Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ 6:22

Δεν θα μας φτάσει ο χρόνος εάν διηγούμαστε για τον καθένα από τους αγίους. Αλλά, για να τα πούμε συντόμως, δηλώνουμε ότι και τον Ηλία τον κατεδίωξε η Ιεζάβελ, όμως, αφού υπέμεινε στον κόπο, αναλήφθηκε. Και ο Ελισσαίος επίσης με τους συνοδούς του έτρωγε χόρτα, αλλά είχε μέσα του τον ζωντανό Λόγο· και τα οστά του, αφού πέθανε, ανέστησαν νεκρό, δίδοντας την απόδειξη ότι η ελπίδα του δικαίου δεν χάνεται. Τον Ιερεμία τον έριξαν ζωντανό σε λάκκο με βούρκο, επειδή τον φθόνησαν οι ψευδοπροφήτες. Ο δε Ιεζεκιήλ κοιμόταν στο πλευρό του για εκατόν ενενήντα ολόκληρες ημέρες, τρώγοντας άρτο και πίνοντας οίνο με μέτρο, και δεν γύρισε από το ένα πλευρό στο άλλο, μέχρις ότου του το είπε ο Θεός. Εκείνοι όμως που εγκαταλείπουν τον Κύριο, στρέφονται στο πλευρό της δικής τους ανάπαυσης, οι οποίοι είναι ολοφάνερο ότι έλαβαν από εδώ το μερίδιό τους. Επιμείνετε, λοιπόν, στο ίδιο πλευρό έως ότου το προστάξει η θεότητα. Διότι τα μεγάλα δεσμά του Ιεζεκιήλ είναι οι βεβαιότατοι λόγοι του Θεού. Τον Δανιήλ τον κατηγόρησαν οι σατράπες, θέλοντας να τον εμποδίσουν από τις προσευχές του· αυτός όμως δεν σταμάτησε, και ρίχτηκε δύο φορές σε λάκκο λεόντων· ο Θεός, όμως, έφραξε τα στόματά τους. Και σήμερα κατηγορούν εμάς, επειδή δεν θέλουν να προσευχόμαστε εμείς προς τον Θεό. Είναι φανερό αυτό, ότι καταδιώκουν και εμάς και τους Πατέρες μας τους επισκόπους.

Τα άγρια θηρία όμως, βλέποντας τον προφήτη ανάμεσά τους, έσκυβαν και τον προσκυνούσαν· διότι ουράνια δύναμη έφραξε τα στόματα των λεόντων, για να μην βλάψουν τον δίκαιο. πϛ΄. Ανέσυραν τον Προφήτη μέσα από τα θηρία, και ελέγχθηκε εν μέρει η ασέβειά τους, όταν τον είδαν σαν νυμφίο που βγαίνει από τον νυμφώνα, να ακτινοβολεί στο πρόσωπο και να λάμπει από δόξα.

Παραλείπω τα άλλα, τους νέους που δροσίστηκαν μέσα στη φωτιά· τον φυγάδα προφήτη που προσευχήθηκε μέσα στην κοιλιά του κήτους και βγήκε από το θηρίο σαν από θάλαμο· τον δίκαιο μέσα στον λάκκο, που δέσμευσε το θράσος των λεόντων· ή την άθληση των επτά Μακκαβαίων, οι οποίοι μαζί με τον ιερέα και τη μητέρα τους τελειώθηκαν μέσα στο αίμα και με κάθε είδους βασανιστήρια. Των οποίων την καρτερία αφού μιμήθηκε εκείνος, κατέκτησε και τη δόξα.

Αλλά ίσως πει κάποιος: γιατί λοιπόν τους παλαιούς μάρτυρες τους έσωζε ο Θεός, ενώ τους σημερινούς όχι έτσι; Διότι βρίσκουμε ότι ο μακάριος Δανιήλ ρίχτηκε δύο φορές στον λάκκο των λεόντων και δεν κατασπαράχθηκε από τα θηρία, και τους τρεις παίδες στο καμίνι και αυτούς να μην έχουν βλαφτεί από τη φωτιά. Πρόσεξε, ω άνθρωπε, ότι και τότε, εκείνους που ο Θεός ήθελε να ζήσουν ακόμη, τους έσωζε, ώστε το μεγαλειώδες έργο του Θεού να φανερωθεί και να κηρύσσεται σε όλο τον κόσμο έως σήμερα. Εκείνους όμως που ήθελε να μαρτυρήσουν, αφού τους στεφάνωσε, τους πήρε κοντά Του. Τους τρεις παίδες, λοιπόν, τους έσωσε, για να φανεί ότι η καύχηση του Ναβουχοδονόσορα ήταν ένα τίποτα, θέλοντας να αποδείξει τούτο, ότι δηλαδή «τα αδύνατα για τους ανθρώπους, είναι δυνατά για τον Θεό». Διότι, επειδή ο Ναβουχοδονόσορ είπε αλαζονικά: «Και ποιος είναι ο Θεός που θα μπορέσει να σας σώσει από το καμίνι της φωτιάς;», του έδειξε ο Θεός ότι είναι δυνατός να σώσει τους δούλους Του όποτε το θελήσει. Και βέβαια παρομοίως συνέβη και στην περίπτωση του Δανιήλ. Όταν δηλαδή ο Δαρείος είπε: «Ο Θεός, τον οποίο εσύ λατρεύεις αδιάκοπα, μπόρεσε άραγε να σε σώσει από το στόμα των λεόντων;», αποκρίθηκε ο Δανιήλ και είπε: «Ο Θεός απέστειλε τον άγγελό Του και έφραξε τα στόματα των λεόντων και δεν με έβλαψαν».

Το ίδιο θα συμβεί σε αυτόν, επειδή φοβήθηκε μεν τον Θεό, αλλά περιφρόνησε το «δόγμα Μήδων και Περσών». «Και είπε ο Δανιήλ στον βασιλιά: Ο Θεός μου απέστειλε τον άγγελό του και έφραξε τα στόματα των λεόντων και δεν με έβλαψαν, διότι ενώπιόν του βρέθηκα δίκαιος και απέναντί σου όμως, βασιλιά, δεν έκανα κανένα παράπτωμα». Πόσο μεγάλη σημασία έχει το να εμπιστεύεται κανείς τον Θεό μάλλον παρά τους ανθρώπους. Διότι οι μεν άνθρωποι απογοητεύουν και παραδίδουν στον θάνατο, ο Θεός όμως «δεν εγκαταλείπει» τους δούλους του. Για τον λόγο αυτόν ο ψαλμωδός διδάσκει λέγοντας: «Είναι καλό να έχει κανείς πεποίθηση στον Κύριο παρά να έχει πεποίθηση σε άνθρωπο· είναι καλό να ελπίζει κανείς στον Κύριο παρά να ελπίζει σε άρχοντες». Τότε λοιπόν, όταν ο άγγελος φανερώθηκε μέσα στον λάκκο, τα άγρια θηρία ημέρεψαν, και <οι λέοντες>, κουνώντας τις ουρές τους, τον υποδέχονταν με χαρά, υποτασσόμενοι σε αυτόν σαν σε νέο Αδάμ· έγλειφαν τα άγια πόδια του Δανιήλ και κυλιούνταν στα ίχνη των ποδιών του, επιθυμώντας να πατηθούν και τα ίδια από αυτόν. Διότι, αν πιστεύουμε ότι, όταν ο Παύλος καταδικάστηκε στα θηρία, ο λέοντας που αφέθηκε εναντίον του έπεσε στα πόδια του και τον έγλειφε, πώς δεν θα πιστέψουμε και όσα συνέβησαν στην περίπτωση του Δανιήλ, τα οποία μάλιστα ο ίδιος ο Δαρείος τα διηγήθηκε στέλνοντας γραπτές επιστολές προς όλους;

Και αφού έγινε αυτό, έχοντας παρατηρήσει τον Δανιήλ να προσεύχεται στον Θεό, τον διαβάλλουν και εξαναγκάζουν τον βασιλιά να τον ρίξει στον λάκκο. Και αφού τον έριξε, και αφού πλησίασε και τον βρήκε σώο, εκείνον μεν τον ανέσυρε από τον λάκκο, αυτούς δε που τον έριξαν, μαζί με τις γυναίκες τους, τους εξόντωσε παραδίδοντάς τους στα λιοντάρια.