Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ 6:8

Δεν θα μας φτάσει ο χρόνος εάν διηγούμαστε για τον καθένα από τους αγίους. Αλλά, για να τα πούμε συντόμως, δηλώνουμε ότι και τον Ηλία τον κατεδίωξε η Ιεζάβελ, όμως, αφού υπέμεινε στον κόπο, αναλήφθηκε. Και ο Ελισσαίος επίσης με τους συνοδούς του έτρωγε χόρτα, αλλά είχε μέσα του τον ζωντανό Λόγο· και τα οστά του, αφού πέθανε, ανέστησαν νεκρό, δίδοντας την απόδειξη ότι η ελπίδα του δικαίου δεν χάνεται. Τον Ιερεμία τον έριξαν ζωντανό σε λάκκο με βούρκο, επειδή τον φθόνησαν οι ψευδοπροφήτες. Ο δε Ιεζεκιήλ κοιμόταν στο πλευρό του για εκατόν ενενήντα ολόκληρες ημέρες, τρώγοντας άρτο και πίνοντας οίνο με μέτρο, και δεν γύρισε από το ένα πλευρό στο άλλο, μέχρις ότου του το είπε ο Θεός. Εκείνοι όμως που εγκαταλείπουν τον Κύριο, στρέφονται στο πλευρό της δικής τους ανάπαυσης, οι οποίοι είναι ολοφάνερο ότι έλαβαν από εδώ το μερίδιό τους. Επιμείνετε, λοιπόν, στο ίδιο πλευρό έως ότου το προστάξει η θεότητα. Διότι τα μεγάλα δεσμά του Ιεζεκιήλ είναι οι βεβαιότατοι λόγοι του Θεού. Τον Δανιήλ τον κατηγόρησαν οι σατράπες, θέλοντας να τον εμποδίσουν από τις προσευχές του· αυτός όμως δεν σταμάτησε, και ρίχτηκε δύο φορές σε λάκκο λεόντων· ο Θεός, όμως, έφραξε τα στόματά τους. Και σήμερα κατηγορούν εμάς, επειδή δεν θέλουν να προσευχόμαστε εμείς προς τον Θεό. Είναι φανερό αυτό, ότι καταδιώκουν και εμάς και τους Πατέρες μας τους επισκόπους.

Και γιατί άραγε ο βασιλιάς, ενώ γνώριζε ότι ο Δανιήλ ήταν Ιουδαίος, δεν συγκλονίστηκε και δεν του είπε: εσύ «γιατί δεν προσκυνάς» την εικόνα; Οπωσδήποτε εκείνος θα είχε πει στον βασιλιά: «επειδή δεν σέβομαι χειροποίητα έργα, αλλά τον ζωντανό Θεό που δημιούργησε τον ουρανό και τη γη και έχει την κυριότητα κάθε σάρκας», όπως ακριβώς αποκρίθηκε στον Κύρο σχετικά με τον Βηλ. Αφού παρασύρθηκε, του είπε ο βασιλιάς... ...τον Βηλ, παρά μόνο σύμφωνα με τη γνώμη των σατραπών: ότι «έως τριάντα ημέρες» εάν κάποιος ζητήσει κάτι «από οποιονδήποτε θεό ή άνθρωπο, παρά μόνο από» τον βασιλιά, «θα ριχτεί στον λάκκο των λεόντων». Αλλά, επειδή μέσα στο καμίνι έπρεπε να δοξαστούν μόνο οι τρεις παίδες, ενώ στην περίπτωση του Βηλ, όταν βασίλευε ο Κύρος, έπρεπε να ριχτεί «στον λάκκο των λεόντων» μόνο ο Δανιήλ, ο καθένας τους διαφυλασσόταν με τη δική του διάταξη και στον δικό του καιρό, ώστε και ο Ναβουχοδονόσορ, ο βασιλιάς των Βαβυλωνίων, βλέποντας τους τρεις παίδες να μην έχουν υποστεί καμία φθορά από τη φωτιά, να δοξάσει τον Θεό, και ο Κύρος ο Πέρσης, βλέποντας τον Δανιήλ να μην έχει καταβροχθιστεί από τα λιοντάρια, να διδαχθεί ότι μόνο ο Θεός του ουρανού είναι Θεός.

Διότι πόσοι προσποιούνταν τότε ότι ήταν φίλοι του Δανιήλ, ενώ μέσα στην καρδιά τους έτρεφαν πονηρά αισθήματα εναντίον του, και έστελναν κρυφά δώρα μέσω άλλων προσώπων και υπόσχονταν να δώσουν αρκετά χρήματα, θέλοντας να δοκιμάσουν την απλότητά του, ώστε, αφού βρουν πλέον κάποια πρόφαση εναντίον του, να παρουσιαστούν στον βασιλιά με την κατηγορία ότι χαρίζει τα κτήματα του βασιλιά, και έτσι να θανατωθεί ως επίβουλος. Πάντοτε λοιπόν με κάθε τέχνασμα «αναζητούσαν» κατηγορία εναντίον του. Και επειδή δεν έβρισκαν, αργότερα «συσκέφθηκαν» λέγοντας: «Δεν θα βρούμε καμία πρόφαση εναντίον του Δανιήλ, παρά μόνο στον νόμο του Θεού του». Τότε, αφού έλαβαν ομόφωνη απόφαση, προσήλθαν στον βασιλιά και είπαν: «Βασιλιά Δαρείο, να ζεις στους αιώνες. Συσκέφθηκαν οι στρατηγοί και οι σατράπες, οι ύπατοι και οι τοπάρχες της βασιλείας σου, να θεσπίσουν βασιλική απόφαση και να επιβάλουν ορισμό, ώστε όποιος ζητήσει κάποιο αίτημα από οποιονδήποτε θεό ή άνθρωπο για τριάντα ημέρες, εκτός από εσένα, βασιλιά, να ριχτεί στον λάκκο των λεόντων. Τώρα λοιπόν, βασιλιά, επικύρωσε τον ορισμό και έκδωσε το έγγραφο, ώστε να μην αλλοιωθεί το διάταγμα των Περσών και των Μήδων».

Τώρα λοιπόν, βασιλιά, επικύρωσε το διάταγμα και σύνταξε έγγραφο, ώστε να μην αλλοιωθεί ο νόμος των Μήδων και των Περσών, για να μην ακυρωθεί καμία διάταξη σε αντίθεση με αυτό. Τότε ο βασιλιάς Δαρείος διέταξε να γραφεί το διάταγμα. Δες τι κάνουν, πώς βιάζονταν να θεσπίσουν ένα παράλογο διάταγμα. Και με πολλή σπουδή το ζητούν αυτό. Διότι, το να λένε «όποιος ζητήσει από άνθρωπο», είχε άραγε καμιά λογική; Αλλά φαινόταν ότι προσπαθούσαν να δικαιολογήσουν έντεχνα το αίτημά τους με το σύντομο χρονικό διάστημα. Τι είδους υπόθεση είναι αυτή; Γιατί το είπες αυτό; Έτσι αποφασίστηκε, λέει· όλοι συγκεντρωθήκαμε και το επικυρώσαμε αυτό, ώστε για τριάντα ημέρες να ζητούν μόνο από εσένα. Ω βαρβαρικό αίτημα! Ω χάρη γεμάτη από τόση παραλογία, η οποία ντροπιάζει αυτόν ακριβώς που υποτίθεται ότι τιμάται! Διότι, αν μεν αυτό είναι καλό, θα έπρεπε να είναι διαρκές· αν όμως είναι φαύλο, δεν θα έπρεπε να ισχύσει ούτε για τις τριάντα ημέρες. Πάλι, αν είναι καλό, γιατί επικαλείστε τη συμφωνία του πλήθους; Διότι και χωρίς αυτήν θα έπρεπε να συναινέσει· αν όμως είναι φαύλο, ούτε κι αν το διέταζε ολόκληρη η οικουμένη δεν θα έπρεπε να υποκύψει. Ο βασιλιάς δεν προείδε τον δόλο· και αυτό είναι φανερό από όσα ακολούθησαν. Διότι εξέδωσε το διάταγμα, και το κατοχύρωσαν με έγγραφα, ώστε, ακόμη κι αν το ήθελε αργότερα, να μην έχει την ευκαιρία να το ανακαλέσει.