ὁ νόμος τοίνυν ὁ διὰ Μωυσέως ταῖς ἀνωτάτω τιμαῖς τὸν τῶν θείων θυσιαστηρίων παραστάτην καὶ ἱερουργὸν στεφανῶν, οἷον ἐν τάξει Θεοῦ τέθεικεν αὐτόν. ἔφη γὰρ ὅτι κάρπωμα Κυρίου ὁ κλῆρος αὐτοῦ. ἔφη δέ που καὶ ὁ θεσπέσιος Παῦλος “Βλέπετε τὸν ”Ἰσραὴλ κατὰ σάρκα. οὐχ οἱ ἐγγίζοντες τῷ θυσιαστηρίῳ, “κοινωνοὶ τοῦ θυσιαστηρίου εἰσίν;” ἔθος γὰρ ἦν ἀπὸ παντὸς θύματος ἀφιεροῦσθαι τῷ Θεῷ στηθύνιον καὶ βραχίονα, καὶ τὸν λοβὸν τοῦ ἥπατος, καὶ τοὺς δύο νεφροὺς, καὶ μέντοι τὸ ἔνυστρον, τουτέστι τὴν κοιλίαν, ὑπεμφαίνοντος αἰνιγματωδῶς τοῦ νομικοῦ γράμματος, ὅτι πάντα ἡμῶν τὰ ἐντόσθια τῶν ἀνατιθέντων ἑαυτοὺς εἰς ὀσμὴν εὐωδίας τῷ Θεῷ, ἱερά τε εἶναι προσήκει καὶ ἡγιασμένα. προσκομίζονται γὰρ τὰ ἐντόσθια, τῆς ἐνούσης αὐτοῖς ἀκαθαρσίας ἀπηλλαγμένα. βραχίων γεμὴν ἰσχύος ἂν νοοῖτο σημεῖον. χρῆναι δέ φημι πρὸς πᾶν ἔργον ἀγαθὸν ἰσχύοντας ἡμᾶς καὶ ἀνδριζομένους ἀναμελῳδεῖν ἐκεῖνο σοφῶς τὸ διὰ τῆς τοῦ ψάλλοντος λύρας “Εὐλόγει ἡ ψυχή μου τὸν Κύριον καὶ πάντα τὰ ἐντός μου ”τὸ ὄνομα τὸ ἅγιον αὐτοῦ.” Καὶ περὶ μὲν τῶν ἐντοσθίων καὶ τῶν τελουμένων θυσιῶν κατὰ τὸν νόμον ἰσχνὸς ἡμῖν ἄγαν ἐκπεποίηται λόγος ἐν ἑτέραις συγγραφαῖς· οὐκοῦν τὸ ταῦτα λέγειν ἀφέντες εἰς τὸ παρὸν, τῶν προκειμένων τὴν διασάφησιν, ὡς ἔνι, ποιεῖσθαι σπουδάσομεν.
Μετάφραση
Ο νόμος, λοιπόν, που δόθηκε μέσω του Μωυσή, στεφανώνοντας με τις ανώτατες τιμές εκείνον που παρίσταται στα θεία θυσιαστήρια και ιερουργεί, τον τοποθέτησε τρόπον τινά στη θέση του Θεού. Διότι είπε ότι το κάρπωμα του Κυρίου είναι ο κλήρος του. Είπε επίσης κάπου και ο θεσπέσιος Παύλος: «Βλέπετε τον Ισραήλ κατά σάρκα. Δεν είναι κοινωνοί του θυσιαστηρίου εκείνοι που πλησιάζουν στο θυσιαστήριο;» Διότι υπήρχε η συνήθεια από κάθε θυσία να αφιερώνεται στον Θεό το στήθος και ο βραχίονας, και ο λοβός του ήπατος, και οι δύο νεφροί, αλλά και το στομάχι, δηλαδή η κοιλιά, πράγμα που υποδηλώνει αινιγματωδώς το γράμμα του νόμου, ότι δηλαδή όλα τα σπλάχνα ημών που προσφέρουμε τους εαυτούς μας ως οσμή ευωδίας στον Θεό, πρέπει να είναι ιερά και αγιασμένα. Διότι τα εντόσθια προσφέρονται απαλλαγμένα από την ακαθαρσία που υπάρχει μέσα τους. Ο βραχίονας, πάλι, θα μπορούσε να νοηθεί ως σύμβολο δύναμης. Και λέω ότι πρέπει εμείς, έχοντας δύναμη και ανδρεία για κάθε αγαθό έργο, να ψάλλουμε σοφά εκείνο που λέγεται μέσα από τη λύρα του ψαλμωδού: «Ευλόγει η ψυχή μου τον Κύριον και πάντα τα εντός μου το όνομα το άγιον αυτού». Και σχετικά με τα εντόσθια και τις θυσίες που τελούνται σύμφωνα με τον νόμο, έχουμε ήδη εκπονήσει λεπτομερή λόγο σε άλλα μας συγγράμματα· επομένως, αφήνοντας αυτά κατά μέρος προς το παρόν, θα φροντίσουμε να κάνουμε τη διασάφηση των προκείμενων θεμάτων, όσο είναι δυνατόν.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες