Πατερικές αναφορές στο ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ 15:3

Έχει γραφτεί λοιπόν στο Δευτερονόμιο: «Κάθε επτά χρόνια θα κάνεις άφεση, και το πρόσταγμα της αφέσεως έχει ως εξής: θα διαγράψεις κάθε χρέος που σου οφείλει ο πλησίον και δεν θα το απαιτήσεις από τον αδελφό σου, διότι έχει κηρυχθεί άφεση προς τιμήν του Κυρίου του Θεού σου. Από τον ξένο θα απαιτήσεις όσα τυχόν σου οφείλει, όμως προς τον αδελφό σου θα κάνεις άφεση του χρέους». Και λίγο παρακάτω λέει πάλι: «Εάν όμως βρεθεί ανάμεσά σας κάποιος φτωχός από τους αδελφούς σου, σε μία από τις πόλεις σου, στη γη που σου δίνει ο Κύριος ο Θεός σου, δεν θα σκληρύνεις την καρδιά σου ούτε θα κλείσεις το χέρι σου απέναντι στον αδελφό σου που έχει ανάγκη. Θα του ανοίξεις διάπλατα τα χέρια σου, και θα του δανείσεις όσα έχει ανάγκη και στον βαθμό που του λείπουν». Στη συνέχεια παραγγέλλει λέγοντας: «Πρόσεξε τον εαυτό σου, μήπως γεννηθεί στην καρδιά σου κάποιος κρυφός παράνομος λογισμός και πεις: Πλησιάζει το έβδομο έτος, το έτος της αφέσεως, και κοιτάξεις με πονηρό μάτι τον αδελφό σου που έχει ανάγκη και δεν του δώσεις, και εκείνος καταβοήσει εναντίον σου προς τον Κύριο, και αυτό θα είναι για εσένα μεγάλη αμαρτία».

«Διότι τα χαρίσματα και η κλήση του Θεού είναι αμεταμέλητα», σύμφωνα με το γεγραμμένο. Οι Ιουδαίοι, όμως, τραβώντας προς τα πίσω εκείνους που είχαν άπαξ ελευθερωθεί, και υποβάλλοντάς τους ξανά στους ζυγούς της δουλείας, δεν τήρησαν το αμεταμέλητο, και γι' αυτό συγκρούστηκαν με τη δύναμη του μυστηρίου, αθετώντας και ατιμάζοντάς την, έστω κι αν αυτή βρισκόταν ακόμη σε μορφή τύπων. ΠΑΛΛ. Πολύ ορθά μίλησες. ΚΥΡ. Το ότι, δε, δικαιωνόμαστε δωρεάν μέσω της χάριτος εν Χριστώ, χωρίς να έχουμε προσφέρει κανένα αντάλλαγμα για τη ζωή μας, και χωρίς καν να έχουμε εξαγοράσει τη δόξα της ελευθερίας, αλλά κερδίζοντας το αγαθό αυτό με την ημερότητα και τη φιλανθρωπία του Δεσπότη, το προτύπωσε λέγοντας στο Δευτερονόμιο: «Κάθε επτά χρόνια θα κάνεις άφεση. Και αυτό είναι το πρόσταγμα της αφέσεως: θα χαρίσεις κάθε προσωπικό χρέος που σου οφείλει ο πλησίον σου, και δεν θα απαιτήσεις από τον αδελφό σου ό,τι έχεις σε αυτόν· αλλά στον αδελφό σου θα κάνεις άφεση του χρέους, διότι δεν θα υπάρξει ανάμεσά σας κανένας ενδεής· διότι ο Κύριος ο Θεός σου θα σε ευλογήσει πλουσιοπάροχα στη γη που ο Κύριος ο Θεός σου σού δίνει ως κλήρο για να την κληρονομήσεις.» Βλέπεις την αλήθεια να αστράφτει μέσα από τις σκιές; Διότι και αυτό θα μπορούσε να φανερώσει ολοκάθαρα την οικονομία του Σωτήρος μας απέναντί μας.

Λέει πάλι με αυτόν τον τρόπο στο Δευτερονόμιο: «Κάθε επτά χρόνια θα κάνεις άφεση, και αυτό είναι το πρόσταγμα της αφέσεως: Θα χαρίσεις κάθε προσωπικό χρέος που σου οφείλει ο πλησίον σου, και δεν θα το απαιτήσεις από τον αδελφό σου, διότι έχει ανακηρυχθεί άφεση προς τιμήν του Κυρίου του Θεού σου. Από τον ξένο θα απαιτήσεις όσα έχεις να παίρνεις από αυτόν. Αλλά στον αδελφό σου θα κάνεις άφεση του χρέους σου, ώστε να μην υπάρχει μεταξύ σας κανείς ενδεής, διότι ο Κύριος ο Θεός σου θα σε ευλογήσει πλουσιοπάροχα στη γη που ο Κύριος ο Θεός σου σου δίνει ως κλήρο για να την κληρονομήσεις.» Και έπειτα από άλλα πάλι: «Εάν υπάρξει μεταξύ σας κάποιος ενδεής από τους αδελφούς σου, σε μία από τις πόλεις σου, στη γη που ο Κύριος ο Θεός σου σου δίνει, δεν θα αποστρέψεις την καρδιά σου, ούτε θα κλείσεις το χέρι σου από τον αδελφό σου, που έχει ανάγκη. Ανοίγοντας διάπλατα θα ανοίξεις το χέρι σου σε αυτόν, θα του δανείσεις όσα χρειάζεται και σε ό,τι έχει έλλειψη.»

Και στο Δευτερονόμιο, πάλι, μιλώντας για τον Εβραίο και την Εβραία που έχουν πουληθεί ως δούλοι, είπε: «Στο έβδομο έτος θα τον απελευθερώσεις, και δεν θα τον αφήσεις να φύγει με άδεια χέρια, αλλά θα τον εφοδιάσεις από τα πρόβατά σου, και από το σιτάρι σου, και από το πατητήρι σου». Επειδή λοιπόν το Σάββατο είναι η έβδομη και τελευταία ημέρα όλης της εβδομάδας, και κατά τις έσχατες ημέρες ο Λυτρωτής Θεός ενανθρώπησε, τότε ακριβώς μας απελευθέρωσε, μέσω της πίστεως σε αυτόν και της υιοθεσίας δια του αγίου βαπτίσματος, από τη δουλεία της αμαρτίας στην οποία είχαμε πουληθεί. Και μας εφοδίασε από τα πρόβατά του, δηλαδή από τη δική του θυσία, και από το σώμα και το αίμα του, τα οποία συμβολίζονται με το σιτάρι και το πατητήρι. Διότι ο μυστικός άρτος και ο οίνος ονομάζονται και πιστεύονται ως σώμα και αίμα του Σωτήρα. Στο ίδιο βιβλίο πρόσταξε και τα εξής: «Κάθε επτά χρόνια θα κάνεις άφεση χρεών. Και από μεν τον αδελφό σου δεν θα απαιτήσεις την εξόφληση, ενώ από τον ξένο θα την απαιτήσεις». Διότι κατά τις έσχατες ημέρες, όπως έχει λεχθεί, ο Θεός ενανθρωπήσας χάρισε σε όλους όσους πιστεύουν σε αυτόν τα χρέη των αμαρτημάτων τους. Και από εκείνον μεν που έγινε αδελφός του μέσω της υιοθεσίας προς τον Πατέρα δια του αγίου βαπτίσματος, δεν απαιτεί την εξόφληση, έχοντας συγχωρήσει τα προηγούμενα χρέη. Από εκείνον όμως που παραμένει ξένος προς την πίστη σε αυτόν, απαιτεί οπωσδήποτε τα πάντα.