Εὐκατάσειστον δὲ τὴν καρδίαν ἔχειν οὐκ ἐῶν, εὐμηχανῶς ἐπιτρέπει πρὸς τὸ δεῖν ἑλέσθαι τὸ βεβηκὸς εἰς πίστιν, καὶ εἰς εὐσέβειαν ἀσφαλές· ποτὲ μὲν γὰρ λογισμοῖς τοῖς καθήκουσιν μεταπαιδεύων ἐπὶ τὸ ἄμεινον, ἀποσπουδάζειν κελεύει, μᾶλλον δὲ ἀποστρέφεσθαι παντελῶς, ὡς ὀλέθρου πρόξενον, τὸ θύειν εἰδώλοις ἢ προσκυνεῖν, διαβολῆς τῆς ἐσχάτης, μᾶλλον δὲ δυσσεβείας τῆς ἀνωτάτω δεικνὺς ἀνάπλεων τὴν τοιάνδε νόσον· ποτὲ δὲ καὶ φόβον, τὸν τοῦ κολάζεσθαι λέγω, παιδαγωγὸν ὥσπερ τινὰ καὶ γενναῖον ἡμῖν ἐπιστήσας φύλακα, περιτρέπει πανταχόθεν ἐπὶ τὸ ἀρέσκον αὐτῷ. Καὶ γοῦν ἐν τῷ Δευτερονομίῳ φησὶν ὁ μακάριος Μωσῆς· «Καὶ ταῦτα τὰ προστάγματα καὶ τὰ κρίματα, ἃ φυλάξεσθε τοῦ ποιῆσαι ἐπὶ τῆς γῆς, ἣν Κύριος ὁ Θεὸς τῶν πατέρων ὑμῶν δίδωσιν ὑμῖν ἐν κλήρῳ πάσας τὰς ἡμέρας, ἃς ὑμεῖς ζῆτε ἐπὶ τῆς γῆς. Ἀπωλείᾳ ἀπολεῖτε πάντας τοὺς τόπους, ἐν οἷς ἐλάτρευσαν ἐκεῖ τὰ ἔθνη τοῖς θεοῖς αὐτῶν, οὓς ὑμεῖς κληρονομεῖτε αὐτοὺς ἐπὶ τῶν ὀρέων τῶν ὑψηλῶν, καὶ ἐπὶ τῶν θινῶν, καὶ ὑποκάτω δένδρου δασέος. Καὶ κατασκάψετε τοὺς βωμοὺς αὐτῶν, καὶ συντρίψετε τὰς στήλας αὐτῶν, καὶ τὰ ἄλση αὐτῶν ἐκκόψετε, καὶ τὰ γλυπτὰ τῶν θεῶν αὐτῶν κατακαύσετε πυρὶ, καὶ ἀπολεῖτε τὸ ὄνομα αὐτῶν ἐκ τοῦ τόπου ἐκείνου.» Οἱ μὲν Ἑλλήνων σοφοὶ καὶ λογάδες, ποιηταὶ δὲ μάλιστα, ὀρειάδας τινὰς καὶ ἁμαδρυάδας ὀνομάζουσι νύμφας, ἤτοι δαίμονας.
Μετάφραση
Μη επιτρέποντας δε να έχουμε την καρδιά εύκολα κλονιζόμενη, με σοφία μάς κατευθύνει στο να επιλέξουμε ό,τι είναι σταθερό στην πίστη και ασφαλές στην ευσέβεια. Διότι, άλλοτε μεν, αναπαιδαγωγώντας μας προς το καλύτερο με τους πρέποντες λογισμούς, μας προστάζει να αποφεύγουμε, ή μάλλον να αποστρεφόμαστε παντελώς, ως πρόξενο ολέθρου, τη θυσία στα είδωλα ή την προσκύνησή τους, αποδεικνύοντας ότι μια τέτοια νόσος είναι γεμάτη από την έσχατη διαβολή, ή μάλλον από την υπέρτατη ασέβεια. Άλλοτε πάλι, επιστήνοντας τον φόβο — εννοώ τον φόβο της τιμωρίας — σαν έναν παιδαγωγό και γενναίο φύλακά μας, μας στρέφει από παντού προς αυτό που του είναι αρεστό. Γι' αυτό, άλλωστε, στο Δευτερονόμιο λέει ο μακάριος Μωυσής: «Και αυτά είναι τα προστάγματα και τα κρίματα, τα οποία θα προσέξετε να εφαρμόσετε πάνω στη γη, την οποία ο Κύριος, ο Θεός των πατέρων σας, σας δίνει ως κληρονομιά όλες τις ημέρες που εσείς θα ζείτε πάνω στη γη. Θα καταστρέψετε ολοσχερώς όλους τους τόπους, στους οποίους λάτρευσαν εκεί τα έθνη τους θεούς τους — τα έθνη που εσείς διαδέχεστε —, πάνω στα ψηλά βουνά, και πάνω στους λόφους, και κάτω από κάθε δέντρο με πυκνό φύλλωμα. Και θα καταγκρεμίσετε τους βωμούς τους, και θα συντρίψετε τις στήλες τους, και τα άλση τους θα τα εκκόψετε, και τα γλυπτά των θεών τους θα τα κατακάψετε με φωτιά, και θα εξαλείψετε το όνομά τους από τον τόπο εκείνο.» Οι μεν σοφοί και λόγιοι των Ελλήνων, και κυρίως οι ποιητές, ονομάζουν κάποιες Ορειάδες και Αμαδρυάδες νύμφες, δηλαδή δαίμονες.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες