Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ 5:7

«Και θα στραφώ εναντίον τους, λέει ο Κύριος Σαβαώθ, και θα εξολοθρεύσω το όνομά τους, και το υπόλειμμα, και το σπέρμα τους.» Πράγματι, πάνδεινα προκάλεσε εναντίον κάθε έθνους ο Ναβουχοδονόσορ, και εκείνοι που ήρθαν μετά από αυτόν και κατάγονταν από αυτόν, μέχρι τον Βαλτάσαρ, ακολουθώντας την κακία του προγόνου τους, ξεπέρασαν τις δικές του πράξεις, και έγιναν ωμοί και αμείλικτοι εναντίον κάθε έθνους, και καταδυνάστευαν τον Ισραήλ, μολονότι αυτοί βρίσκονταν περιορισμένοι στην αιχμαλωσία και στον ζυγό της δουλείας. Τόσο πολύ δε υπερηφανεύθηκαν, ακόμη και εναντίον της δόξας του ίδιου του Θεού, ώστε και ο αλιτήριος Βαλτάσαρ, όταν παρέθεσε συμπόσιο στους άρχοντές του, έφερε στο μέσο τα άγια σκεύη, και ήπιαν από αυτά μαζί με τις παλλακίδες και τις συζύγους του, οπότε και εμφανίστηκαν δάχτυλα ενός χεριού, όπως λέει ο Δανιήλ, και έγραψαν στον τοίχο: «Μανή, Θεκέλ, Φαρές»· το οποίο ερμηνεύοντας ο θεσπέσιος Δανιήλ, είπε ότι η βασιλεία του διαιρέθηκε, και δόθηκε στους Μήδους και τους Πέρσες.

Και φώναξε δυνατά ο βασιλιάς να φέρουν τους μάγους, τους Χαλδαίους και τους Γαζαρηνούς· και είπε στους σοφούς της Βαβυλώνας: «Όποιος διαβάσει αυτή τη γραφή και μου φανερώσει την ερμηνεία της, θα ντυθεί με πορφύρα και χρυσό περιδέραιο θα τεθεί στον λαιμό του και θα είναι ο τρίτος άρχοντας στη βασιλεία μου». Και εισήλθαν όλοι οι σοφοί του βασιλιά, αλλά δεν μπορούσαν να διαβάσουν τη γραφή ούτε να φανερώσουν την ερμηνεία στον βασιλιά. Και ο Βαλτάσαρ ταράχθηκε και η όψη του αλλοιώθηκε και οι μεγιστάνες του συνταράσσονταν. Μετά λοιπόν τον θάνατο του Ναβουχοδονόσορα, διαδέχεται τη βασιλεία του ο γιος του Ευιλάτ Μαρωδάχ, τον οποίο δεν μνημονεύει η Γραφή, είτε επειδή έζησε ευλαβικά, είτε επειδή δεν συνέβη τίποτε το θαυμαστό κατά τη διάρκεια της ζωής του. Αυτός βασιλεύει δώδεκα έτη, και μετά από αυτόν ο αδελφός του Βαλτάσαρ, για τον οποίο κάνει λόγο τώρα η Γραφή. Αυτός, κατά το τέταρτο έτος της βασιλείας του, «έκανε μεγάλο δείπνο για τους χίλιους μεγιστάνες του».

Βλέποντάς τους ο βασιλιάς, και αφού κυριεύτηκε από φόβο και πολύ τρόμο, «φώναξε με δύναμη να εισαγάγουν μάγους, Χαλδαίους, γαζαρηνούς», μη κατανοώντας ότι δεν ήταν δυνατό σε αυτούς να διαβάσουν τα γράμματα του Θεού, αλλά σε εκείνους που από παιδιά είχαν ασκηθεί στον νόμο του Θεού και είχαν γνωρίσει τα θεία γράμματα από τους πατέρες τους. Όταν λοιπόν κλήθηκαν όλοι, τους είπε ο βασιλιάς: «Όποιος διαβάσει αυτήν τη γραφή και μου γνωρίσει την ερμηνεία της, θα ντυθεί με πορφύρα και θα τεθεί χρυσό περιδέραιο στον λαιμό του και θα άρχει τρίτος στη βασιλεία μου». Και προσήλθαν όλοι οι σοφοί του βασιλιά και δεν μπορούσαν να διαβάσουν τη γραφή, ούτε να γνωρίσουν στον βασιλιά την ερμηνεία της. Διότι πόσοι άραγε από τους Βαβυλωνίους τότε, μηχανευόμενοι με πολλούς τρόπους, ήθελαν να πλάσουν κάποιον παράδοξο λόγο για να αρέσουν στον βασιλιά, να ντυθούν με πορφύρα και να δοξαστούν στον τρίτο θρόνο; Όμως ο λόγος ήταν αποκρυμμένος από αυτούς. Διότι είχαν αμβλυνθεί τα μάτια τους και είχαν πωρωθεί τα νοήματα της καρδιάς τους· «επειδή γνωρίζει ο Κύριος τους διαλογισμούς των σοφών, ότι είναι μάταιοι». Καθώς λοιπόν όλοι παραιτούνταν, «ταράχθηκε» η καρδιά του βασιλιά «και η μορφή του αλλοιώθηκε, και οι μεγιστάνες του συνταράσσονταν».

Όταν προσκομίστηκαν τα ιερά σκεύη, σύμφωνα με την προσταγή του βασιλιά, γιου του Ναβουχοδονόσορα, και ενώ οι συνδαιτυμόνες έπιναν από αυτά, εμφανίστηκαν δάχτυλα χεριού και έγραψαν στον τοίχο μια επιγραφή. Αυτήν την επιγραφή, ενώ οι σοφοί της Βαβυλώνας αδυνατούσαν να την αναγνώσουν, ο Δανιήλ την αναγνώρισε και την ερμήνευσε. Τότε ντύθηκε με πορφύρα, του φόρεσαν χρυσό περιδέραιο και τον ανακήρυξαν τρίτο άρχοντα στο βασίλειο. Αφού ανέλαβε τη βασιλεία ο Δαρείος ο Μήδος και κατέστησε άρχοντα τον Δανιήλ, αναγκάστηκε από τους αξιωματούχους και τους σατράπες να επικυρώσει ένα διάταγμα, σύμφωνα με το οποίο, όποιος υπέβαλε αίτημα σε οποιονδήποτε άνθρωπο ή θεό, εκτός από τον ίδιο τον βασιλιά, εντός τριάντα ημερών, θα ριχνόταν στον λάκκο των λεόντων.

Το ποια τιμωρία λαμβάνουν από τον Θεό όσοι βεβηλώνουν τα αφιερωμένα σε Αυτόν πράγματα και τα μεταχειρίζονται για κοινή χρήση, το έδειξε περισσότερο από όλους ο βασιλιάς Βαλτάσαρ, ο οποίος, επειδή βεβήλωσε τα χρυσά και αργυρά σκεύη που είχε λαφυραγωγήσει ο πατέρας του, Ναβουχοδονόσορ, από τον ναό του Θεού στην Ιερουσαλήμ, πίνοντας κρασί με αυτά τόσο ο ίδιος όσο και οι αξιωματούχοι, οι παλλακίδες και οι σύζυγοί του· εκείνη ακριβώς τη νύχτα που το έπραξε αυτό, θανατώθηκε, και η βασιλεία του μοιράστηκε στους Μήδους και τους Πέρσες.