Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ 6:10

Δεν θα μας φτάσει ο χρόνος εάν διηγούμαστε για τον καθένα από τους αγίους. Αλλά, για να τα πούμε συντόμως, δηλώνουμε ότι και τον Ηλία τον κατεδίωξε η Ιεζάβελ, όμως, αφού υπέμεινε στον κόπο, αναλήφθηκε. Και ο Ελισσαίος επίσης με τους συνοδούς του έτρωγε χόρτα, αλλά είχε μέσα του τον ζωντανό Λόγο· και τα οστά του, αφού πέθανε, ανέστησαν νεκρό, δίδοντας την απόδειξη ότι η ελπίδα του δικαίου δεν χάνεται. Τον Ιερεμία τον έριξαν ζωντανό σε λάκκο με βούρκο, επειδή τον φθόνησαν οι ψευδοπροφήτες. Ο δε Ιεζεκιήλ κοιμόταν στο πλευρό του για εκατόν ενενήντα ολόκληρες ημέρες, τρώγοντας άρτο και πίνοντας οίνο με μέτρο, και δεν γύρισε από το ένα πλευρό στο άλλο, μέχρις ότου του το είπε ο Θεός. Εκείνοι όμως που εγκαταλείπουν τον Κύριο, στρέφονται στο πλευρό της δικής τους ανάπαυσης, οι οποίοι είναι ολοφάνερο ότι έλαβαν από εδώ το μερίδιό τους. Επιμείνετε, λοιπόν, στο ίδιο πλευρό έως ότου το προστάξει η θεότητα. Διότι τα μεγάλα δεσμά του Ιεζεκιήλ είναι οι βεβαιότατοι λόγοι του Θεού. Τον Δανιήλ τον κατηγόρησαν οι σατράπες, θέλοντας να τον εμποδίσουν από τις προσευχές του· αυτός όμως δεν σταμάτησε, και ρίχτηκε δύο φορές σε λάκκο λεόντων· ο Θεός, όμως, έφραξε τα στόματά τους. Και σήμερα κατηγορούν εμάς, επειδή δεν θέλουν να προσευχόμαστε εμείς προς τον Θεό. Είναι φανερό αυτό, ότι καταδιώκουν και εμάς και τους Πατέρες μας τους επισκόπους.

Και ο ίδιος ο σοφότατος Δανιήλ, ενώ ήταν αφοσιωμένος σε ιερές μελέτες, όντας ταυτόχρονα αιχμάλωτος μαζί με τους άλλους, αντιμετώπισε με σοφία αυτή την καταναγκαστική κατάσταση. Και θα πω με ποιον τρόπο: προσευχόταν τρεις φορές την ημέρα. Όμως τα παράθυρά του στο υπερώο έβλεπαν και ήταν ανοιχτά προς την Ιερουσαλήμ. Διότι έτσι είναι γραμμένο. Επειδή πίστευε ότι μόνο τότε η προσευχή του θα γινόταν ευπρόσδεκτη από τον Θεό, εάν απομακρυνόταν από την ξένη και μισητή γη, αν όχι σωματικά, τουλάχιστον νοερά, και αν με τα μάτια της διάνοιας ατένιζε προς τη γη που είναι η πιο αγαπητή στον Θεό, και σαν να έμπαινε ο ίδιος μέσα στον ναό, προσέφερε την ικεσία του για όσα επιθυμούσε. ΠΑΛΛΑΔΙΟΣ: Πραγματικά, με άριστο τρόπο ολοκληρώθηκε ολόκληρος ο λόγος μας.

Τρίτον, ο Ηλίας, αφού κατέβρεξε τα μέλη του βοδιού και τα ξύλα, κατέβασε φωτιά από τον ουρανό. Τρεις φορές την ημέρα προσευχόταν ο Δανιήλ. Τρεις μήνες παρέμεινε η Παρθένος στον οίκο του Ζαχαρία. Τρία ήταν τα δώρα που προσφέρθηκαν στον Κύριο από τους μάγους: χρυσός, λίβανος, σμύρνα. Τρία είναι τα βαπτίσματα: το νομικό, του Ιωάννη και του Κυρίου. Τρεις είναι οι επικλήσεις του βαπτίσματος: στον Πατέρα και στον Υιό και στο Άγιο Πνεύμα. Τρεις είναι οι καταδύσεις και τρεις οι αναδύσεις του βαπτίσματος. Τρεις είναι οι νίκες του Κυρίου κατά του διαβόλου: το ότι δεν έφαγε αφού πείνασε, το ότι δεν προσκύνησε τον μιαρό, το ότι δεν έριξε τον εαυτό Του κάτω. Τρεις ημέρες μετά το βάπτισμα, και τότε το νερό έγινε εξαιρετικός οίνος.

Όταν λοιπόν «ο Δανιήλ έμαθε» για το έγγραφο, κατανοώντας την επιβουλή εναντίον του, δεν φοβήθηκε ούτε δείλιασε, όντας έτοιμος να παραδοθεί ως βορά στα θηρία παρά να υποταχθεί στο πρόσταγμα του βασιλιά. Έχοντας μάλιστα ως παράδειγμα αυτό που είχε συμβεί στους τρεις παίδες, οι οποίοι επειδή δεν θέλησαν να προσκυνήσουν την εικόνα του βασιλιά διασώθηκαν από το καμίνι του πυρός. Και αφού εισήλθε «στον οίκο του», άνοιξε τα παράθυρα «στο υπερώο απέναντι από την Ιερουσαλήμ και τρεις φορές την ημέρα έπεφτε στα γόνατά του και προσευχόταν και δοξολογούσε ενώπιον του Θεού του, όπως ακριβώς έκανε και προηγουμένως».

Τι λέει, λοιπόν, ο Δανιήλ όταν το άκουσε αυτό; Δεν ταράχτηκε, δεν πρόσθεσε και δεν αφαίρεσε τίποτα. Παρατήρησε τον ενάρετο άνθρωπο που ζει πάντοτε με σταθερότητα, προσπερνώντας τα πάντα σαν άνθη, βλέποντας τόσο τα ευχάριστα όσο και τα λυπηρά σαν να είναι σκιές. Διότι, αν στην αρχή παρέμενε τόσο ατρόμητος, πολύ περισσότερο τώρα, έπειτα από την πείρα των αγώνων, έχοντας στεφανωθεί με τόσους στεφάνους. Για ποιον λόγο δεν τον πλησίασε; Γιατί δεν διαμαρτυρήθηκε, ενώ είχε τόσο θάρρος απέναντι στον βασιλιά; Δεν ήθελε να το κάνει αυτό με λόγια, αλλά με έργα. Εξάλλου, παντού διαπιστώνουμε ότι, όταν τον καλεί η ανάγκη, σπεύδει και δηλώνει παρών. Και ο Δανιήλ, όταν έμαθε ότι είχε επικυρωθεί το διάταγμα, εισήλθε στο σπίτι του· και τα παράθυρά του στο υπερώο ήταν ανοιχτά προς την κατεύθυνση της Ιερουσαλήμ· και τρεις φορές την ημέρα έπεφτε στα γόνατά του, προσευχόταν και δοξολογούσε ενώπιον του Θεού του, όπως ακριβώς έκανε και προηγουμένως.

Για ποιον λόγο μας υπενθύμισε τα παράθυρα, ότι δηλαδή ήταν ανοιχτά προς την Ιερουσαλήμ; Διότι είχε σφοδρό πόθο για τη θέα της. Όπως ακριβώς, λοιπόν, κάποιος που έχει ένα αγαπημένο πρόσωπο το οποίο βρίσκεται μακριά, αγαπά και τους δρόμους που οδηγούν εκεί, έτσι ακριβώς και αυτός. Άλλοι βέβαια την επιθυμούσαν για λόγους σωματικούς, αυτός όμως όχι, αλλά για τη δόξα του Θεού.