Πατερικές αναφορές στο ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ 18:3

Ο νόμος, λοιπόν, που δόθηκε μέσω του Μωυσή, στεφανώνοντας με τις ανώτατες τιμές εκείνον που παρίσταται στα θεία θυσιαστήρια και ιερουργεί, τον τοποθέτησε τρόπον τινά στη θέση του Θεού. Διότι είπε ότι το κάρπωμα του Κυρίου είναι ο κλήρος του. Είπε επίσης κάπου και ο θεσπέσιος Παύλος: «Βλέπετε τον Ισραήλ κατά σάρκα. Δεν είναι κοινωνοί του θυσιαστηρίου εκείνοι που πλησιάζουν στο θυσιαστήριο;» Διότι υπήρχε η συνήθεια από κάθε θυσία να αφιερώνεται στον Θεό το στήθος και ο βραχίονας, και ο λοβός του ήπατος, και οι δύο νεφροί, αλλά και το στομάχι, δηλαδή η κοιλιά, πράγμα που υποδηλώνει αινιγματωδώς το γράμμα του νόμου, ότι δηλαδή όλα τα σπλάχνα ημών που προσφέρουμε τους εαυτούς μας ως οσμή ευωδίας στον Θεό, πρέπει να είναι ιερά και αγιασμένα. Διότι τα εντόσθια προσφέρονται απαλλαγμένα από την ακαθαρσία που υπάρχει μέσα τους. Ο βραχίονας, πάλι, θα μπορούσε να νοηθεί ως σύμβολο δύναμης. Και λέω ότι πρέπει εμείς, έχοντας δύναμη και ανδρεία για κάθε αγαθό έργο, να ψάλλουμε σοφά εκείνο που λέγεται μέσα από τη λύρα του ψαλμωδού: «Ευλόγει η ψυχή μου τον Κύριον και πάντα τα εντός μου το όνομα το άγιον αυτού». Και σχετικά με τα εντόσθια και τις θυσίες που τελούνται σύμφωνα με τον νόμο, έχουμε ήδη εκπονήσει λεπτομερή λόγο σε άλλα μας συγγράμματα· επομένως, αφήνοντας αυτά κατά μέρος προς το παρόν, θα φροντίσουμε να κάνουμε τη διασάφηση των προκείμενων θεμάτων, όσο είναι δυνατόν.

«Και αυτό θα είναι το δικαίωμα των ιερέων από τον λαό, από εκείνους που προσφέρουν τις θυσίες, είτε πρόκειται για μοσχάρι είτε για πρόβατο: θα δώσεις στον ιερέα τον βραχίονα, τις σιαγόνες και το ένυστρον, και τις απαρχές του σιταριού σου, του κρασιού σου και του ελαίου σου, και τις απαρχές από το κούρεμα των προβάτων σου θα του δώσεις. Διότι αυτόν εξέλεξε ο Κύριος από όλες τις φυλές σου, για να παρίσταται ενώπιον του Κυρίου του Θεού, να λειτουργεί και να ευλογεί στο όνομά Του, αυτός και οι υιοί του για όλες τις ημέρες». Παρατήρησε λοιπόν πώς το ιερατικό γένος δεν συγκαταλέγεται με τον λαό και έχει κατά κάποιον τρόπο διαχωριστεί από τους άλλους. Και όχι μόνο ως προς τα λειτουργικά του καθήκοντα, αλλά ήδη και ως προς τη διαφορά της ελπίδας του. Διότι προς εκείνους μεν που ζουν βίο χαμαιπετή, και είναι προσκολλημένοι στα επίγεια και διψούν για τα πρόσκαιρα, τα οποία παρέρχονται όμοια με σκιές, θα μπορούσε δικαιολογημένα να λεχθεί: «Αυτή είναι η μερίδα σου, αυτός είναι ο κλήρος σου, μερίδα εξαιτίας της απείθειάς σας προς εμένα, λέγει ο Κύριος». Προς εκείνους όμως που έχουν τιμήσει την αγία και αμώμητη ζωή, και είναι ήδη εκλεκτοί ένεκα της αρετής τους, πολύ σωστά πρέπει να ειπωθεί: «Στη γη τους δεν θα λάβεις κληρονομιά, και δεν θα υπάρξει μερίδα για εσένα ανάμεσά τους, διότι εγώ είμαι η μερίδα σου και η κληρονομιά σου, λέγει ο Κύριος». Και βέβαια ο Σωτήρας, σε κάποιον που τον πλησίασε κάποτε και τον ρώτησε πώς θα μπορούσε να αποκτήσει την αιώνια ζωή, του απάντησε: «Τις εντολές τις γνωρίζεις: το να μην φονεύσεις, να μην μοιχεύσεις, να μην κλέψεις» και τα παρόμοια.

Διότι δεν πρέπει οι ανίερες ψυχές να μετέχουν στο άγιο σώμα του Χριστού, αλλά οι εκλεκτές και καθαρές, προς τις οποίες θα μπορούσε κανείς να αναφωνήσει: «Εσείς όμως είστε γένος εκλεκτό, βασίλειο ιεράτευμα, έθνος άγιο, λαός περιούσιος». Ξεχωρίστηκαν δε για εκείνους που έχουν ταχθεί να ιερουργούν, ο βραχίονας και οι σιαγόνες, καθώς επίσης και το ένηστρο· διότι πρέπει να ενυπάρχει στο εκλεκτό γένος η πρακτικότητα και η δραστηριότητα· και αυτό υποδηλώνει ο βραχίονας· και βεβαίως και ο λόγος, και προφανώς ο διδακτικός, του οποίου τύπος είναι οι σιαγόνες· επιπλέον δε και το ένηστρο, μέσω του οποίου υποδηλώνεται σαφώς η καρποφορία. Ή μήπως δεν πρέπει να είναι πρακτικός και λογιότατος, και βεβαίως γονιμότατος, εκείνος που είναι αληθινά γνωστός στον Θεό; ΠΑΛΛ. Απολύτως. ΚΥΡ. Επομένως, καθιστούσε το Λευιτικό γένος απόκληρο, δίνοντας σε αυτό ως εξαίρετο κλήρο τον ίδιο τον εαυτό Του.

Διότι βεβαίως δεν χρειαζόταν το υποζύγιο εξαιτίας του μήκους του δρόμου· γιατί αυτός που περιερχόταν ολόκληρη τη Γαλιλαία και την Ιουδαία πεζός, πώς πηγαίνοντας από τη Βηθανία στα Ιεροσόλυμα θα χρειαζόταν τον πώλο, εφόσον η απόσταση είναι μικρή, όπως όλοι γνωρίζουν; Όπως λοιπόν είπα, αυτά τα έπραττε μυστικώς. Ο πώλος ήταν δεμένος και είχε πολλούς κυρίους, αλλά λύνεται από τους αποστόλους, δηλαδή από αυτούς που είχαν αποσταλεί. Αυτό δε σημαίνει το εξής: Η μεν Βηθανία ερμηνεύεται «οίκος υπακοής», η δε Βηθφαγή «οίκος σιαγόνων», αποτελώντας ιερατικό τόπο. Διότι οι σιαγόνες δίνονταν στους ιερείς, όπως αναγράφεται στον νόμο. Μέσω των σιαγόνων φανερώνεται ο λόγος της διδασκαλίας, τον οποίο οι σιαγόνες της ψυχής κατεργάζονται και αναλύουν. Εκεί λοιπόν όπου υπάρχει οίκος του διδακτικού λόγου και της υπακοής σε αυτόν, εκεί αποστέλλονται οι μαθητές του Κυρίου, και λύνουν τον λαό που είναι δεμένος με τα δεσμά των αμαρτιών και με τις πολλές μέριμνες του βίου, και αντί του να έχει πολλούς κυρίους και θεούς, τον κάνουν να έχει έναν Κύριο, τον Ιησού, και έναν Θεό Πατέρα.