Πατερικές αναφορές στο ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ 22:9

Διότι κάποια μεν δεν ήταν καν προς βρώσιν· ενώ κάποιων άλλων ακόμη και οι ασθένειες υποχωρούσαν, μόλις ανακινούνταν αρχικά από τον άγγελο. Φυτεύεις διπλό αμπελώνα και σπέρνεις δύο λογιών σπόρους· και το ένδυμα είναι υφασμένο από δύο διαφορετικά υλικά· και θέτεις υπό τον ίδιο ζυγό όσα δεν ταιριάζουν μεταξύ τους. Απαγορευόταν όμως, όπως γνωρίζεις, από τον νόμο το σύμμικτο πλεκτό, για να αποφεύγεται ο διπλός τρόπος ζωής· άλλος είναι ο στολισμός των γυναικών και άλλος των ανδρών.

Τι είναι λοιπόν αυτό που λέει ο Παύλος, ο εξυψωμένος άνθρωπος, η γλώσσα του Πνεύματος; Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τίποτα το δυσχερές, ούτε, κάθε άλλο, κάτι που να επιδέχεται αμφισβήτηση. Διότι, ανακαλώντας στη μνήμη του παλαιές νομοθετικές διατάξεις, οι οποίες νομοθετούν πολλά περί των άλογων ζώων, διαπαιδαγωγώντας μέσω αυτών τα λογικά όντα —όπως, για παράδειγμα, ότι όποιος παίρνει νεοσσούς πουλιών από τη φωλιά δεν πρέπει να συλλαμβάνει και τους γονείς τους, ούτε να βράζει ένα ερίφιο στο γάλα της μητέρας του· ή, αν θέλεις, ούτε να σπέρνει το αμπέλι του με διάφορους σπόρους, ούτε να ντύνεται με ένδυμα υφασμένο από διάφορα νήματα, και πολλά άλλα παρόμοια, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται και το «δεν θα φιμώσεις το βόδι που αλωνίζει». Έχοντας λοιπόν ανάγκη από αυτή τη διάταξη εκείνος ο νομομαθής άνθρωπος και συνθέτοντας από αυτήν την παραίνεση ότι αυτός που προτρέπει άλλους στην αρετή πρέπει πρώτα ο ίδιος να την απολαμβάνει, και έπειτα να καλεί τους ακροατές του να τον μιμηθούν, ή, αν θέλεις, ότι όσοι κοπιάζουν δεν πρέπει να στερούνται την ανταμοιβή των κόπων τους, θεμελιώνοντας αυτά και μέσω της Μωσαϊκής νομοθεσίας, πρόσθεσε: «δεν θα φιμώσεις το βόδι που αλωνίζει». Έπειτα, για να μην πει κάποιος, «και τι σχέση έχει το γένος των βοδιών με τη φύση των ανθρώπων;» αναφέρει: «Ο Θεός δεν ενδιαφέρεται εδώ για τα βόδια· διότι για χάρη μας τέθηκε ο νόμος γι' αυτά». Διότι δεν τέθηκε πρωτίστως για εκείνα, ούτε η Μωσαϊκή νομοθεσία αποσκοπεί στη ρύθμιση της ζωής των άλογων ζώων, αλλά όσα αποδόθηκαν σε άλλες οντότητες, αυτά ειπώθηκαν για εμάς.

Είναι δυνατόν, λοιπόν, έχοντας ως δάσκαλο τον κοινό δάσκαλο της Εκκλησίας, εκείνος για τον οποίο έρωτας είναι η ευσέβεια, και έργο σοφίας η διάκριση και η άνωθεν χάρη των λόγων που τον φωτίζει, να καταδείξει ενεργώντας μεθοδικά κατά μίμηση του καθοδηγητή του, ακόμη πιο φανερά, ότι μια τέτοια χρήση των λέξεων ούτε λυμαίνεται στο ελάχιστο τα ιερά μας δόγματα ούτε επιφέρει κάποια μομφή, αλλά αντιθέτως συντελεί στην πλήρη αρμονία και στο αδιάβλητο. Για παράδειγμα, εάν κάποιος απομακρύνει έναν άλλον από την ασπλαχνία και την αναλγησία, ή αναχαιτίζει μια διάθεση που ρέπει προς την απληστία, ή, όπως λέγεται, ανορθώνει και στηρίζει αυτόν που χωλαίνει και στα δύο πόδια, κατευθύνοντάς τον προς τη σωτήρια και μοναδική οδό — εάν, προκειμένου να θεραπεύσει καθεμία από αυτές τις άλογες ροπές, επιχειρούσε να τον επαναφέρει με πολλές άλλες παραινέσεις, και συνέδεε πολύ εύστοχα και επίκαιρα το εξής: «Δεν έμαθες, άνθρωπε, από τα Μωσαϊκά παραγγέλματα να μη βράζεις το αρνί στο γάλα της μητέρας του, μήτε να σπέρνεις τον αμπελώνα, μήτε να φτιάχνεις για τον εαυτό σου κίβδηλο ένδυμα συνυφασμένο από ετερογενή νήματα, από μαλλί και λινάρι;» Ή μήπως δεν είναι σε όλους ολοφάνερο ότι αυτά τα θεσπίσματα δεν αφορούν πρωτίστως τα αρνιά και το μητρικό γάλα, ούτε βέβαια τον αμπελώνα, και φυσικά ούτε τα υφάσματα που έχουν συντεθεί από διαφορετικά νήματα;