Διόπερ ἐπένθει καὶ ἐδάκρυε λέγων· Ἡμῖν ἡ αἰσχύνη τοῦ προσώπου καὶ τοῖς βασιλεῦσιν ἡμῶν, καὶ τοῖς ἄρχουσι, καὶ τοῖς πατράσιν ἡμῶν, οἵτινες ἡμάρτομέν σοι τῷ Κυρίῳ. ιαʹ. Ἀλλὰ γὰρ οὐκ οἶδα πῶς μεταξὺ τῶν προφητῶν παρέδραμον τὴν οὐρανομήκη ψυχὴν, τὸν οὕτως οἰκήσαντα τὴν γῆν, ὡς τὸν οὐρανόν· οὐδὲν γὰρ αὐτῷ τῆς μηλωτῆς πλέον ἦν. Τί οὖν οὗτος ὁ μέγας καὶ θαυμαστὸς ἀνὴρ, εἴ γε ἄνδρα αὐτὸν δεῖ καλεῖν; Μετὰ τὴν παῤῥησίαν τὴν πρὸς τὸν Ἀχαὰβ, μετὰ τὴν τοῦ πυρὸς καταπομπὴν, μετὰ τὴν τῶν ἱερέων σφαγὴν, μετὰ τὸ κλεῖσαι καὶ ἀνοῖξαι τὸν οὐρανὸν, καθ᾽ ὃν ἐβούλετο ἀμφότερα χρόνον, μετὰ τοσαῦτα καὶ τηλικαῦτα κατορθώματα, οὕτως ἐκρατεῖτο τῷ φόβῳ καὶ τῇ τῆς ἀθυμίας ὑπερβολῇ, ὡς ταῦτα τὰ ῥήματα φθέγγεσθαι· Λάβε τὴν ψυχήν μου ἀπ᾽ ἐμοῦ, ὅτι οὐ κρείττων εἰμὶ ἐγὼ ὑπὲρ τοὺς πατέρας μου. Ταῦτα ἐκεῖνος ὁ μηδέπω καὶ νῦν τετελευτηκώς. Καὶ οὐ ταῦτα μόνον, ἀλλὰ καὶ ἀπελθὼν εἰς τὴν ἔρημον ἐκάθευδεν ὑπὸ τῆς βαρυθυμίας κατακαμφθείς. Ὁ δὲ μαθητὴς ὁ τούτου οὐ τὸ πνεῦμα δισσὸν ἔλαβε τοῦ διδασκάλου μόνον, ἀλλὰ καὶ τὰς θλίψεις πολλῷ μείζονας.
Μετάφραση
Γι' αυτό πενθούσε και δάκρυζε λέγοντας: «Σε εμάς ανήκει η ντροπή του προσώπου, και στους βασιλείς μας, και στους άρχοντές μας, και στους πατέρες μας, οι οποίοι αμαρτήσαμε σε σένα, τον Κύριο». ΙΑʹ. Αλλά δεν γνωρίζω πώς, μιλώντας για τους προφήτες, παρέλειψα εκείνη την ουρανομήκη ψυχή, αυτόν που κατοίκησε στη γη σαν να βρισκόταν στον ουρανό· διότι δεν είχε τίποτα περισσότερο από τη μηλωτή του. Τι έπαθε, λοιπόν, αυτός ο μεγάλος και θαυμαστός άνδρας, αν βέβαια πρέπει να τον αποκαλούμε άνδρα; Μετά την παρρησία που επέδειξε προς τον Αχαάβ, μετά την κατάβαση του πυρός από τον ουρανό, μετά τη σφαγή των ιερέων, μετά το κλείσιμο και το άνοιγμα του ουρανού για όσο χρόνο επιθυμούσε και τα δύο, μετά από τόσα και τόσο σπουδαία κατορθώματα, κυριεύθηκε τόσο πολύ από τον φόβο και την υπερβολική αθυμία, ώστε να ξεστομίσει αυτά τα λόγια: «Πάρε την ψυχή μου από εμένα, διότι δεν είμαι εγώ καλύτερος από τους πατέρες μου». Αυτά τα είπε εκείνος που ούτε και μέχρι τώρα δεν έχει πεθάνει. Και δεν συνέβησαν μόνο αυτά, αλλά, αφού αποσύρθηκε στην έρημο, κοιμόταν λυγισμένος από τη βαρυθυμία. Ο δε μαθητής του, δεν έλαβε μόνο διπλό το πνεύμα του διδασκάλου του, αλλά υπέμεινε και πολύ μεγαλύτερες θλίψεις.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες