Πατερικές αναφορές στο ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ 13:7

Και ο Πέτρος αποκρίθηκε: Είτε οι Γραφές είτε οι προφήτες μιλούν για θεούς, το λένε προς δοκιμασίαν εκείνων που ακούν. Διότι έτσι έχει γραφτεί: «Εάν αναδειχθεί ανάμεσά σου προφήτης, ο οποίος σου δίνει σημεία και τέρατα, και πραγματοποιηθεί εκείνο το σημείο και το τέρας, και σου πει: Ας πάμε να λατρεύσουμε άλλους θεούς, τους οποίους δεν γνώριζαν οι πατέρες σου, δεν θα υπακούσετε σε εκείνον τον προφήτη· τα χέρια σου ας είναι τα πρώτα που θα τον λιθοβολήσουν. Διότι προσπάθησε να σε απομακρύνει από τον Κύριο, τον Θεό σου. Εάν όμως πεις μέσα στην καρδιά σου: Πώς έκανε εκείνο το σημείο ή το τέρας; να γνωρίζεις καλά ότι ο πειράζων σε εδοκίμασε για να δει εάν φοβάσαι τον Κύριο τον Θεό σου». Το ότι «ο πειράζων σε εδοκίμασε», μεν ειπώθηκε, αλλά διαφορετικά φαίνεται μετά τη μετοικεσία στη Βαβυλώνα. Διότι ο παντογνώστης Θεός (όπως είναι δυνατόν να αποδειχθεί από πολλά) δεν θα δοκίμαζε, για να μάθει ο Ίδιος, Αυτός που προγνωρίζει τα πάντα. Εάν όμως θέλεις, ας συζητήσουμε περί αυτού, και θα αποδείξω ότι ο Θεός προγνωρίζει. Το να υποστηρίζεται δε ότι αγνοεί είναι ψέμα, και έχει αποδειχθεί ότι και αυτό γράφτηκε προς δοκιμασία. Έτσι κι εμείς, ω Σίμων, ούτε από τις Γραφές ούτε από κανέναν άλλον μπορούμε να σκανδαλιστούμε, ούτε εξαπατώμαστε ώστε να αποδεχτούμε πολλούς θεούς, ούτε συμφωνούμε με κανέναν λόγο που λέγεται κατά του Θεού.

Διότι, έχοντας απορρίψει τον θαυμασμό για το παράδοξο γεγονός, επιλαμβάνονται του πράγματος σαν να επρόκειτο για παράπτωμα, παρουσιάζοντας τον άνθρωπο στον οποίο τολμήθηκε το παράδοξο ως απόδειξη των όσων έγιναν. Παράλληλα, νομίζουν ότι κατορθώνουν κάτι που συντελεί στην απόκτηση φήμης ευσέβειας σύμφωνα με τα ιουδαϊκά ήθη, και βιάζονται να φέρουν εις πέρας μια νομική επιταγή. Διότι στο Δευτερονόμιο ο εκ φύσεως και αληθινός Θεός, διδάσκοντας ότι ο νους των φιλοθέων δεν πρέπει να παρασύρεται πουθενά αλλού, ούτε βέβαια να νομίζουν ότι υπάρχουν άλλοι θεοί εκτός από Αυτόν, και προστάζοντας να υπηρετούν μόνο τον κατά αλήθειαν Θεό, αλλά και να εξοργίζονται σφοδρά εναντίον εκείνων που τολμούν να συμβουλεύσουν να φρονήσουν κάτι διαφορετικό από αυτό, λέει τα εξής: «Εάν σε παρακαλέσει ο αδελφός σου από τον πατέρα σου ή από τη μητέρα σου, ή ο γιος σου ή η θυγατέρα σου, ή η γυναίκα που βρίσκεται στην αγκαλιά σου, ή ο φίλος που είναι ίσος με την ψυχή σου, λέγοντας κρυφά: Ας πάμε και ας λατρεύσουμε άλλους θεούς, δεν θα συμφωνήσεις μαζί του και δεν θα τον εισακούσεις, και το μάτι σου δεν θα τον λυπηθεί, και δεν θα τον ποθήσεις, ούτε θα τον συγκαλύψεις· αλλά οπωσδήποτε θα αναγγείλεις τα σχετικά με αυτόν.» Και οι Ιουδαίοι πάλι, κοιτάζοντας μόνο τα σφάλματα των άλλων, και εκλαμβάνοντας ασύνετα για κάθε περίπτωση αυτό που ορίστηκε για ένα συγκεκριμένο πράγμα, οδηγούσαν στους άρχοντες όσους συλλαμβάνονταν για παραβάσεις του νόμου, νομίζοντας ότι με αυτόν τον τρόπο τιμούν τον νομοθέτη.