Πατερικές αναφορές στο ΔΑΝΙΗΛ 9:21

Αθανάσιος: Ο ίδιος πάλι ο Δανιήλ λέει: Και ενώ ακόμη μιλούσα και προσευχόμουν και εξομολογούμουν τις αμαρτίες του λαού μου, του Ισραήλ, και κατέθετα την ικεσία μου ενώπιον του Θεού για το άγιο όρος του Κυρίου του Θεού, και ενώ ακόμη μιλούσα στην προσευχή, ιδού ο άνδρας Γαβριήλ, τον οποίο είχα δει στην πρώτη όραση να πετάει, με άγγιξε περίπου την ώρα της εσπερινής θυσίας και με σήκωσε. Και μίλησε μαζί μου και είπε: Δανιήλ, τώρα βγήκα για να σου μεταδώσω σύνεση. Στην αρχή της δέησής σου εξήλθε ο λόγος, και εγώ ήρθα για να σου τον αναγγείλω, επειδή είσαι άνδρας επιθυμιών (αγαπητός). Κατανόησε, λοιπόν, τον λόγο και νιώσε την οπτασία. Εβδομήντα εβδομάδες καθορίστηκαν για τον λαό σου και για την αγία πόλη, για να τερματιστεί η αμαρτία, να σφραγιστούν οι αμαρτίες, να εξαλειφθούν οι αδικίες και να εισαχθεί αιώνια δικαιοσύνη, και για να σφραγιστεί όραση και προφήτης, και να χριστεί ο Άγιος των αγίων. Και θα γνωρίσεις και θα κατανοήσεις ότι από την έκδοση του προστάγματος της απόκρισης και της ανοικοδόμησης της Ιερουσαλήμ μέχρι τον Χριστό τον ηγούμενο, θα μεσολαβήσουν επτά εβδομάδες και εξήντα δύο εβδομάδες. Και θα επιστρέψει, και θα ανοικοδομηθεί πλατεία και τείχος, και θα ανακαινιστούν οι καιροί. Και μετά τις εξήντα δύο εβδομάδες θα εξολοθρευτεί το χρίσμα, και δεν θα υπάρχει κρίμα σε αυτόν. Και θα καταστρέψει την πόλη και το ιερό.

Διότι, εάν αρχίζαμε να αριθμούμε από κάπου αλλού και όχι από εδώ, ούτε ο χρόνος θα συνέπιπτε και θα προέκυπταν πάρα πολλά άτοπα· διότι, εάν κάνουμε την αρχή της αρίθμησης των εβδομήντα εβδομάδων από τον Κύρο και την πρώτη αποστολή, περισσεύουν εκατό και πλέον έτη· περισσότερος δε χρόνος θα περίσσευε, εάν αρχίζαμε από την ημέρα που ο άγγελος προφήτευσε στον Δανιήλ, και πολύ περισσότερος, εάν αρχίζαμε από την αρχή της αιχμαλωσίας. Διότι βρίσκουμε ότι η βασιλεία των Περσών διήρκεσε διακόσια τριάντα έτη, των δε Μακεδόνων παρατάθηκε σε τριακόσια έτη, και από εκεί μέχρι το δέκατο έκτο έτος του Τιβερίου Καίσαρα εξήντα έτη. Από τον Αρταξέρξη, όμως, οι εβδομήντα εβδομάδες συμπληρώνονται κατά τον χρόνο του Χριστού, σύμφωνα με τους υπολογισμούς των Ιουδαίων. Διότι από τον Νεεμία, ο οποίος στάλθηκε από τον Αρταξέρξη για να ανοικοδομήσει την Ιερουσαλήμ, κατά το εκατοστό δέκατο πέμπτο έτος της βασιλείας των Περσών, το εικοστό έτος της βασιλείας του ίδιου του Αρταξέρξη και το τέταρτο έτος της ογδοηκοστής τρίτης Ολυμπιάδας, μέχρι αυτόν τον χρόνο, που ήταν το δεύτερο έτος της διακοσιοστής δεύτερης Ολυμπιάδας και το δέκατο έκτο έτος της ηγεμονίας του Τιβερίου Καίσαρα, συγκεντρώνονται τετρακόσια εβδομήντα πέντε έτη, τα οποία γίνονται τετρακόσια ενενήντα εβραϊκά έτη, καθώς τα δικά τους έτη υπολογίζονται με βάση τον σεληνιακό μήνα, ο οποίος είναι, για να το πούμε κατά προσέγγιση, είκοσι εννέα και μισή ημέρες· έτσι, καθώς ο κύκλος του ηλιακού έτους είναι τριακόσιες εξήντα πέντε και ένα τέταρτο ημέρες, διαφέρει από το σεληνιακό δωδεκάμηνο κατά έντεκα και ένα τέταρτο ημέρες.

Διότι επειδή ο Δανιήλ, ενώ προσευχόταν, στα λόγια της ικεσίας του πολλές φορές ονόμασε τον μεν λαό «λαό του Θεού», τον δε άγιο τόπο της πόλης «τόπο του Θεού», αντιστρέφοντας τα λόγια εκείνος που μετέφερε το θείο μήνυμα, ομολογεί ότι ούτε η άγια πόλη είναι του Θεού ούτε ο λαός είναι του Θεού, αλλά λέει, «δικά σου» είναι, εσένα που προσεύχεσαι και που μίλησες με τέτοιον τρόπο για τον λαό, τον τόπο και την πόλη. Τα λόγια του Δανιήλ έχουν ως εξής: «ας αποστραφεί, λοιπόν, ο θυμός σου και η οργή σου από την πόλη σου την Ιερουσαλήμ, το άγιο όρος σου», και «ο λαός σου έγινε αντικείμενο χλευασμού σε όλους γύρω μας», και πάλι: «ας λάμψει το πρόσωπό σου στο ερημωμένο αγιαστήριό σου», και έπειτα: «δες τον αφανισμό της πόλης σου, πάνω στην οποία έχει επικληθεί το όνομά σου», και στη συνέχεια: «διότι το όνομά σου επικλήθηκε πάνω στην πόλη σου και πάνω στον λαό σου». Αφού προσευχήθηκε με αυτά τα λόγια, προσθέτει: «και ενώ ακόμη εγώ μιλούσα και προσευχόμουν, ιδού ο Γαβριήλ, τον οποίο είδα στο όραμά μου να πετάει, με άγγιξε», «και είπε» όσα έχουν αναγραφεί. Σαφώς, λοιπόν, μέσω αυτών ο μεν προφήτης δεν ονόμασε την πόλη απλώς πόλη, αλλά πόλη «του Θεού», και το αγιαστήριο, αγιαστήριο του Θεού, και τον λαό, λαό του Θεού, λόγω της στοργικής του διάθεσης προς τον λαό.

Αυτά, λοιπόν, τα διηγείται εξομολογούμενος εκ μέρους του λαού, αναγγέλλοντας τα αμαρτήματα του λαού και των πατέρων τους, οι οποίοι δεν εισάκουσαν «τους δούλους του τους προφήτες», που αποστέλλονταν προς αυτούς για να μιλήσουν στο όνομα του Κυρίου. Και ενώ εκείνος ανέπεμπε όλη τη δέηση με ταπεινοφροσύνη, με νηστείες και με σάκκο, στάλθηκε προς αυτόν ο άγγελος Γαβριήλ, για να του δώσει σύνεση σχετικά με αυτά που αναζητούσε. Διότι ο Δανιήλ αναφέρει τα εξής: «Και ενώ εγώ ακόμη μιλούσα και προσευχόμουν και εξομολογούμουν τις αμαρτίες μου και τις αμαρτίες του λαού μου, εναποθέτοντας την ικεσία μου ενώπιον του Κυρίου του Θεού μου υπέρ του αγίου όρους, και ενώ ακόμη μιλούσα κατά την προσευχή, ιδού, ο άνδρας Γαβριήλ, τον οποίο είχα δει στην όραση αρχικά, πετώντας, με άγγιξε περίπου την ώρα της εσπερινής θυσίας, μου έδωσε σύνεση, μίλησε μαζί μου και είπε: Δανιήλ, τώρα εξήλθα για να σου μεταδώσω σύνεση· στην αρχή της δέησής σου εξήλθε λόγος, και εγώ ήρθα για να στον αναγγείλω, διότι είσαι άνδρας επιθυμιών».

Στην πρώτη οπτασία, λοιπόν, λέει: «ιδού, ο άγγελος Γαβριήλ» «πετώντας», ενώ εδώ δεν συμβαίνει έτσι, αλλά βλέπει τον ίδιο τον Κύριο, όχι ακόμη τέλεια άνθρωπο, αλλά φαινόμενο σε σχήμα ανθρώπου, καθώς λέει: «και ιδού ένας άνδρας ενδεδυμένος βύσσινα (βαδδίν)». Διότι, έχοντας ενδυθεί την ποικιλία της κλήσεως των χαρισμάτων, ο Χριστός επεδείκνυε έναν ποικιλόχρωμο χιτώνα μυστηρίων· επειδή από διάφορα χρώματα ήταν κατασκευασμένος ο ιερατικός χιτώνας, ως ένδειξη των ποικίλων εθνών που περίμεναν την παρουσία του Χριστού, προκειμένου να μπορέσουμε να καταρτιστούμε με ποικίλα χαρίσματα. «Και η οσφύς του ήταν περιεζωσμένη με χρυσίο Ωφάζ». Το Ωφάζ σημαίνει καθαρό χρυσάφι, μεταφραζόμενο από την εβραϊκή στην ελληνική γλώσσα. Ήταν, λοιπόν, περιεζωσμένος με μια καθαρή ζώνη γύρω από την οσφύ του· διότι ο Λόγος επρόκειτο να βαστάσει όλους εμάς γύρω από το δικό του σώμα με τη δική του αγάπη, σφίγγοντάς μας σαν ζώνη· διότι το τέλειο σώμα ήταν ο ίδιος, ενώ εμείς ήμασταν «μέλη» του, ενωμένοι ως σε ένα τέλειο σώμα και βασταζόμενοι από τον ίδιο τον Λόγο. «Και το σώμα του σαν Θαρσείς». Το Θαρσείς ερμηνεύεται Αιθίοπες· διότι ο προφήτης προανήγγειλε ήδη το δυσκολονόητο της φύσης του, ότι ο ένσαρκος Λόγος, όταν θα εμφανιζόταν στον κόσμο, θα ήταν δυσκολογνώριστος σε πολλούς. «Και το πρόσωπό του ήταν σαν την αστραπή και οι οφθαλμοί του σαν λαμπάδες πυρός».

Ενώ ακόμη μιλούσα, λέει, κατά την προσευχή, ήλθε πετώντας ο άγγελος Γαβριήλ, ο γνώριμός του· και με κράτησε περίπου την ώρα της εσπερινής θυσίας. Είτε για να μην καταπλαγεί από το θέαμα, είτε για να κατανοήσει τα λεγόμενα. Διότι, επειδή δεν ήταν δυνατόν να τα πει αυτά με σαφήνεια εξαιτίας των υπολοίπων, εύλογα τον αγγίζει. Και με συνέτισε, λέει, και μίλησε μαζί μου, και είπε: Δανιήλ, τώρα εξήλθα για να σε διδάξω σύνεση.