Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ 6:5

Αυτά λοιπόν σκέφθηκε και έγραψε ο αβραμιαίος γέροντας, ο αληθώς Όσιος. Εκείνος όμως ούτε υποχωρούσε από τις επιβουλές του ούτε έπαψε να αναζητά πρόφαση εναντίον του, αλλά συνέχιζε με φοβερές απειλές, ώστε είτε ασκώντας του βία να του αλλάξει το φρόνημα, είτε, εάν δεν πειθόταν, να τον εξορίσει. Ως προς την αναζήτηση πρόφασης, όπως ακριβώς οι αξιωματούχοι και οι σατράπες της Βαβυλώνας «δεν έβρισκαν καμία εναντίον του Δανιήλ παρά μόνο στους νόμους του Θεού του», έτσι και οι τωρινοί σατράπες της ασέβειας δεν μπόρεσαν ούτε να επινοήσουν άλλη εναντίον του γέροντα (διότι σε όλους ήταν γνωστός ο αληθώς Όσιος και ο βίος του ήταν ανεπίληπτος), παρά μόνο το μίσος του κατά της αίρεσης. Τον διαβάλλουν, λοιπόν, όχι όπως εκείνοι τον Δανιήλ στον Δαρείο (διότι ο Δαρείος άκουγε με δυσαρέσκεια τα όσα λέγονταν κατά του Δανιήλ), αλλά όπως η Ιεζάβελ εναντίον του Ναβουθαί και όπως οι Ιουδαίοι στον Ηρώδη, λέγοντας: «Όχι μόνο δεν υπογράφει εναντίον του Αθανασίου, αλλά εξαιτίας του κατακρίνει και εμάς, και μισεί τόσο πολύ την αίρεση, ώστε γράφει και σε άλλους να προτιμούν να υπομείνουν τον θάνατο παρά να γίνουν προδότες της αλήθειας. Διότι εξαιτίας της διώκεται και ο αγαπητός μας Αθανάσιος, και ο Λιβέριος, ο επίσκοπος των Ρωμαίων, και όλοι οι άλλοι δέχονται επιβουλές». Αφού τα άκουσε αυτά ο προστάτης της ασέβειας και βασιλιάς της αίρεσης, Κωνστάντιος, και επειδή μάλιστα υπάρχουν και άλλοι στις επαρχίες της Ισπανίας που έχουν τα ίδια φρονήματα με τον Όσιο, προσπάθησε να κάνει και εκείνους να υπογράψουν, αλλά επειδή δεν μπόρεσε να τους εξαναγκάσει, καλεί ενώπιόν του τον Όσιο.

Δεν θα μας φτάσει ο χρόνος εάν διηγούμαστε για τον καθένα από τους αγίους. Αλλά, για να τα πούμε συντόμως, δηλώνουμε ότι και τον Ηλία τον κατεδίωξε η Ιεζάβελ, όμως, αφού υπέμεινε στον κόπο, αναλήφθηκε. Και ο Ελισσαίος επίσης με τους συνοδούς του έτρωγε χόρτα, αλλά είχε μέσα του τον ζωντανό Λόγο· και τα οστά του, αφού πέθανε, ανέστησαν νεκρό, δίδοντας την απόδειξη ότι η ελπίδα του δικαίου δεν χάνεται. Τον Ιερεμία τον έριξαν ζωντανό σε λάκκο με βούρκο, επειδή τον φθόνησαν οι ψευδοπροφήτες. Ο δε Ιεζεκιήλ κοιμόταν στο πλευρό του για εκατόν ενενήντα ολόκληρες ημέρες, τρώγοντας άρτο και πίνοντας οίνο με μέτρο, και δεν γύρισε από το ένα πλευρό στο άλλο, μέχρις ότου του το είπε ο Θεός. Εκείνοι όμως που εγκαταλείπουν τον Κύριο, στρέφονται στο πλευρό της δικής τους ανάπαυσης, οι οποίοι είναι ολοφάνερο ότι έλαβαν από εδώ το μερίδιό τους. Επιμείνετε, λοιπόν, στο ίδιο πλευρό έως ότου το προστάξει η θεότητα. Διότι τα μεγάλα δεσμά του Ιεζεκιήλ είναι οι βεβαιότατοι λόγοι του Θεού. Τον Δανιήλ τον κατηγόρησαν οι σατράπες, θέλοντας να τον εμποδίσουν από τις προσευχές του· αυτός όμως δεν σταμάτησε, και ρίχτηκε δύο φορές σε λάκκο λεόντων· ο Θεός, όμως, έφραξε τα στόματά τους. Και σήμερα κατηγορούν εμάς, επειδή δεν θέλουν να προσευχόμαστε εμείς προς τον Θεό. Είναι φανερό αυτό, ότι καταδιώκουν και εμάς και τους Πατέρες μας τους επισκόπους.

Διότι πόσοι προσποιούνταν τότε ότι ήταν φίλοι του Δανιήλ, ενώ μέσα στην καρδιά τους έτρεφαν πονηρά αισθήματα εναντίον του, και έστελναν κρυφά δώρα μέσω άλλων προσώπων και υπόσχονταν να δώσουν αρκετά χρήματα, θέλοντας να δοκιμάσουν την απλότητά του, ώστε, αφού βρουν πλέον κάποια πρόφαση εναντίον του, να παρουσιαστούν στον βασιλιά με την κατηγορία ότι χαρίζει τα κτήματα του βασιλιά, και έτσι να θανατωθεί ως επίβουλος. Πάντοτε λοιπόν με κάθε τέχνασμα «αναζητούσαν» κατηγορία εναντίον του. Και επειδή δεν έβρισκαν, αργότερα «συσκέφθηκαν» λέγοντας: «Δεν θα βρούμε καμία πρόφαση εναντίον του Δανιήλ, παρά μόνο στον νόμο του Θεού του». Τότε, αφού έλαβαν ομόφωνη απόφαση, προσήλθαν στον βασιλιά και είπαν: «Βασιλιά Δαρείο, να ζεις στους αιώνες. Συσκέφθηκαν οι στρατηγοί και οι σατράπες, οι ύπατοι και οι τοπάρχες της βασιλείας σου, να θεσπίσουν βασιλική απόφαση και να επιβάλουν ορισμό, ώστε όποιος ζητήσει κάποιο αίτημα από οποιονδήποτε θεό ή άνθρωπο για τριάντα ημέρες, εκτός από εσένα, βασιλιά, να ριχτεί στον λάκκο των λεόντων. Τώρα λοιπόν, βασιλιά, επικύρωσε τον ορισμό και έκδωσε το έγγραφο, ώστε να μην αλλοιωθεί το διάταγμα των Περσών και των Μήδων».

Τι λέει λοιπόν; Είπαν εκείνοι οι τακτικοί: «Δεν θα βρούμε καμία αφορμή εναντίον του Δανιήλ, παρά μόνο στον νόμο του Θεού του». Τίποτα δεν είναι δυνατόν να βρεθεί, λέει. Γιατί; Μήπως δεν είναι άνθρωπος; Σε όλα έχει σταθεί άπταιστος; Το μέλλον είναι άδηλο, και πώς αποφαίνεστε για τα μελλοντικά;

Και λέει: «Λάβαμε πείρα από τα πράγματα». «Αν όχι στον νόμο του Θεού του», λέει, «δεν θα βρούμε πρόφαση». Και όμως ως προς αυτό είναι πολύ περισσότερο άμεμπτος. Επιτρέπει ο Θεός τον πειρασμό για δοκιμασία. Διότι, μήπως δεν μπορούσε να εμποδίσει την κακία εκείνων; Αλλά, για να διδαχθείς μέσω αυτού του γεγονότος και να θαυμάσεις αυτόν, δεν στερεί το στεφάνι από τους δούλους Του. Τότε οι αξιωματούχοι και οι σατράπες παρουσιάστηκαν στον βασιλιά και του είπαν: «Βασιλιά Δαρείο, να ζεις εις τους αιώνας. Συσκέφθηκαν όλοι οι στρατηγοί και οι σατράπες της βασιλείας σου, οι ύπατοι και οι τοπάρχες, να θεσπίσουν βασιλικό διάταγμα και να επιβάλουν αυστηρό ορισμό, ώστε όποιος υποβάλει κάποιο αίτημα σε οποιονδήποτε θεό ή άνθρωπο για τριάντα ημέρες, εκτός από εσένα, βασιλιά, να ριχτεί στον λάκκο των λεόντων».