Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ 6:17

Δεν θα μας φτάσει ο χρόνος εάν διηγούμαστε για τον καθένα από τους αγίους. Αλλά, για να τα πούμε συντόμως, δηλώνουμε ότι και τον Ηλία τον κατεδίωξε η Ιεζάβελ, όμως, αφού υπέμεινε στον κόπο, αναλήφθηκε. Και ο Ελισσαίος επίσης με τους συνοδούς του έτρωγε χόρτα, αλλά είχε μέσα του τον ζωντανό Λόγο· και τα οστά του, αφού πέθανε, ανέστησαν νεκρό, δίδοντας την απόδειξη ότι η ελπίδα του δικαίου δεν χάνεται. Τον Ιερεμία τον έριξαν ζωντανό σε λάκκο με βούρκο, επειδή τον φθόνησαν οι ψευδοπροφήτες. Ο δε Ιεζεκιήλ κοιμόταν στο πλευρό του για εκατόν ενενήντα ολόκληρες ημέρες, τρώγοντας άρτο και πίνοντας οίνο με μέτρο, και δεν γύρισε από το ένα πλευρό στο άλλο, μέχρις ότου του το είπε ο Θεός. Εκείνοι όμως που εγκαταλείπουν τον Κύριο, στρέφονται στο πλευρό της δικής τους ανάπαυσης, οι οποίοι είναι ολοφάνερο ότι έλαβαν από εδώ το μερίδιό τους. Επιμείνετε, λοιπόν, στο ίδιο πλευρό έως ότου το προστάξει η θεότητα. Διότι τα μεγάλα δεσμά του Ιεζεκιήλ είναι οι βεβαιότατοι λόγοι του Θεού. Τον Δανιήλ τον κατηγόρησαν οι σατράπες, θέλοντας να τον εμποδίσουν από τις προσευχές του· αυτός όμως δεν σταμάτησε, και ρίχτηκε δύο φορές σε λάκκο λεόντων· ο Θεός, όμως, έφραξε τα στόματά τους. Και σήμερα κατηγορούν εμάς, επειδή δεν θέλουν να προσευχόμαστε εμείς προς τον Θεό. Είναι φανερό αυτό, ότι καταδιώκουν και εμάς και τους Πατέρες μας τους επισκόπους.

Και ο Ιωήλ λέγει: «Ενώπιόν του θα συνταραχθεί η γη και θα σκοτεινιάσει ο ουρανός· ο ήλιος και η σελήνη θα συσκοτιστούν και τα άστρα θα κρύψουν το φως τους». 〈ξα'〉 Ότι ο ήλιος θα δύσει το μεσημέρι — ο Αμώς λέγει: «Και θα συμβεί εκείνη την ημέρα, λέγει ο Κύριος ο Θεός, να δύσει ο ήλιος το μεσημέρι, και το φως του να συσκοτίσει τη γη μέρα μεσημέρι, και θα μετατρέψει τις εορτές σας σε πένθος». 〈ξβ'〉 Ότι τα ιμάτιά του θα διαμοιραστούν — ο Δαβίδ στον 〈ξα'〉 ψαλμό λέγει: «Διαμοίρασαν τα ιμάτιά μου μεταξύ τους και για τον ιματισμό μου έβαλαν κλήρο». 〈ξγ'〉 Ότι θα συσταυρωθεί με ληστές — ο Ησαΐας λέγει: «Και συγκαταλέχθηκε μεταξύ των ανόμων, και η ψυχή του παραδόθηκε στον θάνατο». 〈ξδ'〉 Ότι θα λογχίσουν την πλευρά του — ο Ζαχαρίας λέγει: «Θα στρέψουν το βλέμμα τους σε εκείνον που λόγχισαν (εκκέντησαν)». 〈ξε'〉 Ότι δεν θα συντριβεί οστό του — ο Μωυσής λέγει: «Δεν θα συντριβεί οστό του». 〈ξστ'〉 Ότι από την πλευρά του θα ρεύσει ύδωρ ως τύπος του βαπτίσματος — ο Ησαΐας λέγει: «Άρτος θα του δοθεί, και το ύδωρ του θα είναι βέβαιο». 〈ξζ'〉 Ότι θα τεθεί σε πέτρα — ο Ησαΐας λέγει: «Κοιτάξτε τη στερεή πέτρα, την οποία λαξεύσατε, και το κοίλωμα του λάκκου, που σκάψατε». 〈ξη'〉 Ότι η θύρα του μνήματος θα είναι λίθος — Ο ίδιος λέγει: «Και τοποθέτησαν λίθο επάνω μου». 〈ξθ'〉 Ότι θα τον σφραγίσουν — ο Δανιήλ λέγει: «Και έφεραν έναν λίθο και τον τοποθέτησαν στο στόμιο του λάκκου, και ο βασιλιάς τον σφράγισε με το δαχτυλίδι του και με το δαχτυλίδι των μεγιστάνων του, ώστε να μην αλλοιωθεί τίποτε σχετικά με τον Δανιήλ». 〈ο'〉 Ότι το πάθος του θα συμβεί στην αρχή του θέρους, στον δικό μας μήνα Μάρτιο — Στο Άσμα Ασμάτων λέγει: «Ο καιρός παρήλθε· τα έθνη πορεύθηκαν στον δρόμο τους».

Διότι ο Πυθαγόρας, έχοντας μιμηθεί τη σοφία εκείνου, έγινε τόσο ονομαστός για τη σωφροσύνη του, ώστε κατέστησε τη δική του εγκράτεια παράδειγμα ακόμη και για τον σωφρονέστατο Πλάτωνα. Ο δε Δανιήλ, ο οποίος προφήτευσε τα μέλλοντα και υπήρξε εργάτης της πιο εξαιρετικής μεγαλοψυχίας, διαπρέποντας για την ομορφιά του ήθους και ολόκληρου του βίου του, πόσο μεγάλη άραγε και πόσο σκληρή δυσκολία κατανίκησε του τότε τυράννου της Ασσυρίας; Το όνομα εκείνου ήταν Ναβουχοδονόσορ, του οποίου η σεπτή και υπερμεγέθης εκείνη δύναμη, αφού εξαλείφθηκε ολόκληρη η γενεά του, πέρασε στους Πέρσες. Διότι ήταν περιβόητος, και μέχρι σήμερα είναι, ο πλούτος του τυράννου, και η άστοχη φροντίδα του για τη λανθασμένη θρησκεία, και η αφθονία παντοειδών μετάλλων για την κατασκευή των θεών, και τα ουρανομήκη ύψη των ναών, καθώς και οι φρικτοί και ωμοί νόμοι που είχαν θεσπιστεί για τη θρησκεία. Όλα αυτά ο Δανιήλ τα περιφρόνησε χάρη στην άχραντη ευσέβειά του προς τον όντως Θεό, και προφήτευε ότι η άστοχη σπουδή του τυράννου επρόκειτο να γίνει αιτία κάποιου μεγάλου κακού. Όμως δεν έπειθε τον τύραννο· διότι ο άφθονος πλούτος αποτελεί εμπόδιο για την ορθή σκέψη. Τελικά, λοιπόν, ο δυνάστης φανέρωσε την αγριότητα του νου του, διατάζοντας να κατασπαραχθεί ο δίκαιος από άγρια θηρία.

Παραλείπω τα άλλα, τους νέους που δροσίστηκαν μέσα στη φωτιά· τον φυγάδα προφήτη που προσευχήθηκε μέσα στην κοιλιά του κήτους και βγήκε από το θηρίο σαν από θάλαμο· τον δίκαιο μέσα στον λάκκο, που δέσμευσε το θράσος των λεόντων· ή την άθληση των επτά Μακκαβαίων, οι οποίοι μαζί με τον ιερέα και τη μητέρα τους τελειώθηκαν μέσα στο αίμα και με κάθε είδους βασανιστήρια. Των οποίων την καρτερία αφού μιμήθηκε εκείνος, κατέκτησε και τη δόξα.

Τότε, λοιπόν, ο Δαρείος, μη μπορώντας πλέον να φέρει αντίρρηση στους σατράπες, διέταξε να φέρουν «τον Δανιήλ, και τον έριξαν στον λάκκο των λεόντων». Και παίρνοντας τον λόγο, «ο βασιλιάς του είπε: Ο Θεός σου, τον οποίο εσύ λατρεύεις αδιάκοπα, αυτός θα σε ελευθερώσει», προτρέποντάς τον να έχει θάρρος. Διότι, αφού εγώ, αν και το ήθελα, δεν μπόρεσα παρότι είμαι βασιλιάς, «ο Θεός τον οποίο λατρεύεις, αυτός θα σε ελευθερώσει», ώστε να αποδειχθεί ότι «τα αδύνατα για τους ανθρώπους είναι δυνατά για τον Θεό». «Και έφεραν έναν λίθο και τον τοποθέτησαν στο στόμιο του λάκκου, και ο βασιλιάς τον σφράγισε με το δαχτυλίδι του», «ώστε να μην αλλάξει τίποτα στην υπόθεση του Δανιήλ». Και αυτό ήταν έργο κακοήθειας. Διότι οι σατράπες, φοβούμενοι μήπως ο βασιλιάς διατάξει κρυφά να τον ανασύρουν από τον λάκκο, απαίτησαν να σφραγιστεί ο λίθος. Όπως ακριβώς έκαναν και οι άρχοντες των Φαρισαίων στην περίπτωση του Σωτήρα, «σφραγίζοντας τον λίθο μαζί με τη φρουρά».

Δεν πρέπει, λένε, να είναι τόσο χαλαρά τα πράγματα, ούτε αβέβαιοι οι νόμοι που ισχύουν σε εμάς. Ολόκληρο το έθνος υβρίζεται. Τον ρίχνουν στον λάκκο· τοποθετούν λίθο. Και είπε ο βασιλιάς στον Δανιήλ: «Ο Θεός, τον οποίο εσύ λατρεύεις αδιαλείπτως, αυτός θα σε διασώσει». Και έφεραν έναν λίθο και τον τοποθέτησαν στο στόμιο του λάκκου· και τον σφράγισε ο βασιλιάς με το δαχτυλίδι του, και με το δαχτυλίδι των μεγιστάνων του, ώστε να μην αλλοιωθεί τίποτα στην υπόθεση του Δανιήλ. Και αναχώρησε ο βασιλιάς για τον οίκο του και πλάγιασε χωρίς να δειπνήσει, και εδέσματα δεν του έφεραν, και ο ύπνος απομακρύνθηκε από αυτόν.

Και αφού έγινε αυτό, έχοντας παρατηρήσει τον Δανιήλ να προσεύχεται στον Θεό, τον διαβάλλουν και εξαναγκάζουν τον βασιλιά να τον ρίξει στον λάκκο. Και αφού τον έριξε, και αφού πλησίασε και τον βρήκε σώο, εκείνον μεν τον ανέσυρε από τον λάκκο, αυτούς δε που τον έριξαν, μαζί με τις γυναίκες τους, τους εξόντωσε παραδίδοντάς τους στα λιοντάρια.