Ἢ καὶ τάχα που, φησὶν, ὡς ἔστι τῶν ἄγαν ἐκτόπων μεθίστασθαι καὶ ἐπιθυμεῖν τοὺς ἡγιασμένους, ὧν ἂν ἔχοιεν οἱ φρονοῦντες τὰ ἐν κόσμῳ, πρόσκαιρα δὲ ταῦτα καὶ σαρκικὰ, καὶ ἐν ἴσῳ σκιαῖς παρελαύνοντα. ΠΑΛΛ. Ὧδε ἔχει. ΚΥΡ. Κλῆροι μὲν οὖν ἰδικοὶ, καὶ μέντοι καὶ πόλεις τῶν ἄλλων ἐξῃρημέναι τοῖς ἁγίοις ἱερουργοῖς, παρὰ Θεοῦ τὰ γέρα, κοινὴν δὲ ὥσπερ ἁπάντων ὁρίζει τὴν μίαν καὶ διαβόητον Ἱερουσαλήμ· ἔφη γὰρ οὕτως ἐν τῷ Δευτερονομίῳ· «Ἐὰν παραγένηται ὁ Λευίτης ἐκ μιᾶς τῶν πόλεων ὑμῶν, ἐκ πάντων τῶν υἱῶν Ἰσραὴλ οὗ αὐτὸς παροικεῖ, καθὸ ἐπιθυμεῖ ἡ ψυχὴ αὐτοῦ εἰς τόπον ὃν ἐκλέξηται Κύριος ὁ Θεός σου, καὶ λειτουργήσει τῷ ὀνόματι Κυρίου τοῦ Θεοῦ αὐτοῦ ὥσπερ πάντες ἀδελφοὶ αὐτοῦ οἱ Λευῖται οἱ παρεστηκότες ἐκεῖ ἐνώπιον Κυρίου, μερίδα μεμερισμένην φάγεται, πλὴν τῆς πράσεως αὐτοῦ τῆς κατὰ τὴν πατριάν.» Ἑνὸς γὰρ ὄντος Θεοῦ πανταχῆ τῶν ἱερέων ἅπτεσθαι χρὴ τοὺς εἴς γε τουτὶ παρενηνεγμένους, καὶ ψήφῳ τῇ ἄνωθεν ἀπολελεγμένους. Τοῦτό τοι καὶ νῦν ἐν Ἐκκλησίαις τετήρηται, καὶ τετίμηται πρὸς ἡμῶν ὁ νόμος· πόλις μὲν γὰρ ἑκάστῳ καὶ κλῆρος ἴδιος τῶν ἐξειλεγμένων εἰς ἱερωσύνην, συμπαραλαμβάνεται δὲ πρὸς ἱερουργίαν, κἂν εἰ ἐξ ἑτέρας εἰς ἑτέραν ἴοι τυχὸν, ἢ πόλιν ἢ χώραν, καὶ συνεσθίει μετὰ τῶν ἱερέων, καὶ τοῖς τῆς ἀγάπης τιμᾶται νόμοις· ἔοικε δέ τι καὶ μυστικὸν, καθάπερ ἐγῷμαι, πάλιν ὁ νόμος ὑποδηλοῦν.
Μετάφραση
Ή ίσως, λέει, επειδή είναι τελείως άτοπο να μετακινούνται και να επιθυμούν οι αγιασμένοι αυτά που έχουν όσοι έχουν κοσμικό φρόνημα, τα οποία είναι πρόσκαιρα και σαρκικά, και παρέρχονται σαν σκιές. ΠΑΛΛ. Έτσι είναι. ΚΥΡ. Υπάρχουν, βέβαια, ιδιαίτεροι κλήροι και βεβαίως πόλεις εξαιρεμένες από τις υπόλοιπες για τους αγίους ιερουργούς, ως δώρα από τον Θεό, ορίζει όμως ως κοινή για όλους τη μία και ξακουστή Ιερουσαλήμ. Γιατί έτσι λέει στο Δευτερονόμιο: «Εάν έρθει ένας Λευίτης από κάποια από τις πόλεις σας, από όλους τους υιούς του Ισραήλ όπου αυτός κατοικεί, σύμφωνα με την επιθυμία της ψυχής του στον τόπο που θα εκλέξει ο Κύριος ο Θεός σου, και λειτουργήσει στο όνομα του Κυρίου του Θεού του, όπως όλοι οι αδελφοί του οι Λευίτες που παρίστανται εκεί ενώπιον του Κυρίου, θα φάει ισότιμη μερίδα, ανεξάρτητα από το τίμημα της πώλησης της πατρικής του περιουσίας». Δεδομένου, λοιπόν, ότι ένας είναι ο Θεός παντού, πρέπει να γίνονται κοινωνοί των ιερατικών δικαιωμάτων εκείνοι που έχουν εισαχθεί σε αυτήν την τάξη και έχουν επιλεγεί με άνωθεν κρίση. Αυτό ακριβώς τηρείται και σήμερα στις Εκκλησίες, και ο νόμος τιμάται από εμάς· διότι ο καθένας από όσους έχουν επιλεγεί για την ιερωσύνη έχει βέβαια δική του πόλη και ιδιαίτερο κλήρο, ωστόσο γίνεται δεκτός για να συλλειτουργήσει, ακόμη κι αν τύχει να μεταβεί από τον έναν τόπο στον άλλο, είτε πόλη είτε χώρα, και συνεστιάζεται με τους ιερείς, και τιμάται σύμφωνα με τους νόμους της αγάπης· φαίνεται όμως, όπως νομίζω, ότι ο νόμος υποδηλώνει πάλι και κάτι το μυστικό.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες