Πατερικές αναφορές στο ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ 21:7

«Και οι πρεσβύτεροι της πόλεως εκείνης θα πάρουν μια δαμάλα από τα βόδια, η οποία δεν έχει εργαστεί και δεν έχει τραβήξει ζυγό· και οι πρεσβύτεροι της πόλεως εκείνης θα κατεβάσουν τη δαμάλα σε μια τραχιά φάραγγα, η οποία δεν έχει καλλιεργηθεί ούτε έχει σπαρθεί, και θα νευροκοπήσουν τη δαμάλα μέσα στη φάραγγα, και θα προσέλθουν οι ιερείς, οι Λευίτες, διότι αυτούς εξέλεξε ο Κύριος ο Θεός σου για να παρίστανται ενώπιόν του και να ευλογούν στο όνομά του, και σύμφωνα με τον λόγο τους θα κρίνεται κάθε διαφωνία και κάθε βίαιη πράξη. Και όλοι οι πρεσβύτεροι της πόλεως εκείνης, που βρίσκονται πιο κοντά στον νεκρό, θα νίψουν τα χέρια τους πάνω από το κεφάλι της δαμάλας που νευροκοπήθηκε στη φάραγγα, και παίρνοντας τον λόγο θα πουν: Τα χέρια μας δεν έχυσαν αυτό το αίμα, και τα μάτια μας δεν το είδαν. Σπλαχνίσου, Κύριε, τον λαό σου τον Ισραήλ, τον οποίο λύτρωσες από τη γη της Αιγύπτου, ώστε να μη βαρύνει αθώο αίμα τον λαό σου τον Ισραήλ, και έτσι θα εξιλεωθούν για το αίμα. Εσύ, λοιπόν, θα εξαλείψεις το αθώο αίμα από ανάμεσά σας». Αλλά για καθένα από αυτά θα μιλήσουμε αναλυτικά στον κατάλληλο καιρό, όμως προς το παρόν λέμε το εξής: Κατανόησε πώς απαλλάσσουν τον εαυτό τους μερικοί από τις κατηγορίες περί αιματοχυσίας, καθώς η δαμάλα προτυπώνει για εμάς στο πρόσωπό της τον Εμμανουήλ. Διότι νομίζω ότι είναι αναγκαίο αυτοί, για να απαλλαγούν, να λένε: Τα χέρια μας δεν έχυσαν αυτό το αίμα. Όμως ο λαός των Ιουδαίων ποτέ δεν θα βρεθεί να διακηρύσσει κάτι τέτοιο.

Τόλμησαν δε μάλλον να πουν, ενώ νευροκοπούσαν τον μόσχο: «Τα χέρια μας έχυσαν αυτό το αίμα». Διότι νομίζω πως αυτό δεν είναι τίποτε άλλο παρά το να πουν ασύνετα για τον Χριστό: «Το αίμα Του πάνω σε εμάς και στα τέκνα μας».

Και θα κόψουν τα νεύρα της δαμάλεως μέσα στη φάραγγα, και θα προσέλθουν οι ιερείς και οι Λευίτες, διότι αυτούς εξέλεξε Κύριος ο Θεός σου, για να παρίστανται ενώπιόν του και να ευλογούν στο όνομά του, και από το στόμα τους θα κρίνεται κάθε αντιλογία και κάθε βλάβη. Και όλοι οι πρεσβύτεροι της πόλεως εκείνης, που βρίσκονται πιο κοντά στον τραυματία, θα νίψουν τα χέρια τους πάνω από το κεφάλι της δαμάλεως της οποίας κόπηκαν τα νεύρα στη φάραγγα, και λαμβάνοντας τον λόγο θα πουν: Τα χέρια μας δεν έχυσαν αυτό το αίμα και τα μάτια μας δεν το είδαν. Γίνε ίλεως στον λαό σου τον Ισραήλ, Κύριε, τον οποίο λύτρωσες από τη γη της Αιγύπτου, ώστε να μη βρεθεί αθώο αίμα ανάμεσα στον λαό σου τον Ισραήλ. Και θα εξιλεωθούν για το αίμα. Εσύ δε θα αφαιρέσεις το αθώο αίμα από ανάμεσά μας, εάν πράξεις το καλό και αρεστό ενώπιον Κυρίου του Θεού σου.» β'. Τραυματίστηκε λοιπόν για εμάς ο Εμμανουήλ, διότι καταπονήθηκε για τις αμαρτίες μας, σύμφωνα με τις Γραφές. Βρέθηκε δε να το παθαίνει αυτό στη γη των Ιουδαίων, και έξω από την πύλη της Ιερουσαλήμ. Πλην όμως δεν γνώριζαν αυτόν που χτύπησε, πώς ή με ποιον τρόπο. Τι λέει άραγε λοιπόν ο νόμος; Αν και λέμε ότι τα τολμήματα κατά του Χριστού είναι έργο της ανοσιότητας των Ιουδαίων.

Επομένως, ο Πατέρας παρέδωσε τον Υιό και, για να το πούμε έτσι, λέγεται ότι ο ίδιος επάταξε τον Εμμανουήλ. Και πράγματι, στο βιβλίο των Ψαλμών εισάγεται το πρόσωπο του Χριστού, μιλώντας για την ανοσιότητα των Ιουδαίων προς τον εν τοις ουρανοίς Πατέρα και Θεό, λέγοντας ότι «Αυτόν που εσύ επάταξας, αυτοί τον καταδίωξαν, και προσέθεσαν πόνο στα τραύματά μου.» Ας μην υπερηφανεύεται λοιπόν ο κυριοκτόνος λαός· διότι δεν επικράτησαν αμέσως, επειδή δήθεν ο Χριστός ήταν αδύναμος, αλλά ας μάθουν την αλήθεια μέσω του Μωυσή. Διότι δεν γνωρίζουν αυτόν που τον επάταξε. Δες, λοιπόν, τον τραυματισμένο στη γη των Ιουδαίων, τον Εμμανουήλ. Και το μυστήριο γύρω από αυτόν, ανάμεσά τους μεν δεν εκπληρώνεται καθόλου, αλλά μάλλον ιερουργείται με αινιγματικό τρόπο στη χώρα και τη γη των εθνών. «Διότι εάν βρεθεί», λέει, «ο τραυματίας, θα πάρουν μια δαμάλα που δεν έχει δοκιμάσει ζυγό και κόπους· και αφού την κατεβάσουν σε μια τραχιά και ακαλλιέργητη φάραγγα, ας της κόψουν τα νεύρα μέσω εκείνων που έχουν οριστεί για την ιερουργία. Και αφού νίψουν τα χέρια τους πάνω από αυτήν, ας πουν: Τα χέρια μας δεν έχυσαν αυτό το αίμα». Η δαμάλα λοιπόν είναι τύπος του Χριστού, όπως ακριβώς ήδη προείπαμε. Δαμάλα μεν, που δεν έχει δοκιμάσει ζυγό, ενώ βρέθηκε υπό ζυγό ως άνθρωπος, και όμως παρέμεινε έξω από ζυγό, επειδή ακριβώς είναι κατά φύση Θεός.

Διότι θα καθαριστούν βαπτιζόμενοι στον θάνατό του· διότι αυτό, νομίζω, σημαίνει το: Επάνω σε αυτόν θα νίψουν τα χέρια τους. Και ομολογώντας ότι έγιναν μέτοχοι της ανοσιότητας των Ιουδαίων, θα λάβουν την άφεση. Διότι οι μεν Ιουδαίοι, έχοντας συμπεριφερθεί υβριστικά στον Χριστό, καταγράφουν τη δυσσέβεια στα δικά τους κεφάλια, λέγοντας: «Το αίμα του ας είναι πάνω σε εμάς και στα τέκνα μας.» Όσοι όμως επιθυμούν διακαώς τη χάρη από αυτόν, και ζητούν την κάθαρση μέσω του Αγίου Πνεύματος, με τον τρόπο που έμαθαν να τιμούν, σχεδόν ανακράζουν, λέγοντας: «Τα χέρια μας δεν έχυσαν αυτό το αίμα.» Επομένως, στον Χριστό βρίσκεται η κάθαρση. Ακόμη κι αν κάποιος από τους Ιουδαίους επέλεγε να φρονήσει ορθά· πράγμα που άλλωστε έπραξαν, και μάλιστα πριν από τους άλλους, οι θεσπέσιοι μαθητές, και εκείνοι που πίστεψαν μέσω αυτών, στους οποίους θα μπορούσε κανείς εύλογα να αποδώσει και την ιδιότητα της γερουσίας· διότι είναι τίμιοι και εκλεκτοί, αποκηρύσσοντας την ανοσιότητα του Ισραήλ μέσω της πίστης στον Χριστό, μέσω του οποίου και μαζί με τον οποίο ανήκει στον Θεό και Πατέρα η δόξα, μαζί με το Άγιο Πνεύμα, στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.