τότε ντύθηκε με πορφύρα, του φόρεσαν χρυσό περιδέραιο και τον ανακήρυξαν τρίτο άρχοντα στο βασίλειο. Αφού ανέλαβε τη βασιλεία ο Δαρείος ο Μήδος και κατέστησε άρχοντα τον Δανιήλ, αναγκάστηκε από τους αξιωματούχους και τους σατράπες να επικυρώσει ένα διάταγμα, σύμφωνα με το οποίο, όποιος υπέβαλε αίτημα σε οποιονδήποτε άνθρωπο ή θεό, εκτός από τον ίδιο τον βασιλιά, εντός τριάντα ημερών, θα ριχνόταν στον λάκκο των λεόντων.

Το ποια τιμωρία λαμβάνουν από τον Θεό όσοι βεβηλώνουν τα αφιερωμένα σε Αυτόν πράγματα και τα μεταχειρίζονται για κοινή χρήση, το έδειξε περισσότερο από όλους ο βασιλιάς Βαλτάσαρ, ο οποίος, επειδή βεβήλωσε τα χρυσά και αργυρά σκεύη που είχε λαφυραγωγήσει ο πατέρας του, Ναβουχοδονόσορ, από τον ναό του Θεού στην Ιερουσαλήμ, πίνοντας κρασί με αυτά τόσο ο ίδιος όσο και οι αξιωματούχοι, οι παλλακίδες και οι σύζυγοί του· εκείνη ακριβώς τη νύχτα που το έπραξε αυτό, θανατώθηκε, και η βασιλεία του μοιράστηκε στους Μήδους και τους Πέρσες.