Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ 6:16

Δεν θα μας φτάσει ο χρόνος εάν διηγούμαστε για τον καθένα από τους αγίους. Αλλά, για να τα πούμε συντόμως, δηλώνουμε ότι και τον Ηλία τον κατεδίωξε η Ιεζάβελ, όμως, αφού υπέμεινε στον κόπο, αναλήφθηκε. Και ο Ελισσαίος επίσης με τους συνοδούς του έτρωγε χόρτα, αλλά είχε μέσα του τον ζωντανό Λόγο· και τα οστά του, αφού πέθανε, ανέστησαν νεκρό, δίδοντας την απόδειξη ότι η ελπίδα του δικαίου δεν χάνεται. Τον Ιερεμία τον έριξαν ζωντανό σε λάκκο με βούρκο, επειδή τον φθόνησαν οι ψευδοπροφήτες. Ο δε Ιεζεκιήλ κοιμόταν στο πλευρό του για εκατόν ενενήντα ολόκληρες ημέρες, τρώγοντας άρτο και πίνοντας οίνο με μέτρο, και δεν γύρισε από το ένα πλευρό στο άλλο, μέχρις ότου του το είπε ο Θεός. Εκείνοι όμως που εγκαταλείπουν τον Κύριο, στρέφονται στο πλευρό της δικής τους ανάπαυσης, οι οποίοι είναι ολοφάνερο ότι έλαβαν από εδώ το μερίδιό τους. Επιμείνετε, λοιπόν, στο ίδιο πλευρό έως ότου το προστάξει η θεότητα. Διότι τα μεγάλα δεσμά του Ιεζεκιήλ είναι οι βεβαιότατοι λόγοι του Θεού. Τον Δανιήλ τον κατηγόρησαν οι σατράπες, θέλοντας να τον εμποδίσουν από τις προσευχές του· αυτός όμως δεν σταμάτησε, και ρίχτηκε δύο φορές σε λάκκο λεόντων· ο Θεός, όμως, έφραξε τα στόματά τους. Και σήμερα κατηγορούν εμάς, επειδή δεν θέλουν να προσευχόμαστε εμείς προς τον Θεό. Είναι φανερό αυτό, ότι καταδιώκουν και εμάς και τους Πατέρες μας τους επισκόπους.

Παραλείπω τα άλλα, τους νέους που δροσίστηκαν μέσα στη φωτιά· τον φυγάδα προφήτη που προσευχήθηκε μέσα στην κοιλιά του κήτους και βγήκε από το θηρίο σαν από θάλαμο· τον δίκαιο μέσα στον λάκκο, που δέσμευσε το θράσος των λεόντων· ή την άθληση των επτά Μακκαβαίων, οι οποίοι μαζί με τον ιερέα και τη μητέρα τους τελειώθηκαν μέσα στο αίμα και με κάθε είδους βασανιστήρια. Των οποίων την καρτερία αφού μιμήθηκε εκείνος, κατέκτησε και τη δόξα.

Τότε, λοιπόν, ο Δαρείος, μη μπορώντας πλέον να φέρει αντίρρηση στους σατράπες, διέταξε να φέρουν «τον Δανιήλ, και τον έριξαν στον λάκκο των λεόντων». Και παίρνοντας τον λόγο, «ο βασιλιάς του είπε: Ο Θεός σου, τον οποίο εσύ λατρεύεις αδιάκοπα, αυτός θα σε ελευθερώσει», προτρέποντάς τον να έχει θάρρος. Διότι, αφού εγώ, αν και το ήθελα, δεν μπόρεσα παρότι είμαι βασιλιάς, «ο Θεός τον οποίο λατρεύεις, αυτός θα σε ελευθερώσει», ώστε να αποδειχθεί ότι «τα αδύνατα για τους ανθρώπους είναι δυνατά για τον Θεό». «Και έφεραν έναν λίθο και τον τοποθέτησαν στο στόμιο του λάκκου, και ο βασιλιάς τον σφράγισε με το δαχτυλίδι του», «ώστε να μην αλλάξει τίποτα στην υπόθεση του Δανιήλ». Και αυτό ήταν έργο κακοήθειας. Διότι οι σατράπες, φοβούμενοι μήπως ο βασιλιάς διατάξει κρυφά να τον ανασύρουν από τον λάκκο, απαίτησαν να σφραγιστεί ο λίθος. Όπως ακριβώς έκαναν και οι άρχοντες των Φαρισαίων στην περίπτωση του Σωτήρα, «σφραγίζοντας τον λίθο μαζί με τη φρουρά».

Δες εσύ: σήμερα ο κόσμος είναι η Βαβυλώνα, σατράπες του είναι οι εξουσίες, Δαρείος είναι ο βασιλιάς τους, λάκκος ο Άδης και λιοντάρια οι τιμωροί άγγελοι. Μιμήσου λοιπόν τον μακάριο Δανιήλ, μη φοβούμενος τους σατράπες και μη υποτασσόμενος σε ανθρώπινο διάταγμα, ώστε, αφού ριχτείς «στον λάκκο των λεόντων», να φρουρηθείς από τον άγγελο και να ημερώσεις τα θηρία και να προσκυνηθείς από αυτά ως δούλος του Θεού, και να μη βρεθεί σε σένα «φθορά», αλλά να ανασυρθείς ζωντανός «από τον λάκκο» και να βρεθείς κοινωνός της αναστάσεως και να κυριαρχήσεις επί των εχθρών σου και να ευχαριστήσεις τον αιώνια ζωντανό Θεό. Διότι σε Αυτόν ανήκει η δόξα και το κράτος στους απέραντους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Τότε ο βασιλιάς έδωσε εντολή, και έφεραν τον Δανιήλ και τον έριξαν στον λάκκο των λεόντων. Ίσως κάποιοι από εσάς να πουν: «Δεν μπόρεσε να τον σώσει;» Βεβαίως, ο Θεός μπορούσε να καταστήσει τον βασιλιά ισχυρότερο, αλλά οδηγεί τον αθλητή στο σκάμμα του αγώνα. Γνώριζε το τέλος, δεν αγνοούσε την έκβαση. Ούτε ο βασιλιάς θα αγωνιζόταν, εάν γνώριζε ότι θα προέκυπτε αυτό το τέλος· αλλά δεν είχε τη δύναμη. Είναι αποδεκτός για την προθυμία του, συγχωρητέος για την αγωνία του. Τόσο αγαπητός ήταν ο Δανιήλ· ο φθόνος όμως δεν επιτρέπει να βλέπει κανείς ούτε τα καλά, ή μάλλον επιτρέπει μεν να τα βλέπει, αλλά όχι με τα ίδια μάτια.

Και τι λοιπόν; Πρώτον μεν τον ενθάρρυνε λέγοντας: «Ο Θεός, τον οποίο εσύ λατρεύεις αδιάκοπα». Πάλι προβάλλει μία δίκαιη αιτία, ικανή να ανορθώσει την ψυχή του. Διότι ίσως το είχε ακούσει. Έπειτα προσέρχεται αναπέμποντας ύμνο. Τότε ο βασιλιάς χάρηκε πάρα πολύ γι' αυτόν και διέταξε να ανασύρουν τον Δανιήλ από τον λάκκο. Και ανασύρθηκε ο Δανιήλ από τον λάκκο, και καμία απολύτως φθορά δεν βρέθηκε πάνω του, διότι πίστεψε στον Θεό του. Και έδωσε διαταγή ο βασιλιάς και έφεραν τους άνδρες που είχαν διαβάλει τον Δανιήλ· και ρίχτηκαν στον λάκκο των λεόντων οι ίδιοι, οι γιοι τους και οι γυναίκες τους· και δεν πρόλαβαν να φτάσουν στο έδαφος του λάκκου, προτού τους κυριεύσουν τα λιοντάρια και συντρίψουν όλα τους τα οστά. Για ποιον λόγο άραγε χάνονται τα παιδιά και οι γυναίκες; Σε τι αμάρτησαν αυτοί;

Αφού νήστεψε με αυτόν τον τρόπο, έκλεισε τον ουρανό για τους ακόλαστους και για όσους κατασπαταλούσαν τη ζωή τους στην τρυφή, ώστε αυτό που δεν επέλεξαν να εφαρμόσουν με δική τους προαίρεση, να το μάθουν παιδαγωγούμενοι μέσω της αναγκαστικής νηστείας του λιμού, και να γνωρίσουν πόσο ωφέλιμη είναι η νηστεία, η οποία επιδεικνύει το έργο της ακόμη και σε καιρό τρυφής. Ο δε Δανιήλ, αφού και ο ίδιος νήστεψε για τρεις εβδομάδες και δεν γεύθηκε εκλεκτό άρτο, όταν βρέθηκε στον λάκκο των λεόντων εξαιτίας του φθόνου των ακόλαστων, δίδαξε εκεί ακόμη και τους λέοντες να νηστεύουν. Διότι τα άγρια θηρία σεβάστηκαν τον νηστευτή, γινόμενα πιο ήμερα από τα λογικά θηρία, και έκλεισαν το ίδιο τους το στόμα, μη τολμώντας να αγγίξουν το άγιο σώμα. Επειδή, θέτοντας τη νηστεία ως όπλο στο ίδιο του το σώμα και οχυρώνοντας ολόκληρο τον εαυτό του μέσω αυτής, ξεγέλασε τα μάτια των λεόντων, καθώς δεν τους παρουσίασε ανθρώπινο σώμα, αλλά σώμα αγγελικό. Και οι Τρεις Παίδες στη Βαβυλώνα, επειδή δεν θέλησαν να συμμετάσχουν στο παράνομο τραπέζι του βασιλιά, αλλά να ακολουθήσουν τη σύμφωνη με τον νόμο νηστεία, εισήλθαν στην αναμμένη φωτιά της καμίνου και έσβησαν τη φλόγα, μετατρέποντας μέσω της νηστείας την κάμινο σε δροσιά αντί για φωτιά. Και ενώ η φωτιά καταφέρθηκε εναντίον εκείνων που ήταν άπειροι από τη νηστεία (διότι κατέκαψε όλους τους Χαλδαίους που στέκονταν γύρω), αντιθέτως υποχώρησε από εκείνους που είχαν συνηθίσει τη νηστεία, μη δυνάμενη να αγγίξει το σώμα τους.

Δες, αν θέλεις, και τον μακάριο Δανιήλ, ο οποίος ρίχθηκε στον λάκκο των λεόντων και δίδαξε τους λέοντες να νηστεύουν.

Τίποτε λοιπόν ας μη σε ταράζει από όσα συμβαίνουν. Αλλά, αφού εγκαταλείψεις το να παρακαλάς τον τάδε και τον δείνα και να τρέχεις πίσω από σκιές —διότι τέτοια είναι η ανθρώπινη συμμαχία—, να παρακαλάς αδιάκοπα τον Θεό, τον οποίο λατρεύεις· με ένα νεύμα Του μόνο, τα πάντα λύνονται σε μία στιγμή.

Και αφού έγινε αυτό, έχοντας παρατηρήσει τον Δανιήλ να προσεύχεται στον Θεό, τον διαβάλλουν και εξαναγκάζουν τον βασιλιά να τον ρίξει στον λάκκο. Και αφού τον έριξε, και αφού πλησίασε και τον βρήκε σώο, εκείνον μεν τον ανέσυρε από τον λάκκο, αυτούς δε που τον έριξαν, μαζί με τις γυναίκες τους, τους εξόντωσε παραδίδοντάς τους στα λιοντάρια.