Πατερικές αναφορές στο ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ 23:5

Αποκλείει δε και άλλους από την αγία αυλή στο Δευτερονόμιο, λέγοντας: «Δεν θα εισέλθει άνδρας με συνθλιμμένα ή αποκομμένα τα γεννητικά του όργανα στην εκκλησία του Κυρίου· δεν θα εισέλθει ο γεννημένος από πόρνη στην εκκλησία του Κυρίου· δεν θα εισέλθει Αμμανίτης και Μωαβίτης στην εκκλησία του Κυρίου, και μέχρι τη δέκατη γενεά δεν θα εισέλθει στην εκκλησία του Κυρίου, και έως τον αιώνα, επειδή δεν σας προϋπάντησαν με άρτο και νερό στον δρόμο, όταν βγαίνατε από την Αίγυπτο, και επειδή μίσθωσαν εναντίον σου τον Βαλαάμ, τον γιο του Βεώρ, από τη Μεσοποταμία για να σε καταραστεί. Αλλά ο Κύριος ο Θεός σου δεν θέλησε να εισακούσει τον Βαλαάμ, και μετέστρεψε ο Κύριος ο Θεός σου τις κατάρες σε ευλογία, επειδή σε αγάπησε ο Κύριος ο Θεός σου. Δεν θα επιδιώξεις ποτέ την ειρήνη μαζί τους, ούτε το συμφέρον τους, όλες τις ημέρες της ζωής σου έως τον αιώνα.» ΠΑΛΛΑΔΙΟΣ: Και ποιος θα μπορούσε να νοηθεί ως συνθλιμμένος και αποκεκομμένος, ως Αμμανίτης και Μωαβίτης, θα ήθελα να μάθω. ΚΥΡΙΛΛΟΣ: Άκουσε λοιπόν· ο τρόπος για τη δημιουργία των ευνούχων δεν είναι ένας, δεν είναι ένας, ω Παλλάδιε, αλλά λέγεται και έχει διαπιστωθεί ότι είναι διττός. Διότι άλλοι μεν έχουν υποστεί τομή και αφαίρεση των αρσενικών οργάνων, άλλοι δε τα φέρουν ακόμη, αλλά συνθλιμμένα και παντελώς άχρηστα, και κάποτε μερικοί αποκόπτουν με τρόπο ωμό και ανόσιο το αναπαραγωγικό μόριο του σώματος, και είναι ανίκανοι για τα έργα των ανδρών, αν και συγκαταλέγονται στους άνδρες κατά τη φύση και την ηλικία· σύμβολο δε της ανδρείας είναι τα αρσενικά όργανα.

Διότι δεν κατανοείς ότι, αν και συνδέονταν μέσω συγγένειας με αυτούς από τον Ισραήλ, αποδείχθηκαν άστοργοι και σκληροί, και από τα ίδια τα πράγματα ελέγχονταν ότι δεν διέφεραν σε τίποτα από τα άγρια θηρία; Ενώ δηλαδή έπρεπε να τους σπλαχνιστούν ως αδελφούς, επειδή βρίσκονταν σε ιδρώτα και πόνους, εκείνοι τους επιτέθηκαν καταστρέφοντάς τους. Γι' αυτόν τον λόγο λέει ο νόμος: «Δεν θα εισέλθουν στην εκκλησία του Κυρίου, επειδή δεν σας προϋπάντησαν με άρτο και ύδωρ, όταν εκπορευόσασταν από την Αίγυπτο», δηλαδή, εξαιτίας της υπερβολικής ασπλαχνίας τους και της εκτροπής τους στην ανοσιότητα των άγριων τρόπων τους. Θα μπορούσες δε να δεις ότι τέτοιοι είναι απέναντί σε εμάς, που έχουμε επιλέξει να ορθοποδούμε, οι λαοί και οι ηγέτες των αιρετικών. Διότι, όσον αφορά το να γνωρίζουν τον έναν και μόνο Θεό, τον Πατέρα, και να αποδέχονται την πίστη στον Υιό και στο Πνεύμα, έστω κι αν δεν έχουν εντελώς υγιή άποψη, διατηρούν μια μη αληθινή εντύπωση της αδελφοσύνης απέναντί μας, και νοθεύουν με το φρόνημά τους τη συγγένεια, όμως όταν βρισκόμαστε σε διωγμούς δεν μας υπερασπίζονται, μάλλον δε μας επιβαρύνουν και με τις δικές τους κακίες. «Διότι από εμάς εξήλθαν, αλλά δεν ήσαν από εμάς», σύμφωνα με το γεγραμμένο. «Διότι εάν ήσαν από εμάς, θα είχαν παραμείνει μαζί μας.» Σε αυτούς, επειδή διαθέτουν πλαστή επιείκεια και δεν συνηθίζουν να πράττουν όσα συντελούν στη δόξα Του, ο ίδιος ο Σωτήρας θα μπορούσε να προσφωνήσει με πολύ μεγάλη δικαιολογία: «Εκείνος που δεν είναι μαζί μου, είναι εναντίον μου, και εκείνος που δεν συνάγει μαζί μου, σκορπίζει.»

Άραγε σου φαίνεται ότι μοιάζουν με τους Αμμανίτες τα θεομίσητα εργαστήρια των αιρετικών, τα οποία πάσχουν υπερβολικά από την ασπλαχνία και την εχθρότητα προς τον Θεό; ΠΑΛΛ. Βεβαιότατα. ΚΥΡ. Παρατήρησε όμως, αν θέλεις, και τους Μωαβίτες, οι οποίοι είναι φανερά εχθρικότατοι απέναντι σε όσους θέλουν να λατρεύουν τον κατά φύσιν και αληθώς μόνο Θεό. Διότι ήταν προσκυνητές ειδώλων, έχοντας εξαιρετική εμπιστοσύνη στις μαντείες και τις μαγείες, και όντας υπέρμετρα προσκολλημένοι στα πετάγματα των οιωνών. Τρίζοντας τα δόντια τους για τις επιτυχίες του Ισραήλ, μίσθωσαν τον Βαλαάμ και τον ετοίμαζαν να καταραστεί, αλλά με την άρρητη δύναμη του Θεού, το στόμα του μάντη μεταστράφηκε σε ανεπιθύμητες για εκείνους ευλογίες. Τέτοιος θα μπορούσε να είναι ο πόλεμος των Ελλήνων εναντίον μας, οι οποίοι φθονούν τη δόξα του Σωτήρος μας, και ξεσηκώνουν εναντίον μας όλη τη δύναμη του διαβόλου. Αυτήν, όμως, την καταρρίπτει η άνωθεν θεία χάρις, φανερώνοντας την αδυναμία της αγέλης των δαιμόνων και μετατρέποντας τον τρόπο της επιβουλής σε πρόξενο ευφροσύνης. ΠΑΛΛ. Βεβαιότατα. ΚΥΡ. Επομένως, για τους Αμμανίτες καθώς και για τους Μωαβίτες, τα άγια είναι απροσπέλαστα, και πολύ δικαιολογημένα· διότι σε όσους είναι αδελφά τα τολμήματα και ομοειδές το θράσος, σε αυτούς αρμόζει να υποστούν και τις αντίστοιχες τιμωρίες.

Εκείνος που κάποτε υπήρχε, όταν η πρωτόκτιστη ύλη ήταν αδιαμόρφωτη, κυοφορώντας ακόμη τον κόσμο, ο οποίος δεν είχε λάβει διακριτή και σταθερή υπόσταση. Υπήρξε δε καιρός που για τους Μωαβίτες ο μέγας ναός ήταν άβατος, όπως άλλωστε και για τους Αμμανίτες, επειδή προξένησαν θλίψη στο γενναίο στράτευμα. Άλλους πάλι ο Ιησούς τους συγκατέλεξε ανάμεσα στους νεροφόρους και στους ξυλοφόρους, επειδή τον είχαν εξαπατήσει.

Τι πρέπει να πει κανείς για το πώς με ακρίβεια και ο ίδιος ενδυόταν την ιερατική στολή και στόλιζε τους άλλους με το προσωπικό του παράδειγμα, φέροντας πάντοτε στο στήθος το στολίδι που ονομάζεται λογείο, δήλωση και αλήθεια; Όλα αυτά τα αφήνω στους πιο φιλόπονους μελετητές, για να τα προσαρμόσουν στον δάσκαλο σύμφωνα με την αλληγορική τους σημασία· μέσω αυτών και ο ίδιος αναδεικνυόταν τέτοιος, αλλά και στους άλλους μετέδιδε αυτό το στολίδι. Πολλές φορές διαπιστώσαμε ότι βρέθηκε και μέσα στον γνόφο, όπου ήταν ο Θεός. Διότι αυτό που για τους άλλους ήταν αθέατο, σε εκείνον το καθιστούσε αντιληπτό η μυσταγωγία του Πνεύματος, ώστε να δίνει την εντύπωση ότι βρίσκεται μέσα στην περιοχή του γνόφου, στον οποίο αποκρύπτεται ο λόγος περί του Θεού. Πολλές φορές αντιστάθηκε στους Αμαληκίτες, χρησιμοποιώντας ως όπλο την προσευχή· και όταν αυτός ύψωνε τα χέρια του, ο αληθινός Ιησούς κατατρόπωνε τον εχθρό. Διέλυσε τις μαγγανείες πολλών μάγων που έμοιαζαν με εκείνον τον Βαλαάμ· αυτοί, μη ακούγοντας τον αληθινό λόγο αλλά πειθόμενοι στην άλογη διδασκαλία των δαιμόνων, είχαν το στόμα τους ανίκανο για κακία, καθώς η προσευχή του δασκάλου μετέτρεπε την κατάρα σε ευλογία.

Εάν δε φέρνει μαζί του και οίνο από τα Σόδομα, το οποίο υποδηλώνει τις προλήψεις των ακάθαρτων λογισμών, οι δύο θυγατέρες μεθούν τον άνθρωπο αυτόν με σκοπό τη σύλληψη. Η πρώτη θυγατέρα, λοιπόν, είναι η επιθυμία. Διότι, όταν ο νους ανακινήσει τις πρώτες μνήμες των προλήψεων, αμέσως η επιθυμία, ερχόμενη σε συνάφεια, συλλαμβάνει τη συγκατάθεση. Αμέσως, συνεπώς, προσέρχεται και η δεύτερη, η οποία είναι η ηδονή, η οποία αφού έρθει σε συνάφεια μαζί του, συλλαμβάνει την ενέργεια. Για τον λόγο αυτόν, τα κυήματα αυτού του είδους είναι επικατάρατα και δεν εισέρχονται στην εκκλησία του Κυρίου έως τρίτης, τετάρτης και δεκάτης γενεάς.