Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ 6:24

Παραλείπω τα άλλα, τους νέους που δροσίστηκαν μέσα στη φωτιά· τον φυγάδα προφήτη που προσευχήθηκε μέσα στην κοιλιά του κήτους και βγήκε από το θηρίο σαν από θάλαμο· τον δίκαιο μέσα στον λάκκο, που δέσμευσε το θράσος των λεόντων· ή την άθληση των επτά Μακκαβαίων, οι οποίοι μαζί με τον ιερέα και τη μητέρα τους τελειώθηκαν μέσα στο αίμα και με κάθε είδους βασανιστήρια. Των οποίων την καρτερία αφού μιμήθηκε εκείνος, κατέκτησε και τη δόξα.

Τότε, λοιπόν, ο Δαρείος, μη μπορώντας πλέον να φέρει αντίρρηση στους σατράπες, διέταξε να φέρουν «τον Δανιήλ, και τον έριξαν στον λάκκο των λεόντων». Και παίρνοντας τον λόγο, «ο βασιλιάς του είπε: Ο Θεός σου, τον οποίο εσύ λατρεύεις αδιάκοπα, αυτός θα σε ελευθερώσει», προτρέποντάς τον να έχει θάρρος. Διότι, αφού εγώ, αν και το ήθελα, δεν μπόρεσα παρότι είμαι βασιλιάς, «ο Θεός τον οποίο λατρεύεις, αυτός θα σε ελευθερώσει», ώστε να αποδειχθεί ότι «τα αδύνατα για τους ανθρώπους είναι δυνατά για τον Θεό». «Και έφεραν έναν λίθο και τον τοποθέτησαν στο στόμιο του λάκκου, και ο βασιλιάς τον σφράγισε με το δαχτυλίδι του», «ώστε να μην αλλάξει τίποτα στην υπόθεση του Δανιήλ». Και αυτό ήταν έργο κακοήθειας. Διότι οι σατράπες, φοβούμενοι μήπως ο βασιλιάς διατάξει κρυφά να τον ανασύρουν από τον λάκκο, απαίτησαν να σφραγιστεί ο λίθος. Όπως ακριβώς έκαναν και οι άρχοντες των Φαρισαίων στην περίπτωση του Σωτήρα, «σφραγίζοντας τον λίθο μαζί με τη φρουρά».

Τότε «διέταξε ο βασιλιάς, και έφεραν τους άνδρες που είχαν συκοφαντήσει τον Δανιήλ και ρίχτηκαν στον λάκκο των λεόντων αυτοί και οι γιοι τους και οι γυναίκες τους, και δεν πρόλαβαν να φτάσουν στο έδαφος του λάκκου, προτού τους κυριεύσουν τα λιοντάρια και συντρίψουν όλα τα οστά τους». Εκείνοι, λοιπόν, που εμπιστεύτηκαν σε θνητό βασιλιά και «έσκαψαν λάκκο για τον πλησίον», οι ίδιοι «θα πέσουν μέσα σε αυτόν» προς καταστροφή. Όπως συνέβη και τότε με τους τρεις παίδες: ενώ η φωτιά δεν κυρίευσε αυτούς που βρίσκονταν μέσα στο καμίνι, διαπέρασε έξω και κατέκαψε τους Χαλδαίους. Διότι δικαίως οι οφθαλμοί του Θεού απονέμουν την άξια κρίση στους ανθρώπους.

139. Προς τον Νείλο. Περί της σοφίας του Δανιήλ και των τριών παίδων. Οι τρεις παίδες και ο Δανιήλ δεν διδάχθηκαν την περίεργη εκπαίδευση των Χαλδαίων, μην το νομίσεις αυτό. Διότι, αυτοί που επέδειξαν τόση φροντίδα για την ευσέβεια προς το θείο, ώστε να μη μεταλάβουν ούτε από τα βασιλικά φαγητά, πότε θα ανέχονταν, ακόμη κι αν απειλούνταν με μύριους θανάτους, να κατρακυλήσουν σε μια ανελεύθερη εκπαίδευση; Ότι δε αυτά έχουν έτσι, αξιόπιστος μάρτυρας είναι η Γραφή που λέει: «Έδωσε σε αυτούς ο Θεός σύνεση και φρόνηση σε κάθε γραμματική και σοφία», δηλαδή, οξύτερα από κάθε προσδοκία και ταχύτερα από κάθε ελπίδα αφομοίωναν την εκπαίδευση των γραμμάτων. Διότι με τον όρο γραμματική εννοεί τη σοφία των γραμμάτων. Το ότι δε αυτό είναι αληθές, είναι φανερό αφενός από το ότι δεν προσκύνησαν τη βασιλική εικόνα, αφετέρου δε και από το ότι τον μεν τον σεβάστηκαν τα λιοντάρια, τους δε η φωτιά. Εάν όμως πουν ότι αυτό προήλθε από την περσική εκπαίδευση, ας απαντήσουν: Πώς λοιπόν, από εκείνους που βρίσκονταν στα μέγιστα αξιώματά τους και είχαν εκπαιδευτεί με όλη τη δική τους σοφία, τους μεν τους κατεσπάραξαν τα λιοντάρια πριν καν αγγίξουν το έδαφος, τους δε τους κατέκαψε η φωτιά;

Και τι λοιπόν; Πρώτον μεν τον ενθάρρυνε λέγοντας: «Ο Θεός, τον οποίο εσύ λατρεύεις αδιάκοπα». Πάλι προβάλλει μία δίκαιη αιτία, ικανή να ανορθώσει την ψυχή του. Διότι ίσως το είχε ακούσει. Έπειτα προσέρχεται αναπέμποντας ύμνο. Τότε ο βασιλιάς χάρηκε πάρα πολύ γι' αυτόν και διέταξε να ανασύρουν τον Δανιήλ από τον λάκκο. Και ανασύρθηκε ο Δανιήλ από τον λάκκο, και καμία απολύτως φθορά δεν βρέθηκε πάνω του, διότι πίστεψε στον Θεό του. Και έδωσε διαταγή ο βασιλιάς και έφεραν τους άνδρες που είχαν διαβάλει τον Δανιήλ· και ρίχτηκαν στον λάκκο των λεόντων οι ίδιοι, οι γιοι τους και οι γυναίκες τους· και δεν πρόλαβαν να φτάσουν στο έδαφος του λάκκου, προτού τους κυριεύσουν τα λιοντάρια και συντρίψουν όλα τους τα οστά. Για ποιον λόγο άραγε χάνονται τα παιδιά και οι γυναίκες; Σε τι αμάρτησαν αυτοί;

Ίσως και αυτοί συμμετείχαν στα ίδια. Είδες την τιμωρία των πονηρών; Είδες τα έπαθλα των δικαίων; Από παντού να διδάσκεσαι, από παντού να οικοδομείσαι. Είδες ότι, και αν ακόμη ο Θεός εγκαταλείπει κάποιον, το πράττει για ωφέλεια. Υπερίσχυσε της φωτιάς· υπερίσχυσε των θηρίων. Μην αναρωτιέσαι πλέον, λοιπόν, γιατί υπάρχουν λιοντάρια και παρδάλεις και τα υπόλοιπα θηρία. Διότι, ακριβώς όπως κάποιοι δήμιοι που στέκονταν δίπλα στα πλευρά του Δανιήλ, ενεργώντας σαν να βρίσκονταν σε κάποιο θείο και φρικτό δικαστήριο, έτσι δεν τόλμησαν να καταξεσχίσουν τα πλευρά του δικαίου. Διότι δεν άκουσαν τέτοια προσταγή από τον Δικαστή. Όταν όμως έριξαν μέσα τους άλλους, κατόπιν προσταγής του Θεού, τους κατασπάραξαν, και «τα οστά τους», λέει η Γραφή, «τα έκαναν θρύψαλα». Ποιος χαλιναγώγησε τα στόματά τους; Ποιος τα διέταξε να απέχουν από την τροφή που βρισκόταν μπροστά τους; Ποιος φιλόσοφος είναι τόσο εγκρατής ώστε, ενώ η πείνα τον πιέζει και το μέσο για την ικανοποίηση της πείνας είναι μπροστά του, να μη θελήσει να ανακουφίσει αυτό το δεινό; Πάλι βασιλικά διατάγματα, πάλι θείο κήρυγμα, πάλι η μαρτυρία δια των έργων.

Διότι, εάν ο εχθρός του επίγειου βασιλιά, όπου κι αν βρεθεί, ζει με επισφάλεια και φοβάται και τρέμει, πολύ περισσότερο ο εχθρός του Θεού των όλων. Διότι όπου κι αν φθάσει, έχει τους πάντες εχθρούς, ακόμη και αυτήν την ίδια την κτίση. Διότι, όπως ακριβώς τους φίλους Του και τα στοιχεία της φύσης και τα θηρία τους φοβούνται, και ολόκληρη η κτίση τους σέβεται, έτσι και τον εχθρό και πολέμιο, ακόμη και τα άψυχα τον πολεμούν και τον αποστρέφονται. Εξαιτίας αυτού, άλλους μεν, προτού καν αγγίξουν το έδαφος, τους κατέσπαραξαν τότε τα θηρία, άλλους δε τους κατέκαψε το πυρ. Αλλά διαθέτουν τόξα και φαρέτρα, και τα έχουν όλα έτοιμα· διότι, λέει, τα ετοίμασαν στη φαρέτρα. Όμως αυτά δεν έχουν καμία ισχύ, και διόλου δεν τρομάζουμε από αυτά.

Δες, αν θέλεις, και τον μακάριο Δανιήλ, ο οποίος ρίχθηκε στον λάκκο των λεόντων και δίδαξε τους λέοντες να νηστεύουν.

Και αφού έγινε αυτό, έχοντας παρατηρήσει τον Δανιήλ να προσεύχεται στον Θεό, τον διαβάλλουν και εξαναγκάζουν τον βασιλιά να τον ρίξει στον λάκκο. Και αφού τον έριξε, και αφού πλησίασε και τον βρήκε σώο, εκείνον μεν τον ανέσυρε από τον λάκκο, αυτούς δε που τον έριξαν, μαζί με τις γυναίκες τους, τους εξόντωσε παραδίδοντάς τους στα λιοντάρια.