Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ 6:23

Η πίστη φράζει στόματα λεόντων, σύμφωνα με το παράδειγμα του Δανιήλ· διότι λέγει η Γραφή γι' αυτόν, ότι ο Δανιήλ ανασύρθηκε από τον λάκκο και καμία απολύτως βλάβη δεν βρέθηκε πάνω του, επειδή πίστεψε στον Θεό του. Υπάρχει άραγε τίποτα φοβερότερο από τον διάβολο; Αλλά και απέναντι σε αυτόν δεν έχουμε κανένα άλλο όπλο παρά την πίστη, μια άυλη ασπίδα εναντίον ενός αόρατου εχθρού. Διότι αυτός εξαπολύει ποικίλα βέλη και κατατοξεύει στο σκοτάδι αυτούς που δεν αγρυπνούν πνευματικά· αλλά, επειδή ο εχθρός δεν φαίνεται, έχουμε ως κραταιό προστατευτικό κάλυμμα την πίστη, σύμφωνα με τον Απόστολο που λέγει: «Σε κάθε περίπτωση να αναλάβετε την ασπίδα της πίστεως, με την οποία θα μπορέσετε να σβήσετε όλα τα πυρωμένα βέλη του πονηρού». Πολλές φορές ένα πυρωμένο βέλος επιθυμίας για αισχρή ηδονή εκτοξεύεται από τον διάβολο· αλλά η πίστη, υπενθυμίζοντας την τελική κρίση και δροσίζοντας τον νου, σβήνει το βέλος.

Παραλείπω τα άλλα, τους νέους που δροσίστηκαν μέσα στη φωτιά· τον φυγάδα προφήτη που προσευχήθηκε μέσα στην κοιλιά του κήτους και βγήκε από το θηρίο σαν από θάλαμο· τον δίκαιο μέσα στον λάκκο, που δέσμευσε το θράσος των λεόντων· ή την άθληση των επτά Μακκαβαίων, οι οποίοι μαζί με τον ιερέα και τη μητέρα τους τελειώθηκαν μέσα στο αίμα και με κάθε είδους βασανιστήρια. Των οποίων την καρτερία αφού μιμήθηκε εκείνος, κατέκτησε και τη δόξα.

Αλλά ίσως πει κάποιος: γιατί λοιπόν τους παλαιούς μάρτυρες τους έσωζε ο Θεός, ενώ τους σημερινούς όχι έτσι; Διότι βρίσκουμε ότι ο μακάριος Δανιήλ ρίχτηκε δύο φορές στον λάκκο των λεόντων και δεν κατασπαράχθηκε από τα θηρία, και τους τρεις παίδες στο καμίνι και αυτούς να μην έχουν βλαφτεί από τη φωτιά. Πρόσεξε, ω άνθρωπε, ότι και τότε, εκείνους που ο Θεός ήθελε να ζήσουν ακόμη, τους έσωζε, ώστε το μεγαλειώδες έργο του Θεού να φανερωθεί και να κηρύσσεται σε όλο τον κόσμο έως σήμερα. Εκείνους όμως που ήθελε να μαρτυρήσουν, αφού τους στεφάνωσε, τους πήρε κοντά Του. Τους τρεις παίδες, λοιπόν, τους έσωσε, για να φανεί ότι η καύχηση του Ναβουχοδονόσορα ήταν ένα τίποτα, θέλοντας να αποδείξει τούτο, ότι δηλαδή «τα αδύνατα για τους ανθρώπους, είναι δυνατά για τον Θεό». Διότι, επειδή ο Ναβουχοδονόσορ είπε αλαζονικά: «Και ποιος είναι ο Θεός που θα μπορέσει να σας σώσει από το καμίνι της φωτιάς;», του έδειξε ο Θεός ότι είναι δυνατός να σώσει τους δούλους Του όποτε το θελήσει. Και βέβαια παρομοίως συνέβη και στην περίπτωση του Δανιήλ. Όταν δηλαδή ο Δαρείος είπε: «Ο Θεός, τον οποίο εσύ λατρεύεις αδιάκοπα, μπόρεσε άραγε να σε σώσει από το στόμα των λεόντων;», αποκρίθηκε ο Δανιήλ και είπε: «Ο Θεός απέστειλε τον άγγελό Του και έφραξε τα στόματα των λεόντων και δεν με έβλαψαν».

Και στα βιβλία των Περσών και των Μήδων αυτά πράγματι μέχρι σήμερα παραμένουν καταγεγραμμένα, ώστε όχι μόνο οι Εβραίοι, ούτε μόνο οι Βαβυλώνιοι, αλλά και οι Μήδοι και οι Πέρσες και όλα τα έθνη που κατοικούν κάτω από τον ουρανό, ακούγοντας όσα έγιναν, να φοβηθούν και αυτοί τον Θεό. Όπως και τότε ο Δαρείος, ακούγοντας τη φωνή του Δανιήλ, έμεινε κατάπληκτος και θαύμασε, και διέταξε να αποκυλιστεί ο λίθος, και είδε τον Δανιήλ να κάθεται ανάμεσα στα λιοντάρια και με τα ίδια του τα χέρια να χαϊδεύει τη χαίτη τους. Και αφού συγκάλεσε τους πάντες, τους έδειξε το θαυμαστό θέαμα, άγρια θηρία να έχουν ημερέψει από έναν άνδρα και να αναπαύονται στα χέρια του. Όταν λοιπόν ανασύρθηκε ο Δανιήλ «από τον λάκκο, καμία φθορά δεν βρέθηκε πάνω του, επειδή πίστεψε στον Θεό του».

Δες εσύ: σήμερα ο κόσμος είναι η Βαβυλώνα, σατράπες του είναι οι εξουσίες, Δαρείος είναι ο βασιλιάς τους, λάκκος ο Άδης και λιοντάρια οι τιμωροί άγγελοι. Μιμήσου λοιπόν τον μακάριο Δανιήλ, μη φοβούμενος τους σατράπες και μη υποτασσόμενος σε ανθρώπινο διάταγμα, ώστε, αφού ριχτείς «στον λάκκο των λεόντων», να φρουρηθείς από τον άγγελο και να ημερώσεις τα θηρία και να προσκυνηθείς από αυτά ως δούλος του Θεού, και να μη βρεθεί σε σένα «φθορά», αλλά να ανασυρθείς ζωντανός «από τον λάκκο» και να βρεθείς κοινωνός της αναστάσεως και να κυριαρχήσεις επί των εχθρών σου και να ευχαριστήσεις τον αιώνια ζωντανό Θεό. Διότι σε Αυτόν ανήκει η δόξα και το κράτος στους απέραντους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

Και τι λοιπόν; Πρώτον μεν τον ενθάρρυνε λέγοντας: «Ο Θεός, τον οποίο εσύ λατρεύεις αδιάκοπα». Πάλι προβάλλει μία δίκαιη αιτία, ικανή να ανορθώσει την ψυχή του. Διότι ίσως το είχε ακούσει. Έπειτα προσέρχεται αναπέμποντας ύμνο. Τότε ο βασιλιάς χάρηκε πάρα πολύ γι' αυτόν και διέταξε να ανασύρουν τον Δανιήλ από τον λάκκο. Και ανασύρθηκε ο Δανιήλ από τον λάκκο, και καμία απολύτως φθορά δεν βρέθηκε πάνω του, διότι πίστεψε στον Θεό του. Και έδωσε διαταγή ο βασιλιάς και έφεραν τους άνδρες που είχαν διαβάλει τον Δανιήλ· και ρίχτηκαν στον λάκκο των λεόντων οι ίδιοι, οι γιοι τους και οι γυναίκες τους· και δεν πρόλαβαν να φτάσουν στο έδαφος του λάκκου, προτού τους κυριεύσουν τα λιοντάρια και συντρίψουν όλα τους τα οστά. Για ποιον λόγο άραγε χάνονται τα παιδιά και οι γυναίκες; Σε τι αμάρτησαν αυτοί;

Και αφού έγινε αυτό, έχοντας παρατηρήσει τον Δανιήλ να προσεύχεται στον Θεό, τον διαβάλλουν και εξαναγκάζουν τον βασιλιά να τον ρίξει στον λάκκο. Και αφού τον έριξε, και αφού πλησίασε και τον βρήκε σώο, εκείνον μεν τον ανέσυρε από τον λάκκο, αυτούς δε που τον έριξαν, μαζί με τις γυναίκες τους, τους εξόντωσε παραδίδοντάς τους στα λιοντάρια.