Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ 6:11

Αυτά ήθελε να πει, αυτά αναζητούσε· και επειδή δεν τα βρήκε, δυσανασχετεί και στο εξής πλάθει λόγια. Διότι, εάν τα έλεγε αυτά, θα έφερνε σε αμηχανία και εμένα· όπως ακριβώς τώρα διαπράττει αδικία, έχοντας υιοθετήσει τον τρόπο του διαβόλου και παρακολουθώντας στενά εκείνους που προσεύχονται. Γι' αυτό και έσφαλε, παρερμηνεύοντας τα όσα αφορούν τον Δανιήλ· διότι ο αμαθής νόμισε ότι και στη δική σου εποχή επικρατούν τα έργα των Βαβυλωνίων, και δεν αντελήφθη ότι εσύ είσαι φίλος του μακαρίου Δανιήλ· και πως προσκυνάς τον ίδιο Θεό με αυτόν, και δεν εμποδίζεις, αλλά θέλεις να προσεύχονται οι πάντες, γνωρίζοντας ότι προσευχή όλων είναι να διασώζεσαι και να βασιλεύεις εν ειρήνη διαπαντός.

Δεν θα μας φτάσει ο χρόνος εάν διηγούμαστε για τον καθένα από τους αγίους. Αλλά, για να τα πούμε συντόμως, δηλώνουμε ότι και τον Ηλία τον κατεδίωξε η Ιεζάβελ, όμως, αφού υπέμεινε στον κόπο, αναλήφθηκε. Και ο Ελισσαίος επίσης με τους συνοδούς του έτρωγε χόρτα, αλλά είχε μέσα του τον ζωντανό Λόγο· και τα οστά του, αφού πέθανε, ανέστησαν νεκρό, δίδοντας την απόδειξη ότι η ελπίδα του δικαίου δεν χάνεται. Τον Ιερεμία τον έριξαν ζωντανό σε λάκκο με βούρκο, επειδή τον φθόνησαν οι ψευδοπροφήτες. Ο δε Ιεζεκιήλ κοιμόταν στο πλευρό του για εκατόν ενενήντα ολόκληρες ημέρες, τρώγοντας άρτο και πίνοντας οίνο με μέτρο, και δεν γύρισε από το ένα πλευρό στο άλλο, μέχρις ότου του το είπε ο Θεός. Εκείνοι όμως που εγκαταλείπουν τον Κύριο, στρέφονται στο πλευρό της δικής τους ανάπαυσης, οι οποίοι είναι ολοφάνερο ότι έλαβαν από εδώ το μερίδιό τους. Επιμείνετε, λοιπόν, στο ίδιο πλευρό έως ότου το προστάξει η θεότητα. Διότι τα μεγάλα δεσμά του Ιεζεκιήλ είναι οι βεβαιότατοι λόγοι του Θεού. Τον Δανιήλ τον κατηγόρησαν οι σατράπες, θέλοντας να τον εμποδίσουν από τις προσευχές του· αυτός όμως δεν σταμάτησε, και ρίχτηκε δύο φορές σε λάκκο λεόντων· ο Θεός, όμως, έφραξε τα στόματά τους. Και σήμερα κατηγορούν εμάς, επειδή δεν θέλουν να προσευχόμαστε εμείς προς τον Θεό. Είναι φανερό αυτό, ότι καταδιώκουν και εμάς και τους Πατέρες μας τους επισκόπους.

Ο δε Δανιήλ, μετά την κατάλυση της βασιλείας των Ασσυρίων, η οποία καταστράφηκε από βολές κεραυνών, μετέβη με θεία πρόνοια στον Καμβύση, τον βασιλιά των Περσών. Όμως και εκεί υπήρξε φθόνος, και πέρα από τον φθόνο, ολέθριες επιβουλές των μάγων και διαδοχικοί μεγάλοι και πολλοί κίνδυνοι· από όλα αυτά, με τη συνδρομή της πρόνοιας του Χριστού, διασώθηκε ευχερώς και διέπρεψε αποκτώντας πείρα κάθε είδους αρετής. Διότι οι μάγοι, επειδή ο άνδρας προσευχόταν τρεις φορές την ημέρα και πετύχαινε μεγάλες και εξαίσιες αρετές μέσα από αξιομνημόνευτα έργα, από φθόνο συκοφάντησαν αυτήν ακριβώς την επιτυχία των προσευχών του, και διαβάλλοντας στον ηγεμόνα ως εξαιρετικά επικίνδυνη την τόση του δύναμη, τον έπεισαν να τον καταδικάσει να γίνει βορά άγριων λιονταριών, παρόλο που αυτός υπήρξε δημόσια πρόξενος τόσων αγαθών για τους Πέρσες. Ο Δανιήλ, λοιπόν, καταδικάστηκε και εγκλείστηκε όχι για τον όλεθρό του, αλλά για την αιώνια δόξα του, και, δοκιμαζόμενος ανάμεσα στα θηρία, διαπίστωσε ότι αυτά ήταν πιο ήπια και ήμερα από εκείνους που τον φυλάκισαν. Διότι η προσευχή του, συνεπικουρούμενη από την αρετή της κοσμιότητας και της σωφροσύνης, καθιστούσε ήμερα όλα τα από τη φύση τους λυσσαλέα θηρία.

Και αφού έγινε αυτό, έχοντας παρατηρήσει τον Δανιήλ να προσεύχεται στον Θεό, τον διαβάλλουν και εξαναγκάζουν τον βασιλιά να τον ρίξει στον λάκκο. Και αφού τον έριξε, και αφού πλησίασε και τον βρήκε σώο, εκείνον μεν τον ανέσυρε από τον λάκκο, αυτούς δε που τον έριξαν, μαζί με τις γυναίκες τους, τους εξόντωσε παραδίδοντάς τους στα λιοντάρια.