Ἥκιστα μὲν γὰρ οἰχήσεται τὰ ὄντα πρὸς τὸ μηδὲν ἀκράτῳ φθορᾷ τυραννούμενα, διαμενεῖ δὲ ὥσπερ ταῖς διαδοχαῖς τοῦτο ἐν ἐκείνῳ, κἀκεῖνο τυχὸν ἐν τούτῳ σωζόμενα, κατά γε τὸ συγγενὲς ἢ ὁμοειδὲς, τὸν εἰσάπαν ὄλεθρον τῶν ἰδίων κτισμάτων ἀποσοβοῦντος τοῦ Θεοῦ. «Ἔκτισε γὰρ εἰς τὸ εἶναι τὰ πάντα καὶ σωτήριοι αἱ γενέσεις τοῦ κόσμου,» κατὰ τὸ γεγραμμένον. Ἔπρεπε δὲ καὶ τῶν τοιούτων ἡ προαγόρευσις, καὶ μὴν καὶ ἡ δήλωσις, τῶν περὶ Χριστοῦ λόγων, δι᾽ ὃν καὶ ἐν ᾧ τὰ ἐφθαρμένα σώζεται, καὶ τὸ θανάτῳ τυραννούμενον ἀνατέθηλεν εἰς ζωὴν, τετελεύτηκε μὲν γὰρ ἡ ῥίζα τοῦ ἀνθρωπείου γένους οἷά τις μήτηρ, ὡς ἐν Ἀδὰμ, πλὴν οἱ ἐξ αὐτῆς, τοῦτ᾽ ἔστιν, ἡμεῖς, ἀνεθάλλομεν ἐν Χριστῷ καὶ ἐσμὲν καὶ σωζόμεθα, ζωὴν ἔχοντες αὐτὸν καὶ ῥίζαν ὥσπερ τοῦ γένους δευτέραν. ΠΑΛΛ. Ὡς εὖ γε δὴ καὶ μάλα ἀπεζεσμένως ὁ λόγος ἔχει. ΚΥΡ. Ἄξιον δὲ, ὦ Παλλάδιε, τοῖς εἰρημένοις ἐπενεγκεῖν, τό· «Οὐ φυτεύσεις σεαυτῷ ἄλσος· πᾶν ξύλον παρὰ τὸ θυσιαστήριον Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου, οὐ ποιήσεις σεαυτῷ, οὐ στήσεις σεαυτῷ στήλην, ἃ ἐμίσησε Κύριος ὁ Θεός σου.» Θέα γὰρ ὅπως εἰδωλοπρεποῦς ἀπάτης ἐξοικίζει παντελῶς τὸν τῆς ἀληθείας προσκυνητὴν, ἥκιστα μὲν ἐφιεὶς, τοῖς Ἑλλήνων ἀποκεχρῆσθαι νόμοις, ἀποσείεσθαι δὲ δεῖν τὰ παρ᾽ ἐκείνοις ἔθη παρεγγυῶν, κἂν εἰ μηδὲν ἔχοιεν τὸ λυποῦν, καὶ εἰ γένοιντο τυχόν. ΠΑΛΛ. Οἷόν τι φής; ΚΥΡ.
Μετάφραση
Διότι σε καμία περίπτωση δεν θα χαθούν τα όντα στο μηδέν, τυραννούμενα από απόλυτη φθορά, αλλά θα διαμείνουν διασώζοντας το ένα το άλλο μέσα από τις διαδοχές, και τούτο ίσως μέσα σε εκείνο, σύμφωνα με τη συγγένεια ή την ομοειδία τους, εφόσον ο Θεός αποτρέπει τον παντελή όλεθρο των δικών Του κτισμάτων. «Διότι τα έκτισε όλα για να υπάρχουν, και είναι σωτήριες οι γενέσεις του κόσμου», σύμφωνα με το γεγραμμένο. Έπρεπε λοιπόν να υπάρχει η προαγγελία τέτοιων πραγμάτων, καθώς και η φανέρωση των λόγων περί του Χριστού, διά του Οποίου και εν τω Οποίω διασώζονται τα φθαρμένα, και αυτό που τυραννούνταν από τον θάνατο ανέθαλε στη ζωή. Διότι πέθανε μεν η ρίζα του ανθρώπινου γένους σαν μια μητέρα, στο πρόσωπο του Αδάμ, όμως όσοι προερχόμαστε από αυτήν, δηλαδή εμείς, αναθάλλαμε εν Χριστώ και υπάρχουμε και σωζόμαστε, έχοντας Αυτόν ως ζωή και σαν μια δεύτερη ρίζα του γένους μας. ΠΑΛΛ. Πόσο ωραία και πολύ κομψά διατυπώθηκε ο λόγος. ΚΥΡ. Αξίζει δε, ω Παλλάδιε, στα όσα ειπώθηκαν να προσθέσουμε το εξής: «Δεν θα φυτέψεις για τον εαυτό σου άλσος· κανένα δέντρο δίπλα στο θυσιαστήριο Κυρίου του Θεού σου δεν θα φυτέψεις, και δεν θα στήσεις για τον εαυτό σου στήλη, πράγματα που μίσησε Κύριος ο Θεός σου». Δες δηλαδή πώς απομακρύνει εντελώς τον προσκυνητή της αλήθειας από την ειδωλολατρική απάτη, μην επιτρέποντας καθόλου να χρησιμοποιούν τους νόμους των εθνικών, αλλά παραγγέλλοντας ότι πρέπει να αποτινάξουν τα έθιμά τους, ακόμη κι αν αυτά δεν έχουν τίποτε το επιβλαβές, εάν τυχόν συνέβαιναν. ΠΑΛΛ. Τι εννοείς με αυτό; ΚΥΡ.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες