Πατερικές αναφορές στο ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ 15:13

Επειδή δε στους έσχατους καιρούς του αιώνος (και ως τύπος αυτού έχει τεθεί για εμάς το Σάββατο) ανέτειλε ο Εμμανουήλ, τότε ακριβώς αφαιρέθηκε το πνεύμα της δουλείας, και ενώ δεν προσφέραμε απολύτως τίποτα στον Δεσπότη για την απολύτρωσή μας, κληθήκαμε από φιλάνθρωπη χάρη στην ελευθερία και στη δόξα της υιοθεσίας. Διότι αυτοί που πίστεψαν δικαιώθηκαν όχι εξ έργων του νόμου, σύμφωνα με τις Γραφές, αλλά εκ πίστεως. Και αυτό ακριβώς λέω ότι σημαίνει το: «Θα αναχωρήσει ελεύθερος δωρεάν». Αλλά, «Όταν, λέει, τον αποστείλεις ελεύθερο από κοντά σου, δεν θα τον αποστείλεις με άδεια χέρια· θα τον εφοδιάσεις με εφόδια από τα πρόβατά σου, από το σιτάρι σου και από το πατητήρι σου». Βλέπεις ξεκάθαρα τη δύναμη του μυστηρίου του Χριστού να διαλάμπει μέσα σε αυτά; Διότι λυτρωθήκαμε, και ο Σωτήρας όλων μας μάς άφησε ελεύθερους, δωρεάν. Διότι όχι από έργα δικαιοσύνης που κάναμε εμείς, αλλά κατά το πολύ του έλεος, σύμφωνα με τα γεγραμμένα, γίναμε μέτοχοι αυτής της υπερφυούς αγαθότητας· και αφήνοντάς μας ελεύθερους, δηλαδή απαλλάσσοντάς μας από τις αμαρτίες και στολίζοντάς μας με τη χάρη της υιοθεσίας, πρόσθεσε τον εαυτό Του ως καλό εφόδιο για εμάς, ως άμωμη θυσία, και οδηγούμενος για εμάς ως πρόβατο επί σφαγήν, χαρίζοντάς μας τη μετοχή στη ζωοποιό ευλογία, δηλαδή στην άγια σάρκα και το αίμα Του.

Αυτό, νομίζω, σημαίνει το ότι πρέπει να εφοδιάζονται από τα πρόβατα, και από το σιτάρι και το κρασί, εκείνοι που κατά τον έβδομο καιρό, δηλαδή στο νοητό Σάββατο, καλούνται στην ελευθερία από την πραότητα του Δεσπότη. Αυτά μεν ορίζει ο νόμος. Επειδή όμως οι Ιουδαίοι, έχοντας περιπέσει σε ραθυμία, δεν έδειχναν ιδιαίτερη προθυμία να τηρούν τις εντολές, ο Θεός τους κατέκρινε που επέλεγαν να πράττουν έτσι. Διότι έχει γραφτεί ότι: «Έγινε λόγος Κυρίου προς τον Ιερεμία, λέγοντας: Έτσι λέει ο Κύριος, ο Θεός του Ισραήλ: Σύναψα διαθήκη με τους πατέρες σας την ημέρα που τους έβγαλα από τη γη της Αιγύπτου, από τον οίκο της δουλείας, λέγοντας: Όταν συμπληρωθούν έξι χρόνια, θα αποστείλεις τον αδελφό σου τον Εβραίο, ο οποίος θα σου έχει πουληθεί και θα σου έχει εργαστεί έξι χρόνια, και θα τον αφήσεις ελεύθερο. Όμως δεν με άκουσαν και δεν έστρεψαν το αυτί τους σε εμένα. Επέστρεψαν όμως σήμερα και έπραξαν το ορθό ενώπιόν μου, διακηρύσσοντας ο καθένας την άφεση του πλησίον του· και σύναψαν διαθήκη μπροστά μου, μέσα στον οίκο στον οποίο έχει επικληθεί το όνομά μου. Έπειτα, όμως, στραφήκατε πάλι πίσω και βεβηλώσατε τη διαθήκη μου, παίρνοντας πίσω ο καθένας τον δούλο του και ο καθένας τη δούλη του, τους οποίους είχατε αφήσει ελεύθερους στη διάθεση του εαυτού τους, για να γίνουν πάλι δούλοι και δούλες σας». Βλέπεις πώς δεν ανέχεται την αθέτηση των τύπων, ή μάλλον την ύβρη της ίδιας της αλήθειας ενώ βρισκόταν ακόμη σε μορφή σκιών; «

Και στο Δευτερονόμιο, πάλι, μιλώντας για τον Εβραίο και την Εβραία που έχουν πουληθεί ως δούλοι, είπε: «Στο έβδομο έτος θα τον απελευθερώσεις, και δεν θα τον αφήσεις να φύγει με άδεια χέρια, αλλά θα τον εφοδιάσεις από τα πρόβατά σου, και από το σιτάρι σου, και από το πατητήρι σου». Επειδή λοιπόν το Σάββατο είναι η έβδομη και τελευταία ημέρα όλης της εβδομάδας, και κατά τις έσχατες ημέρες ο Λυτρωτής Θεός ενανθρώπησε, τότε ακριβώς μας απελευθέρωσε, μέσω της πίστεως σε αυτόν και της υιοθεσίας δια του αγίου βαπτίσματος, από τη δουλεία της αμαρτίας στην οποία είχαμε πουληθεί. Και μας εφοδίασε από τα πρόβατά του, δηλαδή από τη δική του θυσία, και από το σώμα και το αίμα του, τα οποία συμβολίζονται με το σιτάρι και το πατητήρι. Διότι ο μυστικός άρτος και ο οίνος ονομάζονται και πιστεύονται ως σώμα και αίμα του Σωτήρα. Στο ίδιο βιβλίο πρόσταξε και τα εξής: «Κάθε επτά χρόνια θα κάνεις άφεση χρεών. Και από μεν τον αδελφό σου δεν θα απαιτήσεις την εξόφληση, ενώ από τον ξένο θα την απαιτήσεις». Διότι κατά τις έσχατες ημέρες, όπως έχει λεχθεί, ο Θεός ενανθρωπήσας χάρισε σε όλους όσους πιστεύουν σε αυτόν τα χρέη των αμαρτημάτων τους. Και από εκείνον μεν που έγινε αδελφός του μέσω της υιοθεσίας προς τον Πατέρα δια του αγίου βαπτίσματος, δεν απαιτεί την εξόφληση, έχοντας συγχωρήσει τα προηγούμενα χρέη. Από εκείνον όμως που παραμένει ξένος προς την πίστη σε αυτόν, απαιτεί οπωσδήποτε τα πάντα.