Πατερικές αναφορές στο ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ 23:14

Διότι είπε: «Εάν βγεις για να πολεμήσεις εναντίον των εχθρών σου, να φυλαχτείς από κάθε κακό πράγμα. Εάν υπάρχει ανάμεσά σας άνθρωπος ο οποίος δεν είναι καθαρός από νυκτερινή ρύση, θα βγει έξω από το στρατόπεδο και δεν θα εισέλθει σε αυτό. Και προς το βράδυ θα λούσει το σώμα του με νερό, και με τη δύση του ηλίου, θα εισέλθει στο στρατόπεδο. Και θα έχεις έναν τόπο έξω από το στρατόπεδο, και θα βγαίνεις εκεί έξω, και θα έχεις έναν πάσσαλο στη ζώνη σου. Και όταν κάθεσαι έξω, θα σκάψεις με αυτόν, και επιστρέφοντας θα σκεπάσεις την ακαθαρσία σου. Διότι ο Κύριος ο Θεός σου περιπατεί μέσα στο στρατόπεδό σου, για να σε ελευθερώσει και να παραδώσει τον εχθρό σου στα χέρια σου. Και το στρατόπεδό σου θα είναι άγιο, και δεν θα φανεί σε σένα καμία άσχημη πράξη, για να μην αποστρέψει το πρόσωπό Του από εσένα.» Ακούς ότι εκείνοι που επιθυμούν να υπερισχύσουν των εχθρών και να ευδοκιμήσουν, πρέπει να απαλλάσσονται από κάθε μολυσμό; Διότι η πάλη μας δεν είναι «προς αίμα και σάρκα, αλλά προς τις αρχές, προς τις εξουσίες, προς τους κοσμοκράτορες του σκότους, προς τα πνεύματα της πονηρίας στους επουράνιους τόπους», τα οποία κατασκοπεύουν με ακρίβεια τον ανθρώπινο βίο και περιεργάζονται τον τρόπο ζωής του καθενός. Πρέπει λοιπόν να καθιστούμε την πολιτεία μας άμεμπτη και ακατηγόρητη, ώστε να μην υποκύπτει στις δικές τους κατηγορίες.

Διότι εκείνοι που είχαν μολυνθεί από τις άτοπες σαρκικές επιθυμίες, αυτοί που κάποτε έμεναν έξω από το πλήθος και την παρεμβολή των αγίων, αυτοί που βρίσκονταν κάπου μακριά από το ιερό ποίμνιο, αφού απέκτησαν πλουσιοπάροχα την κάθαρση μέσω του αγίου βαπτίσματος, ήρθαν κοντά αυτοί που βρίσκονταν μακριά, αναδεικνυόμενοι κοινωνοί των αγίων, και πλέον συμπολίτες και συμμέτοχοι της ελπίδας, προφανώς κατά τον καιρό της ελεύσεως του Χριστού, η οποία συνέβη σαν σε κάποιο δειλινό και κατά τη δύση αυτού του παρόντος αιώνα. Έλεγε λοιπόν ότι εκείνοι που αποκτούν την εν Χριστώ κάθαρση οφείλουν να επιθυμούν να αποκρούουν τα εγκλήματα που προέρχονται από τη φιλοσαρκία. «Αλλά θα υπάρχει για σένα», λέει η Γραφή, «και ένας τόπος έξω από την παρεμβολή, και θα βγαίνεις εκεί έξω, και θα υπάρχει ένας πάσσαλος στη ζώνη σου. Και όταν θα κάθεσαι έξω, θα σκάβεις με αυτόν και ρίχνοντας το χώμα θα σκεπάζεις την ακαθαρσία σου μέσα σε αυτό. Επειδή Κύριος ο Θεός σου περιπατεί μέσα στην παρεμβολή σου, για να σε ελευθερώνει και να παραδίδει τον εχθρό σου στα χέρια σου. Και η παρεμβολή σου θα είναι άγια, και δεν θα φανεί σε εσένα καμία ακάθαρτη πράξη». Διότι, όπως είπα, ταιριάζει απόλυτα να αποφεύγουν κάθε είδος ακαθαρσίας εκείνοι που επιθυμούν να υπερισχύουν εναντίον των νοητών εχθρών.

Και εν Χριστώ αυτό επιτυγχάνεται. Και με ποιον τρόπο; Εάν σηκώσουμε τον σταυρό μας, σύμφωνα με τον δικό Του λόγο, έχοντας γοργό και ευκίνητο φρόνημα. Διότι το να έχουμε πάνω στη ζώνη μας πάσσαλο, δηλαδή το ξύλο, αυτό ίσως μας το υπονοεί με έμμεσο τρόπο. Πνευματικός, λοιπόν, είναι ο νόμος, και τα σωματικά πράγματα συνηθίζουν να αποτελούν τον τύπο των νοητών. Διότι δεν βρισκόμαστε σε κατάσταση ακαθαρσίας, στα μάτια του Θεού που το εποίησε αυτό, όταν πηγαίνουμε στους αφεδρώνες και απαλλάσσουμε τους εαυτούς μας από τα περιττώματα της κοιλιάς.

Διότι, για να μην αποδώσουν κάποιοι και πάλι σε εκείνους τα υπερφυσικά γεγονότα εξαιτίας όσων θαυμαστών επιτελούνταν σε αυτούς από τον Θεό, δηλαδή το ότι τα μαλλιά τους δεν μάκραιναν και τα ενδύματά τους δεν πάλιωναν και τα λοιπά, καθώς και ότι «άρτον αγγέλων έφαγε ο άνθρωπος», προς χάριν μας, για να μας διασφαλίσει, η θεία Γραφή λέει: «ας πάρει ο καθένας έναν σιδερένιο πάσσαλο στη ζώνη του, ώστε όταν καθίσει σε κάποιο μέρος, να σκάψει και να χώσει τα δικά του περιττώματα, διότι είστε λαός αγιασμένος και ο Κύριος κατοικεί στο μέσον της στρατοπεδείας». Ως προς αυτό δε, οι απόγονοι των Εβραίων παραθέτουν μια αφήγηση, ότι δηλαδή αυτός ο τύπος διήρκεσε σε αυτούς μέχρις ενός καιρού, έως ότου ο Θεός θέλησε να φανερώσει σε αυτούς τούτο το θαύμα: αν και έτρωγαν και κρέατα και ορτύκια, συνέβη να μην έχουν καν ανάγκη από αυτό. 17. Και αν μεταξύ των Εβραίων, χάριν της δόξας των πατέρων τους, είτε μάλλον ως χαριστική προσθήκη είτε κατά αλήθειαν, διακηρύσσεται αυτό, παρόλο που και οι ίδιοι γνώριζαν ότι εκείνοι για τους οποίους συνηγορούσαν ήσαν άνθρωποι φθαρτοί και όχι θεοί, αποτελούμενοι από σάρκα και αίμα και ψυχή, ποιος θα ανεχθεί να ακούει από αυτούς τα αδιανόητα περί του Χριστού, του Θεού Λόγου που κατήλθε άνωθεν, και της σε όλα ένδοξης και αληθινής ένσαρκης παρουσίας Του; Κατά την οποία εξεπλήρωσε το ρηθέν: «δοκιμασμένος στα πάντα ως άνθρωπος, χωρίς αμαρτία».