Εἰ δὲ δὴ φαίνοιτο, φησὶ, καὶ ἀσυναφὴς ἔτι, κατεγγυηθεῖσα δὲ οὔπω Χριστῷ διὰ τῆς πίστεως, ὡς ἐν εἴδει παρθένου ψυχὴ, εἶτά τις αὐτὴν τοῖς εἰς δυσσέβειαν λόγοις καταμιάνας ἁλῷ, καὶ παρενεγκὼν ἐκ πλάνης εἰς πλάνησιν, ὁποῖόν τι δρῶσιν αἱρετικοὶ, τοὺς ἐξ ἐθνῶν ἔσθ᾽ ὅτε καὶ Ἰουδαίων ἁρπάζοντες, ἕπεσθαί τε σφίσιν αὐτοῖς ἀναπείθοντες, οὐκ ἀζήμιον εὑρήσει τὸ ἐγχείρημα. Ἀποτίσει γὰρ τῷ πατρὶ τῶν πνευμάτων, τουτέστι, τῷ Θεῷ, τῆς πλημμελείας τοὺς λόγους, ὡς ἐν ζημίᾳ χρημάτων ὑποτυπουμένης εὖ μάλα. Τὸ δὲ, Αὐτοῦ ἔσται γυνὴ, τῇ ἱστορίᾳ χρήσιμον. ΠΑΛΛ. Συνίημι ὃ φής· διπλοῦς γὰρ ὁ νόμος· σαρκικός τε καὶ πνευματικός. ΚΥΡ. Ἐπιτήρει δὲ, ὅπως οὐδὲ ὁ τῆς ἀρχαίας ἐντολῆς ἠγνόησε λόγος, ὅπερ ἔφη Χριστὸς ἀνδρός τε πέρι καὶ γυναικός· «Ὃ οὖν Θεὸς συνέζευξεν, ἄνθρωπος μὴ χωριζέτω.» Αὐτοῦ γὰρ ἔστω γυνὴ, φησὶν, ἀνθ᾽ ὧν ἐταπείνωσεν αὐτήν· οὐ δυνήσεται ἐξαποστεῖλαι αὐτὴν τὸν ἅπαντα χρόνον. Καὶ πρός γε τούτῳ, διανοοῦ τῆς πανάγνου παρθενίας, ὁπόσον ἐστὶ τὸ ὡς ἐν αὐχήμασιν ὑψηλόν· ταπείνωσιν γὰρ οἶδέ τε καὶ ὀνομάζειν ἀξιοῖ τῆς θεοπνεύστου Γραφῆς ὁ λόγος, τὴν διαπαρθένευσιν, καὶ οἱονεὶ τῆς σεμνότητος τὴν ἀπόθεσιν. ΠΑΛΛ. Ὀρθῶς ἔφης. ΚΥΡ.
Μετάφραση
Εάν όμως εμφανιστεί, λέει, καμία ψυχή που είναι ακόμη ασύνδετη και δεν έχει ακόμη αρραβωνιαστεί με τον Χριστό διά της πίστεως, έχοντας τη μορφή παρθένου, και έπειτα κάποιος συλληφθεί να την μολύνει με ασεβή λόγια, και να την παρασύρει από πλάνη σε πλάνη, όπως ακριβώς κάνουν οι αιρετικοί, οι οποίοι αρπάζουν μερικές φορές ανθρώπους από τους εθνικούς αλλά και από τους Ιουδαίους, και τους πείθουν να τους ακολουθούν, δεν θα διαπιστώσει ότι το εγχείρημά του θα μείνει ατιμώρητο. Διότι θα αποδώσει λόγο για το σφάλμα του στον πατέρα των πνευμάτων, δηλαδή στον Θεό, πράγμα που προτυπώνεται πολύ καλά ως χρηματικό πρόστιμο. Και η φράση «θα είναι γυναίκα του» είναι χρήσιμη για το ιστορικό νόημα. ΠΑΛΛ. Καταλαβαίνω τι λες. Διότι ο νόμος είναι διπλός: σαρκικός και πνευματικός. ΚΥΡ. Πρόσεξε όμως πώς και ο λόγος της αρχαίας εντολής δεν αγνόησε αυτό που είπε ο Χριστός για τον άνδρα και τη γυναίκα: «Αυτό λοιπόν που ο Θεός συνέζευξε, άνθρωπος ας μην το χωρίζει». Διότι ας είναι γυναίκα του, λέει, επειδή την ταπείνωσε. Δεν θα μπορέσει να την αποπέμψει για όλη του τη ζωή. Και εκτός από αυτό, συλλογίσου πόσο υψηλό καύχημα είναι η πάναγνη παρθενία. Διότι ο λόγος της θεόπνευστης Γραφής γνωρίζει και θεωρεί άξιο να ονομάζει την απώλεια της παρθενίας ταπείνωση, και θα λέγαμε, απόθεση της σεμνότητας. ΠΑΛΛ. Ορθά μίλησες. ΚΥΡ.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες