Παραλαβὼν οὖν Δαρεῖος ὁ ἐπικληθεὶς Ἀσουῆρος „<τὴν βασιλείαν>“ „κατέστησεν σατράπας ἑκατὸν εἴκοσι“ „καὶ ἐπάνω αὐτῶν τακτικοὺς τρεῖς, ὃς ἦν Δανιὴλ εἷς ἐξ αὐτῶν, τοῦ ἀποδιδόναι αὐτοῖς τοὺς σατράπας λόγον, ὅπως ὁ βασιλεὺς μὴ ἐνοχλῆται. καὶ ἦν Δανιὴλ ὑπὲρ αὐτούς, ὅτι πνεῦμα περισσὸν ἐν αὐτῷ, καὶ ὁ βασιλεὺς κατέστησεν αὐτὸν ἐφ’ ὅλης τῆς βασιλείας αὐτοῦ“. —ἀκούσας γὰρ τὰ περὶ αὐτοῦ Δαρεῖος ὁ Μῆδος τήν τε σοφίαν ἣν ἐκέκτητο καὶ τὸ τούτου ἐκ παιδὸς πιστόν τε καὶ εὐλαβές, κατέστησεν αὐτὸν πρωτεύειν πάντων τῶν φίλων αὐτοῦ καὶ κυριεύειν πάσης τῆς βασιλείας αὐτοῦ, ὡς ἐποίησεν ὁ Φαραώ, τῷ Ἰωσὴφ δευτέρας τιμὰς τοῦ θρόνου τῆς αὐτοῦ βασιλείας χαρισάμενος καὶ πάντας τοὺς ἄρχοντας Αἰγύπτου ὑπηκόους τούτῳ ὑποτάξας. τούτου τοίνυν γεναμένου, φθόνῳ κινηθέντες „οἱ τακτικοὶ καὶ οἱ σατράπαι ἐζήτουν πρόφασιν εὑρεῖν κατὰ Δανιήλ“, ὅπως ἀφορμήν τινα κατ’ αὐτοῦ λαβόντες κατηγορήσαντες τοῦτον ἀποκτείνωσιν· <ὅ>πως τὸ ῥητὸν πληρωθῇ, ὃ πρὸ μικροῦ εἴπαμεν, ὅτι ἐπὰν εὐλαβής τις ᾖ τὸν θεὸν φοβούμενος, ἔχων χάριν καὶ σοφίαν παρὰ θεοῦ, ὑπὸ τῶν λοιπῶν ἀνθρώπων μισεῖται, διότι καὶ αὐτοὶ τῆς αὐτῆς χάριτος οὐκ ἠξιώθησαν. οὕτως καὶ οἱ σατράπαι καὶ οἱ τακτικοὶ διὰ φθόνου ἐμίσουν τὸν Δανιήλ, ἐπειδὴ σοφώτερος καὶ πιστικώτερος πάντων ἦν.
Μετάφραση
Αναλαμβάνοντας λοιπόν ο Δαρείος, ο επονομαζόμενος Ασσουήρος, «τη βασιλεία», «κατέστησε εκατόν είκοσι σατράπες» «και πάνω από αυτούς τρεις διοικητές, ένας εκ των οποίων ήταν ο Δανιήλ, ώστε οι σατράπες να λογοδοτούν σε αυτούς, για να μην ενοχλείται ο βασιλιάς. Και ο Δανιήλ υπερείχε αυτών, επειδή υπήρχε μέσα του ξεχωριστό πνεύμα, και ο βασιλιάς τον κατέστησε υπεύθυνο σε όλη τη βασιλεία του». Διότι, έχοντας ακούσει γι' αυτόν ο Δαρείος ο Μήδος, για τη σοφία που διέθετε και για τον πιστό και ευλαβή χαρακτήρα του από την παιδική του ηλικία, τον κατέστησε πρώτο μεταξύ όλων των φίλων του και κυρίαρχο όλης της βασιλείας του, όπως ακριβώς έπραξε ο Φαραώ, χαρίζοντας στον Ιωσήφ τις δεύτερες τιμές του θρόνου της βασιλείας του και υποτάσσοντας σε αυτόν όλους τους άρχοντες της Αιγύπτου ως υπηκόους του. Όταν λοιπόν συνέβη αυτό, κινούμενοι από φθόνο «οι διοικητές και οι σατράπες ζητούσαν να βρουν πρόφαση εναντίον του Δανιήλ», ώστε, βρίσκοντας κάποια αφορμή εναντίον του και κατηγορώντας τον, να τον θανατώσουν· για να εκπληρωθεί το ρητό που αναφέραμε πριν από λίγο, ότι όταν κάποιος είναι ευλαβής και φοβάται τον Θεό, έχοντας χάρη και σοφία από τον Θεό, μισείται από τους υπόλοιπους ανθρώπους, διότι οι ίδιοι δεν αξιώθηκαν της ίδιας χάριτος. Έτσι και οι σατράπες και οι διοικητές μισούσαν τον Δανιήλ από φθόνο, επειδή ήταν σοφότερος και πιο αξιόπιστος από όλους.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες