Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ 9:2

Διότι κατά το δεύτερο έτος του Δαρείου ο προφήτης Ζαχαρίας δηλώνει ότι έχει ολοκληρωθεί ο χρόνος των εβδομήντα ετών της ερήμωσης της Ιερουσαλήμ, λέγοντας: «Την εικοστή τετάρτη του ενδέκατου μήνα (αυτός είναι ο Σαβάτ), στο δεύτερο έτος του Δαρείου, έγινε λόγος Κυρίου προς τον Ζαχαρία, τον γιο του Βαραχίου», και έπειτα στη συνέχεια προσθέτει: «Και αποκρίθηκε ο άγγελος του Κυρίου και είπε: Κύριε παντοκράτορα, έως πότε δεν θα ελεήσεις την Ιερουσαλήμ και τις πόλεις του Ιούδα, τις οποίες έχεις παραβλέψει αυτό το εβδομηκοστό έτος;». Αυτόν ακριβώς τον χρόνο, λοιπόν, έχοντάς τον κατανοήσει μέσω του θείου Πνεύματος, ο Δανιήλ σημειώνει, λέγοντας: «Εγώ ο Δανιήλ κατανόησα στα βιβλία τον αριθμό των ετών, για τον οποίο έγινε λόγος Κυρίου προς τον Ιερεμία τον προφήτη, για τη συμπλήρωση της ερήμωσης της Ιερουσαλήμ, δηλαδή εβδομήντα έτη. Και έστρεψα το πρόσωπό μου προς τον Κύριο τον Θεό μου, για να ζητήσω προσευχή και δέηση». Έπειτα, μετά την προσευχή, ο άγγελος που του εμφανίστηκε προφητεύει τα σχετικά με τις εβδομήντα εβδομάδες, και επισημαίνει τον χρόνο από τον οποίο πρέπει να αρχίσει η μέτρηση, λέγοντας: «Και θα γνωρίσεις και θα κατανοήσεις από την έκδοση του προστάγματος να δοθεί απόκριση και να οικοδομηθεί η Ιερουσαλήμ έως τον Χριστό τον ηγούμενο». Έγινε μεν, λοιπόν, η πρώτη απόκριση από τον Κύρο να οικοδομηθεί η Ιερουσαλήμ, όμως δεν προχώρησε σε έργο, επειδή το εμπόδισαν οι περίοικοι.

Όταν αργότερα ο Δαρείος έδωσε εντολή και η ανοικοδόμηση του ναού ολοκληρώθηκε επί των ημερών του, η προφητεία του Δανιήλ άρχισε από τότε να λαμβάνει την αρχή της εκπληρώσεώς της, τόσο αυτή που λέει «από την έκδοση του προστάγματος για να δοθεί απάντηση και να ανοικοδομηθεί η Ιερουσαλήμ», όσο και εκείνη μέσω της οποίας ειπώθηκε: «εγώ, ο Δανιήλ, κατανόησα από τα βιβλία τον αριθμό των ετών, για τον οποίο έγινε λόγος Κυρίου προς τον προφήτη Ιερεμία για τη συμπλήρωση της ερημώσεως της Ιερουσαλήμ, δηλαδή εβδομήντα έτη». Κατά το δεύτερο έτος του Δαρείου, λοιπόν, αποδεικνύεται ότι περατώθηκε η συμπλήρωση της εβδομηκονταετίας, ώστε πρέπει οπωσδήποτε να αρχίσουμε να μετράμε τις εβδομήντα εβδομάδες από την εξηκοστή έκτη Ολυμπιάδα και από το δεύτερο έτος του Δαρείου, κατά το οποίο ολοκληρώνονται τα έργα της ανοικοδόμησης. Αν, λοιπόν, από εκείνο το σημείο και έπειτα αριθμήσεις τα επόμενα χρόνια, θα βρεις μέχρι τον ίδιο τον Ηρώδη και τον μονάρχη των Ρωμαίων Αύγουστο, κατά την εποχή των οποίων φανερώθηκε στον κόσμο η γέννηση του Σωτήρος μας, τα τετρακόσια ογδόντα τρία έτη, τα οποία είναι επτά και εξήντα δύο εβδομάδες, όπως αυτά προσδιορίζονται σύμφωνα με την προφητεία του Δανιήλ.

«Και κατά τα τέλη της βασιλείας τους, όταν φτάσουν στο αποκορύφωμα οι αμαρτίες τους, θα εγερθεί ένας βασιλιάς με ξεδιάντροπο πρόσωπο και ικανότητα να επιλύει αινίγματα. Η δύναμή του θα είναι μεγάλη [αλλά όχι από τη δική του ισχύ], και θα προξενήσει θαυμαστές καταστροφές, θα ευημερήσει και θα ενεργήσει, και θα καταστρέψει ισχυρούς και τον άγιο λαό, και ο ζυγός του περιλαιμίου του θα κατευθυνθεί επιτυχώς. Ο δόλος θα είναι στο χέρι του, και μέσα στην καρδιά του θα υπερηφανευθεί, και με δόλο θα καταστρέψει πολλούς, και θα σταθεί εναντίον πολλών για να τους απολέσει και θα τους συντρίψει σαν αυγά με το χέρι του. Και το όραμα της εσπέρας και της πρωίας που ειπώθηκε είναι αληθινό· εσύ όμως σφράγισε το όραμα, διότι αναφέρεται σε ημέρες πολλές». Και εγώ, ο Δανιήλ, έπεσα κατάκοιτος και αρρώστησα, έπειτα σηκώθηκα και εκτελούσα τις υποθέσεις του βασιλιά, και απορούσα για το όραμα, και δεν υπήρχε κανείς που να το κατανοεί. Επειδή λοιπόν και ο άγγελος Γαβριήλ, όπως έχουμε κατανοήσει, τα διηγήθηκε με αυτόν τον τρόπο στον προφήτη, καθώς πράγματι έγιναν και στα βιβλία των Μακκαβαίων είναι όλα σαφώς καταγεγραμμένα, ας δούμε τι λέει και σχετικά με τις εβδομάδες. Διότι έτσι, αφού διάβασε το βιβλίο του προφήτη Ιερεμία, στο οποίο είναι γραμμένο ότι «εβδομήντα έτη» θα παραμείνει έρημο το αγιαστήριο, ικέτευε με νηστείες και δεήσεις εξομολογούμενος, να επιστρέψει ταχύτερα ο λαός από την αιχμαλωσία στην πόλη της Ιερουσαλήμ.

Κεφάλαιο Θ΄. Κατά το πρώτο έτος του Δαρείου, του υιού του Ασσουήρου, από το γένος των Μήδων, ο οποίος βασίλευσε στο βασίλειο των Χαλδαίων, κατά το ένα έτος της βασιλείας του, εγώ, ο Δανιήλ, κατανόησα από τα βιβλία τον αριθμό των ετών, για τον οποίο υπήρξε λόγος του Κυρίου προς τον προφήτη Ιερεμία, για την συμπλήρωση της ερημώσεως της Ιερουσαλήμ σε εβδομήντα έτη. Και έστρεψα το πρόσωπό μου προς τον Κύριο τον Θεό, για να τον εκζητήσω με προσευχή και δέηση, με νηστείες, με σάκκο και με στάχτη. Αυτός είναι ο Δαρείος ο Μήδος. Και λέγει πρώτο έτος όχι της βασιλείας του· διότι δεν είπε «κατά το πρώτο της βασιλείας του», αλλά «Κατά το πρώτο έτος του Δαρείου, κατά το ένα έτος της βασιλείας του», ώστε είναι δυνατόν να λέγεται και πρώτο έτος, ενώ αυτός μεν ήδη βασίλευε, ίσως επειδή τότε εξόντωσε τους οπαδούς του Βαλτάσαρ. Εγώ, ο Δανιήλ, κατανόησα από τα βιβλία τον αριθμό των ετών.

Δηλαδή, τη σφαγή. Και αναλογίστηκα. Δες τον ότι, πριν από την καθορισμένη προθεσμία, δεν τολμά να πλησιάσει τον Δεσπότη. Αλλά οι μεν τρεις παίδες το κάνουν αυτό μέσα στο καμίνι· αυτός όμως μέσα στον λάκκο δεν έπραξε τίποτα. Τι συμβαίνει λοιπόν; Έπραξαν κακώς εκείνοι ή αυτός; Κανένας από τους δύο. Διότι εκείνοι μεν φανέρωσαν τη φιλοστοργία τους, ενώ αυτός έδειξε τη σύνεσή του όταν ήλθε ο κατάλληλος καιρός. Άραγε, λοιπόν, μελετούσε με σύνεση τα προφητικά βιβλία; Νομίζω δε ότι δεν μετρούσε τον χρόνο από την άλωση, αλλά ίσως από την αιχμαλωσία του Ισραήλ. Διότι εύλογα θα μπορούσε κάποιος να αποκαλέσει ερήμωση της Ιερουσαλήμ και τους πολέμους. Παρατήρησε και τον σαββατικό αριθμό. Διότι, όπως ακριβώς τότε όρισε τα χρόνια σε τετρακόσια τριάντα και διακόσια δεκαπέντε, έτσι νομίζω ότι και τώρα είναι λιγότερα. Για τα οποία, λέει, έγινε λόγος προς τον προφήτη Ιερεμία, για να συμπληρωθούν εβδομήντα χρόνια για την ερήμωση της Ιερουσαλήμ. Και έστρεψα το πρόσωπό μου προς τον Κύριο τον Θεό, για να αναζητήσω προσευχή και δέηση με νηστείες, σάκο και στάχτη. Δες την ευλάβειά του.

«Ζητήστε», λέει, «ο καθένας από τον γείτονά του και από τον συγκάτοικό του σκεύη χρυσά και ασημένια». Επειδή δηλαδή δούλεψαν για πολύ χρόνο και δεν έλαβαν τον μισθό τους, ο Θεός φρόντισε να τα απαιτήσουν από αυτούς παρά τη θέλησή τους. Και φωνάζει ο προφήτης, λέγοντας: «Και τους εξήγαγε με ασήμι και χρυσάφι, και δεν υπήρχε ασθενής ανάμεσα στις φυλές τους». Αυτή είναι η μία δουλεία που προαναγγέλθηκε με κάθε ακρίβεια· ας φέρουμε τώρα τον λόγο και σε μία άλλη. Σε ποια δηλαδή; Στη δουλεία της Βαβυλώνας. Διότι και αυτήν την προανήγγειλε με ακρίβεια ο Ιερεμίας, λέγοντας τα εξής: «Έτσι λέει ο Κύριος: Όταν θα συμπληρωθούν για τη Βαβυλώνα εβδομήντα χρόνια, θα σας επισκεφθώ και θα εκπληρώσω σε εσάς τα αγαθά μου λόγια, ώστε να σας επαναφέρω στον τόπο αυτόν· και θα αναστρέψω την αιχμαλωσία σας, και θα σας συγκεντρώσω από όλα τα έθνη και από όλους τους τόπους όπου σας διέσπειρα, λέει ο Κύριος, και θα σας επιστρέψω στον τόπο από όπου σας εξόρισα». Βλέπεις πώς και εδώ πάλι ανέφερε και την πόλη, και τον αριθμό των ετών, και από πού πρόκειται να τους συγκεντρώσει, και πού να τους συνάξει; Γι' αυτό και ο Δανιήλ δεν ανέπεμψε ικεσία υπέρ αυτών νωρίτερα, παρά μόνο όταν είδε να συμπληρώνονται τα εβδομήντα χρόνια. Και ποιος τα λέει αυτά;

Ο ίδιος ο Δανιήλ λέει τα εξής: «Και εγώ, ο Δανιήλ, επιτελούσα τα έργα του βασιλιά, και θαύμαζα το όραμα, και δεν υπήρχε κανείς που να το κατανοεί· και κατανόησα μέσα από τα βιβλία τον αριθμό των ετών, για τον οποίο έγινε λόγος του Κυρίου προς τον προφήτη Ιερεμία, σχετικά με τη συμπλήρωση εβδομήντα ετών ερήμωσης της Ιερουσαλήμ. Και έστρεψα το πρόσωπό μου προς τον Κύριο τον Θεό, για να Τον εκζητήσω με προσευχή και δέηση, με νηστεία, με σάκο και με στάχτη».