Πατερικές αναφορές στο ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ 23:2

Συνεπώς, πρέπει να θεωρήσουμε ως «θλαδία» εκείνον που, τρόπον τινά, δεν έχει αποσπαστεί εντελώς κατά την ψυχή και τον νου, αλλά διασώζει μέσα του κάπως συντετριμμένη την ανδρεία για τα αγαθά, και ως «αποκεκομμένο» εκείνον που τα έχει αποβάλει ολοκληρωτικά και έχει στερηθεί τα πλέον πρέποντα στους άνδρες. Βρίσκεται δε στο ίδιο περίπου σφάλμα το να αγαπά κανείς να μην ανδρίζεται σωστά, με το να μη θέλει διόλου να ανδρίζεται. ΠΑΛΛ. Τι ακριβώς εννοείς με αυτό; ΚΥΡ. Κάποιοι έχουν ξεπέσει στις σαρκικές επιθυμίες, αφήνοντας εντελώς τα ηνία στο πάθος, και παραδίδοντας τον νου τους σαθρό και άνανδρο στις ηδονές της ασέλγειας. Άλλοι πάλι θαυμάζουν την εγκράτεια, και καταπιάνονται μεν κάποιες φορές με τα λαμπρά εγχειρήματα που οδηγούν σε αυτήν, αλλά δειλιάζουν στην αντίσταση και, μη μπορώντας να αντέξουν την προσβολή της ηδονής, καταλήγουν στην ανανδρία. Άραγε, λοιπόν, δεν θα αποκαλέσεις δικαιολογημένα «αποκεκομμένο» εκείνον που έχει παραιτηθεί εντελώς από τα εγχειρήματα της ανδρείας; Ενώ εκείνον που έχει μεν στον νου του τη θέληση να δείξει ανδρεία, αλλά δεν έχει πλέον τη δύναμη να κατορθώσει την αρετή, δεν θα τον θεωρήσεις «θλαδία», μεταπλάθοντας με κομψότητα τα πάθη του σώματος σε ποιότητα του χαρακτήρα και εκλαμβάνοντας τα αισθητά ως εικόνα των νοητών και των πιο αόρατων; ΠΑΛΛ. Βεβαιότατα. ΚΥΡ.

Άνθρωπος, ο οποίος θα πλαγιάσει με άρρενα όπως σε κοίτη γυναικός, διέπραξαν βδέλυγμα· αμφότεροι ας θανατωθούν. Διότι είναι ένοχοι θανάτου. Άνθρωπος ο οποίος θα πλαγιάσει με τη γυναίκα του πατέρα του, αποκάλυψε την ασχημοσύνη του πατέρα του· με θάνατο ας θανατωθούν αμφότεροι. Εάν άνθρωπος λάβει γυναίκα, και τη μητέρα αυτής, είναι ανομία. Στη φωτιά θα κατακάψουν αυτόν και αυτές.» «Δεν θα εισέλθει τέκνο πόρνης στην Εκκλησία του Θεού.» «Εάν βρεθεί άνθρωπος να πλαγιάζει με γυναίκα νυμφευμένη με άνδρα, θα φονεύσετε αμφοτέρους, και θα εξαλείψετε το κακό από τον Ισραήλ.» «Επικατάρατος όποιος πλαγιάζει με την πενθερά του· και θα πει όλος ο λαός, Γένοιτο, γένοιτο.» Εάν κάποιος λάβει γυναίκα, και συγκατοικήσει μαζί της, και επινοήσει προφασιστικούς λόγους, και της προσάψει κακό όνομα και πει: "Αυτήν τη γυναίκα έλαβα, και όταν την πλησίασα, δεν βρήκα σε αυτήν παρθενία"· τότε θα λάβουν ο πατέρας και η μητέρα της κόρης, και θα προσκομίσουν τα τεκμήρια της παρθενίας της γυναίκας προς τη γερουσία· και εκείνοι θα συλλάβουν τον άνθρωπο, και θα τον τιμωρήσουν, και θα του επιβάλουν πρόστιμο εκατό σίκλων, και θα τους δώσουν στον πατέρα της νεανίδας, διότι έβγαλε κακό όνομα εναντίον παρθένου Ισραηλίτισσας, και αυτή θα παραμείνει γυναίκα του. Δεν θα δύναται να την αποπέμψει σε όλη του τη ζωή.

Ο ένας, λοιπόν, από αυτούς κατηγορούσε τον άλλον, ο οποίος ήταν ευνούχος, επειδή επέτρεψε να ευνουχιστεί ο ανιψιός του και, κατ' αυτόν τον τρόπο, αντιτάχθηκε στον Δημιουργό, σαν να ήταν δήθεν καλύτερο να είχε πλάσει έτσι τον άνθρωπο, και συγκρούστηκε με θείους και ανθρώπινους νόμους. Και του παρέθετε τον νόμο του Μωυσή, ο οποίος αποτελεί ισχυρό φραγμό για την είσοδο στην εκκλησία του Κυρίου σε όσους έχουν υποστεί σύνθλιψη ή αποκοπή, καθώς και τους κανόνες των αποστόλων και των πατέρων, αλλά και τον πολιτικό νόμο που θέσπισε ο Ιουστινιανός, για να μην αναφέρω τους παλαιότερους, εξορίζοντας την πρακτική της εκτομής των όρχεων και από το ρωμαϊκό κράτος. Προσέθετε δε στον συλλογισμό του και το ότι διέφθειρε το ήθος του παιδιού, καθιστώντας το ευάλωτο σε πολλά και μεγάλα πάθη. «Διότι η φιλοκέρδεια, έλεγε, και η προσκόλληση στην ύλη, που κυριαρχεί σε τέτοια άτομα, και η τσιγγουνιά ή και η παντελής έλλειψη κοινωνικότητας, τα οποία βεβαίως αποτελούν αγκαθωτά βλαστάρια, η φιλοπρωτία, η ζηλοτυπία, η φιλονικία, η δολιότητα και η κακοήθεια, η μικροπρέπεια, η οργιλότητα, αλίμονο, πόσο δυναστικά κυριαρχούν στις καρδιές των ευνούχων σαν σε άλλες ακροπόλεις. Εάν δε αναστρέφονται και γύρω από τα ανάκτορα, τα πάθη αυτών γίνονται πιο μεγαλοπρεπή και πιο αρχοντικά.»

Επειδή όμως με φοβερίζεις με την παράθεση των νόμων και, πριν από τους άλλους, μου πρόβαλες τον νόμο του Μωυσή, θαυμάζω τη φιλανθρωπία σου, πώς με κρίνεις μόνο για αυτό ως παραβάτη του Μωσαϊκού νόμου, και όχι και για όλα όσα η χάρις κατήργησε και ολοκλήρωσε. Αλλά, ω θαυμάσιε, πρώτον μεν, όσα λέει ο νόμος απευθύνονται σε εκείνους που είναι υπό τον νόμο. έπειτα, αφού έμαθες ότι αυτός είναι πνευματικός και αποτελεί σκιά των μελλόντων και των δικών μας πραγμάτων, και όχι μόνο ό,τι είναι γραμμένο στο εξωτερικό των πλακών, αλλά και στο εσωτερικό, μην τον ερμηνεύεις σύμφωνα με το γράμμα που θανατώνει, αλλά να εντρυφάς στο πνεύμα που ζωοποιεί, κατανοώντας νοητά όσα σου παρατίθενται στην τράπεζα των νομικών άρτων και ερμηνεύοντας την περίπτωση του ευνουχισμένου και ακρωτηριασμένου με τρόπο αντάξιο του νομοθέτη. Διότι δεν θα αξίωνε στον Ησαΐα τον ευνούχο με τόση τιμή όση γνωρίζεις, αυτός που τον αποστρέφεται μέσω του Μωυσή. Τι έχεις να πεις για τον Δανιήλ; Τι για τους τρεις παίδες; Τι για τον Νεεμία; Και τι πριν από αυτούς για τον Αβδεμέλεχ;