Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ 6:19

Δεν θα μας φτάσει ο χρόνος εάν διηγούμαστε για τον καθένα από τους αγίους. Αλλά, για να τα πούμε συντόμως, δηλώνουμε ότι και τον Ηλία τον κατεδίωξε η Ιεζάβελ, όμως, αφού υπέμεινε στον κόπο, αναλήφθηκε. Και ο Ελισσαίος επίσης με τους συνοδούς του έτρωγε χόρτα, αλλά είχε μέσα του τον ζωντανό Λόγο· και τα οστά του, αφού πέθανε, ανέστησαν νεκρό, δίδοντας την απόδειξη ότι η ελπίδα του δικαίου δεν χάνεται. Τον Ιερεμία τον έριξαν ζωντανό σε λάκκο με βούρκο, επειδή τον φθόνησαν οι ψευδοπροφήτες. Ο δε Ιεζεκιήλ κοιμόταν στο πλευρό του για εκατόν ενενήντα ολόκληρες ημέρες, τρώγοντας άρτο και πίνοντας οίνο με μέτρο, και δεν γύρισε από το ένα πλευρό στο άλλο, μέχρις ότου του το είπε ο Θεός. Εκείνοι όμως που εγκαταλείπουν τον Κύριο, στρέφονται στο πλευρό της δικής τους ανάπαυσης, οι οποίοι είναι ολοφάνερο ότι έλαβαν από εδώ το μερίδιό τους. Επιμείνετε, λοιπόν, στο ίδιο πλευρό έως ότου το προστάξει η θεότητα. Διότι τα μεγάλα δεσμά του Ιεζεκιήλ είναι οι βεβαιότατοι λόγοι του Θεού. Τον Δανιήλ τον κατηγόρησαν οι σατράπες, θέλοντας να τον εμποδίσουν από τις προσευχές του· αυτός όμως δεν σταμάτησε, και ρίχτηκε δύο φορές σε λάκκο λεόντων· ο Θεός, όμως, έφραξε τα στόματά τους. Και σήμερα κατηγορούν εμάς, επειδή δεν θέλουν να προσευχόμαστε εμείς προς τον Θεό. Είναι φανερό αυτό, ότι καταδιώκουν και εμάς και τους Πατέρες μας τους επισκόπους.

Παραλείπω τα άλλα, τους νέους που δροσίστηκαν μέσα στη φωτιά· τον φυγάδα προφήτη που προσευχήθηκε μέσα στην κοιλιά του κήτους και βγήκε από το θηρίο σαν από θάλαμο· τον δίκαιο μέσα στον λάκκο, που δέσμευσε το θράσος των λεόντων· ή την άθληση των επτά Μακκαβαίων, οι οποίοι μαζί με τον ιερέα και τη μητέρα τους τελειώθηκαν μέσα στο αίμα και με κάθε είδους βασανιστήρια. Των οποίων την καρτερία αφού μιμήθηκε εκείνος, κατέκτησε και τη δόξα.

Όταν λοιπόν έγινε αυτό, «απήλθε ο βασιλιάς στον οίκο του και κοιμήθηκε νηστικός, και δεν του έφεραν φαγητά, και ο ύπνος τον εγκατέλειψε». —Πόσα κατορθώνει ένας δίκαιος άνδρας που φοβάται τον Θεό, ώστε ο βασιλιάς, λυπημένος για αυτόν, να μην πάρει ούτε τροφή. Και οι μεν σατράπες καθ' όλη τη νύχτα ευφραίνονταν, σαν να είχαν λάβει βραβείο εναντίον του Δανιήλ, ο δε βασιλιάς σε όλη τη νύχτα αγρυπνώντας πενθούσε, επειδή είχε χάσει άδικα έναν τέτοιον άνδρα, φοβούμενος μήπως εξαιτίας του κινδυνεύσει και ο ίδιος. Διότι δεν του διέφυγαν όσα συνέβησαν στον Ναβουχοδονόσορα και όσα έγιναν επί του Βαλτάσαρ, εκ των οποίων ο μεν εκδιώχθηκε από τη βασιλεία, ο δε εξαιτίας των αγίων σκευών αναιρέθηκε «εκείνη ακριβώς τη νύχτα». «Τότε» λοιπόν, «σηκώθηκε το πρωί με το φως της ημέρας και με βιασύνη πήγε στον λάκκο των λεόντων», και φωνάζοντας «με δυνατή φωνή» είπε: «Δανιήλ, δούλε του ζωντανού Θεού, ο Θεός σου, τον οποίο εσύ λατρεύεις ακατάπαυστα, μπόρεσε άραγε να σε γλιτώσει από το στόμα των λεόντων;» Από πού λοιπόν παρακινήθηκε ο βασιλιάς και ξεστόμισε αυτόν τον λόγο, αν όχι από το ότι είχε ακούσει όσα συνέβησαν στους παίδες, οι οποίοι, επειδή δεν θέλησαν να υποταχθούν στο πρόσταγμα του βασιλιά, διασώθηκαν από το καμίνι του πυρός; ...

Και αφού έγινε αυτό, έχοντας παρατηρήσει τον Δανιήλ να προσεύχεται στον Θεό, τον διαβάλλουν και εξαναγκάζουν τον βασιλιά να τον ρίξει στον λάκκο. Και αφού τον έριξε, και αφού πλησίασε και τον βρήκε σώο, εκείνον μεν τον ανέσυρε από τον λάκκο, αυτούς δε που τον έριξαν, μαζί με τις γυναίκες τους, τους εξόντωσε παραδίδοντάς τους στα λιοντάρια.