Καὶ αὕτη ἡ κρίσις τῶν ἱερέων τὰ παρὰ τοῦ λαοῦ παρὰ τῶν θυόντων τὰ θύματα, ἐάν τε μόσχον, ἐάν τε πρόβατον· καὶ δώσεις τὸν βραχίονα τῷ ἱερεῖ, καὶ τὰ σιαγόνια, καὶ τὸ ἔνυστρον, καὶ τὰς ἀπαρχὰς τοῦ σίτου σου, καὶ τοῦ οἴνου σου, καὶ τοῦ ἐλαίου σου, καὶ τὴν ἀπαρχὴν τῶν κουρῶν τῶν προβάτων σου δώσεις αὐτῷ· ὅτι αὐτὸν ἐξελέξατο Κύριος ἐκ πασῶν τῶν φυλῶν σου, παρεστάναι ἔναντι Κυρίου τοῦ Θεοῦ, λειτουργεῖν καὶ εὐλογεῖν ἐπὶ τῷ ὀνόματι αὐτοῦ, αὐτὸς καὶ οἱ υἱοὶ αὐτοῦ πάσας τὰς ἡμέρας.» Ἄθρει δὴ οὖν ὅπως ἀσύντακτον τῷ λαῷ τὸ ἱερόν ἐστι γένος, καὶ διεσχοίνισταί πως τῶν ἄλλων· καὶ οὐχὶ δὴ μόνοις τοῖς κατὰ τὴν λειτουργίαν ἐπιτηδεύμασιν, ἀλλὰ γὰρ ἤδη καὶ τῇ τῆς ἐλπίδος διαφορᾷ. Τοῖς μὲν γὰρ τὸν χαμαιπετῆ διαζῶσι βίον, καὶ τοῖς ἐπιγείοις προστετηκόσι καὶ δεδιψηκόσι τὰ πρόσκαιρα, καὶ ἐν ἴσῳ σκιαῖς παρελαύνοντα, λέγοιτ᾽ ἂν εἰκότως· «Αὕτη ἡ μερίς σου, οὗτος ὁ κλῆρός σου, μερὶς τοῦ ἀπειθεῖν ὑμᾶς ἐμοὶ, λέγει Κύριος.» Τοῖς δὲ τὴν ἁγίαν καὶ ἀμώμητον ἐκτετιμηκόσι ζωὴν, καὶ ἀπολέκτοις ἤδη δι᾽ ἀρετὴν, εὖ μάλα ῥητέον· «Ἐν τῇ γῇ αὐτῶν οὐ κληρονομήσεις, καὶ μερὶς οὐκ ἔσται σοι ἐν αὐτοῖς· ὅτι ἐγὼ μερίς σου καὶ ἡ κληρονομία σου, φησὶ Κύριος.» Καὶ γοῦν ὁ Σωτὴρ, προσελθόντι ποτὲ καὶ ἐρομένῳ τινὶ, ὅπως ἂν ἔχοι ζωὴν τὴν αἰώνιον, «Τὰς ἐντολὰς οἶδας, φησὶ, τὸ, Οὐ φονεύσεις, Οὐ μοιχεύσεις, Οὐ κλέψεις,» καὶ τὰ συγγενῆ.
Μετάφραση
«Και αυτό θα είναι το δικαίωμα των ιερέων από τον λαό, από εκείνους που προσφέρουν τις θυσίες, είτε πρόκειται για μοσχάρι είτε για πρόβατο: θα δώσεις στον ιερέα τον βραχίονα, τις σιαγόνες και το ένυστρον, και τις απαρχές του σιταριού σου, του κρασιού σου και του ελαίου σου, και τις απαρχές από το κούρεμα των προβάτων σου θα του δώσεις. Διότι αυτόν εξέλεξε ο Κύριος από όλες τις φυλές σου, για να παρίσταται ενώπιον του Κυρίου του Θεού, να λειτουργεί και να ευλογεί στο όνομά Του, αυτός και οι υιοί του για όλες τις ημέρες». Παρατήρησε λοιπόν πώς το ιερατικό γένος δεν συγκαταλέγεται με τον λαό και έχει κατά κάποιον τρόπο διαχωριστεί από τους άλλους. Και όχι μόνο ως προς τα λειτουργικά του καθήκοντα, αλλά ήδη και ως προς τη διαφορά της ελπίδας του. Διότι προς εκείνους μεν που ζουν βίο χαμαιπετή, και είναι προσκολλημένοι στα επίγεια και διψούν για τα πρόσκαιρα, τα οποία παρέρχονται όμοια με σκιές, θα μπορούσε δικαιολογημένα να λεχθεί: «Αυτή είναι η μερίδα σου, αυτός είναι ο κλήρος σου, μερίδα εξαιτίας της απείθειάς σας προς εμένα, λέγει ο Κύριος». Προς εκείνους όμως που έχουν τιμήσει την αγία και αμώμητη ζωή, και είναι ήδη εκλεκτοί ένεκα της αρετής τους, πολύ σωστά πρέπει να ειπωθεί: «Στη γη τους δεν θα λάβεις κληρονομιά, και δεν θα υπάρξει μερίδα για εσένα ανάμεσά τους, διότι εγώ είμαι η μερίδα σου και η κληρονομιά σου, λέγει ο Κύριος». Και βέβαια ο Σωτήρας, σε κάποιον που τον πλησίασε κάποτε και τον ρώτησε πώς θα μπορούσε να αποκτήσει την αιώνια ζωή, του απάντησε: «Τις εντολές τις γνωρίζεις: το να μην φονεύσεις, να μην μοιχεύσεις, να μην κλέψεις» και τα παρόμοια.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες