Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ 6:3

Αναλαμβάνοντας λοιπόν ο Δαρείος, ο επονομαζόμενος Ασσουήρος, «τη βασιλεία», «κατέστησε εκατόν είκοσι σατράπες» «και πάνω από αυτούς τρεις διοικητές, ένας εκ των οποίων ήταν ο Δανιήλ, ώστε οι σατράπες να λογοδοτούν σε αυτούς, για να μην ενοχλείται ο βασιλιάς. Και ο Δανιήλ υπερείχε αυτών, επειδή υπήρχε μέσα του ξεχωριστό πνεύμα, και ο βασιλιάς τον κατέστησε υπεύθυνο σε όλη τη βασιλεία του». Διότι, έχοντας ακούσει γι' αυτόν ο Δαρείος ο Μήδος, για τη σοφία που διέθετε και για τον πιστό και ευλαβή χαρακτήρα του από την παιδική του ηλικία, τον κατέστησε πρώτο μεταξύ όλων των φίλων του και κυρίαρχο όλης της βασιλείας του, όπως ακριβώς έπραξε ο Φαραώ, χαρίζοντας στον Ιωσήφ τις δεύτερες τιμές του θρόνου της βασιλείας του και υποτάσσοντας σε αυτόν όλους τους άρχοντες της Αιγύπτου ως υπηκόους του. Όταν λοιπόν συνέβη αυτό, κινούμενοι από φθόνο «οι διοικητές και οι σατράπες ζητούσαν να βρουν πρόφαση εναντίον του Δανιήλ», ώστε, βρίσκοντας κάποια αφορμή εναντίον του και κατηγορώντας τον, να τον θανατώσουν· για να εκπληρωθεί το ρητό που αναφέραμε πριν από λίγο, ότι όταν κάποιος είναι ευλαβής και φοβάται τον Θεό, έχοντας χάρη και σοφία από τον Θεό, μισείται από τους υπόλοιπους ανθρώπους, διότι οι ίδιοι δεν αξιώθηκαν της ίδιας χάριτος. Έτσι και οι σατράπες και οι διοικητές μισούσαν τον Δανιήλ από φθόνο, επειδή ήταν σοφότερος και πιο αξιόπιστος από όλους.

ΤΝΣΤ'. Στον ίδιο. Φαίνεται ότι δεν αντιλαμβάνεσαι όσα συμβαίνουν μέχρι σήμερα, και γι' αυτό έγραψες ρωτώντας για ποια αιτία, όταν ο Δαρείος ο Μήδος διόρισε τρεις τακτικούς προϊσταμένους (ένας από τους οποίους ήταν και ο Δανιήλ), ώστε να διοικούν τους εκατόν είκοσι άρχοντες που είχε διορίσει, η Γραφή, ενώ θα έπρεπε να τον συγκρίνει μόνο με τους ίσους του, τον συνέκρινε και με τους πολύ κατώτερους. Διότι, όπως είπες, αρκούσε η υπεροχή έναντι των ομοτίμων του, για να καταδείξει την υπεροχή και έναντι των υφισταμένων. Τώρα όμως λέει: «Και ο Δανιήλ υπερείχε των προϊσταμένων και των σατραπών»· δηλαδή αποδείχθηκε σοφότερος και ικανότερος στη διοίκηση, όχι μόνο από τους δύο ανώτατους αξιωματούχους, αλλά και από εκείνους που βρίσκονταν κάτω από αυτούς. Η λύση του ζητήματος είναι η εξής. Επειδή υπήρχε το ενδεχόμενο η κρίση του βασιλιά να μην είναι ορθή, και πολλές φορές να ανεβάζει στην εξουσία τους πιο ανάξιους (κάτι που συνηθίζεται να συμβαίνει, όχι μόνο στα βασίλεια, αλλά και στις Εκκλησίες· διότι γιατί πρέπει να απορούμε, αν εκείνοι στους οποίους έχουν ανατεθεί κοσμικές υποθέσεις διαπράττουν τέτοια σφάλματα, από τη στιγμή που αυτή η παραλογία εισέβαλε αυθάδεια και μέσα στα άγια;)

Επειδή όμως υπάρχουν στο πλήθος κάποιοι που υπερέχουν από αυτούς σε σύνεση, αναγκαίως έκανε τη σύγκριση του δικαίου όχι μόνο με τους δύο τακτικούς, δηλαδή με τους αρχηγούς των στρατιωτικών ταγμάτων, οι οποίοι τα παρατάσσουν όπου χρειάζεται, είτε σε καιρό πολέμου είτε σε καιρό ειρήνης, αλλά και με όλους τους άλλους, στεφανώνοντάς τον όχι με βάση τη γνώμη του άρχοντα, η οποία συχνά σφάλλει, αλλά με βάση την αλήθεια των πραγμάτων. Διότι υπερείχε όχι μόνο από εκείνους που θεωρούσε συνετούς ο βασιλιάς, αλλά και από τους όντως συνετούς. Γι' αυτό και ο βασιλιάς τον κατέστησε άρχοντα σε όλο το βασίλειο, καθώς προφανώς αναδείχθηκε από τα ίδια τα πράγματα ανώτερος από τους υπόλοιπους. Οι άλλοι όμως αποφάσισαν να εξυφαίνουν δόλους και σκευωρίες. Διότι ο φθόνος έχει από τη φύση του την τάση να αντιστρατεύεται τις επιτυχίες.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΣΤ΄. Και ο βασιλιάς τον κατέστησε άρχοντα σε όλη τη βασιλεία του. Και οι αξιωματούχοι και οι σατράπες ζητούσαν να βρουν πρόφαση εναντίον του Δανιήλ από τη διοίκηση της βασιλείας. Και δεν βρήκαν καμία απολύτως πρόφαση ούτε παράπτωμα εναντίον του, διότι ήταν πιστός· δηλαδή ήταν και εύνους προς τον βασιλιά. Ή [ερμηνεύεται], «Διότι ήταν πιστός»· δηλαδή, είχε απόλυτη εμπιστοσύνη στον Θεό, και Εκείνος τα κυβερνούσε όλα· και εφόσον κυβερνά ο Θεός, ποια βλάβη θα μπορούσε να προκύψει;