Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ 9:20

Αθανάσιος: Ο ίδιος πάλι ο Δανιήλ λέει: Και ενώ ακόμη μιλούσα και προσευχόμουν και εξομολογούμουν τις αμαρτίες του λαού μου, του Ισραήλ, και κατέθετα την ικεσία μου ενώπιον του Θεού για το άγιο όρος του Κυρίου του Θεού, και ενώ ακόμη μιλούσα στην προσευχή, ιδού ο άνδρας Γαβριήλ, τον οποίο είχα δει στην πρώτη όραση να πετάει, με άγγιξε περίπου την ώρα της εσπερινής θυσίας και με σήκωσε. Και μίλησε μαζί μου και είπε: Δανιήλ, τώρα βγήκα για να σου μεταδώσω σύνεση. Στην αρχή της δέησής σου εξήλθε ο λόγος, και εγώ ήρθα για να σου τον αναγγείλω, επειδή είσαι άνδρας επιθυμιών (αγαπητός). Κατανόησε, λοιπόν, τον λόγο και νιώσε την οπτασία. Εβδομήντα εβδομάδες καθορίστηκαν για τον λαό σου και για την αγία πόλη, για να τερματιστεί η αμαρτία, να σφραγιστούν οι αμαρτίες, να εξαλειφθούν οι αδικίες και να εισαχθεί αιώνια δικαιοσύνη, και για να σφραγιστεί όραση και προφήτης, και να χριστεί ο Άγιος των αγίων. Και θα γνωρίσεις και θα κατανοήσεις ότι από την έκδοση του προστάγματος της απόκρισης και της ανοικοδόμησης της Ιερουσαλήμ μέχρι τον Χριστό τον ηγούμενο, θα μεσολαβήσουν επτά εβδομάδες και εξήντα δύο εβδομάδες. Και θα επιστρέψει, και θα ανοικοδομηθεί πλατεία και τείχος, και θα ανακαινιστούν οι καιροί. Και μετά τις εξήντα δύο εβδομάδες θα εξολοθρευτεί το χρίσμα, και δεν θα υπάρχει κρίμα σε αυτόν. Και θα καταστρέψει την πόλη και το ιερό.

Και ενώ εγώ ακόμη μιλούσα και προσευχόμουν, και εξομολογούμουν τις αμαρτίες μου και τις αμαρτίες του λαού μου, του Ισραήλ, και κατέθετα την ικεσία μου ενώπιον Κυρίου του Θεού μου για το άγιο όρος του Θεού μου· και ενώ ακόμη μιλούσα κατά την προσευχή, ιδού, ο άνδρας Γαβριήλ, τον οποίο είχα δει στο όραμα στην αρχή, πετώντας, με άγγιξε περίπου την ώρα της εσπερινής θυσίας, και με συνέτισε, και μίλησε μαζί μου και είπε: «Δανιήλ, τώρα εξήλθα για να σου μεταδώσω σύνεση. Στην αρχή της δέησής σου εξήλθε ο λόγος, και εγώ ήλθα να σου τον αναγγείλω, διότι είσαι άνδρας επιθυμιών· εννόησε λοιπόν τον λόγο και κατανόησε την οπτασία [, διότι είσαι άνδρας επιθυμιών]. Εβδομήντα εβδομάδες καθορίστηκαν για τον λαό σου και για την άγια πόλη, για να συντελεστεί η αμαρτία, και να σφραγιστούν οι αμαρτίες και να εξαλειφθούν οι ανομίες, και να γίνει εξιλέωση για τις αδικίες και να εισαχθεί αιώνια δικαιοσύνη, και να σφραγιστεί όραση και προφήτης, και να χριστεί το Άγιο των αγίων. Και να γνωρίζεις και να κατανοήσεις ότι, από την έκδοση του προστάγματος για την απόκριση και την ανοικοδόμηση της Ιερουσαλήμ έως τον χρισμένο ηγέτη, θα είναι επτά εβδομάδες και εξήντα δύο εβδομάδες· και θα επιστρέψει ο λαός και θα ανοικοδομηθεί πλατεία και τείχος, και θα κενωθούν οι καιροί».

Αυτά, λοιπόν, τα διηγείται εξομολογούμενος εκ μέρους του λαού, αναγγέλλοντας τα αμαρτήματα του λαού και των πατέρων τους, οι οποίοι δεν εισάκουσαν «τους δούλους του τους προφήτες», που αποστέλλονταν προς αυτούς για να μιλήσουν στο όνομα του Κυρίου. Και ενώ εκείνος ανέπεμπε όλη τη δέηση με ταπεινοφροσύνη, με νηστείες και με σάκκο, στάλθηκε προς αυτόν ο άγγελος Γαβριήλ, για να του δώσει σύνεση σχετικά με αυτά που αναζητούσε. Διότι ο Δανιήλ αναφέρει τα εξής: «Και ενώ εγώ ακόμη μιλούσα και προσευχόμουν και εξομολογούμουν τις αμαρτίες μου και τις αμαρτίες του λαού μου, εναποθέτοντας την ικεσία μου ενώπιον του Κυρίου του Θεού μου υπέρ του αγίου όρους, και ενώ ακόμη μιλούσα κατά την προσευχή, ιδού, ο άνδρας Γαβριήλ, τον οποίο είχα δει στην όραση αρχικά, πετώντας, με άγγιξε περίπου την ώρα της εσπερινής θυσίας, μου έδωσε σύνεση, μίλησε μαζί μου και είπε: Δανιήλ, τώρα εξήλθα για να σου μεταδώσω σύνεση· στην αρχή της δέησής σου εξήλθε λόγος, και εγώ ήρθα για να στον αναγγείλω, διότι είσαι άνδρας επιθυμιών».

Μετά από αυτά είπε: «Προσευχόμουν και εξομολογούμουν τις αμαρτίες μου, και τις αμαρτίες του λαού μου στον Κύριο τον Θεό μου». Δεν θέλησε να πει «τις αμαρτίες μας», αλλά μίλησε για τις αμαρτίες του λαού του και του εαυτού του, επειδή ο Προφήτης τρόπον τινά προείδε εκείνους που επρόκειτο να τα παρερμηνεύσουν.

Ερμηνεία. Και αυτός ο Κανόνας αναφέρεται στην ίδια με την ανωτέρω φρενοβλάβεια των Πελαγιανών· διότι τους αναθεματίζει επειδή λένε ότι οι άγιοι, όταν αναφέρουν στην Κυριακή προσευχή, το Πάτερ ημών, τα λόγια αυτά, «Άφες εις ημάς τας αμαρτίας μας», δεν τα λένε για τον εαυτό τους, επειδή οι ίδιοι δεν χρειάζονται τέτοια δέηση ως απαθείς και αναμάρτητοι, αλλά τα λένε για τις αμαρτίες των άλλων· διότι και ο άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος λέει: Πολλά σφάλλουμε όλοι μας. Και ο Δαβίδ: Μην έλθεις, Κύριε, σε κρίση με τον δούλο σου, επειδή κανένας ζωντανός άνθρωπος δεν μπορεί να φανεί δίκαιος ενώπιόν σου. Και ο Σολομών στην προσευχή που έκανε προς τον Θεό, αφού έχτισε τον ναό, λέει: Δεν υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο, ο οποίος να μην αμάρτησε. Και ο Ιώβ: Κατασφραγίζει τα χέρια του ανθρώπου, για να γνωρίσει κάθε άνθρωπος την ασθένειά του. Αλλά και ο προφήτης Δανιήλ προσευχόμενος, λέει μεν πρώτα στον πληθυντικό: Αμαρτήσαμε, ανομήσαμε· έπειτα προσθέτει στον ενικό ότι: Εξομολογούμουν τις αμαρτίες μου και τις αμαρτίες του λαού μου· και αυτό το λέει τόσο καθαρά, για να μη νομίσει κανείς ότι μίλησε για τις αμαρτίες του λαού του και όχι για τις δικές του, επιστομίζοντας προφητικά εκείνους που επρόκειτο κακώς να πουν κάτι τέτοιο.