βʹ. Εἰκότως οὖν τὴν τῶν ἀλλοφύλων κλῆσίν τε καὶ εἰσποίησιν μέλλων εὐαγγελίζεσθαι, τῇ γενεαλογίᾳ αὐτὴν τέθεικεν· ἡμᾶς τοὺς ἐξ ἐθνῶν ἀλλοφύλους μονονουχὶ παιδεύων δι᾽ αὐτῆς, ὅτι δὴ τὰ πάτρια καταλιπόντες, εἰκότως καὶ τὰ ἀκόλουθα εἰς ἡμᾶς πληρωθήσεται· οὐκέτι γὰρ ἐν ἀλλοφύλοις καταλεγησόμεθα, οὐδ᾽ ἐξ ἀλλοφύλων χρηματίσομεν, ἀλλ᾽ ἐκ τοῦ ἀληθινοῦ Ἰσραὴλ καὶ τοῦ λαοῦ τοῦ κλήρου τοῦ Θεοῦ· ἀναγκαίως δὲ αὖ πάλιν ἐμνήσθη τῆς Ῥοὺθ, τὰ αἴτια διὰ τῆς κατ᾽ αὐτὸν ἱστορίας διδάξας τίνα ἦν τὰ λύσαντα τὴν ἀπαγόρευσιν τοῦ νόμου τὴν φήσασαν, «Μωαβῖται οὐκ εἰσελεύσονται εἰς Ἐκκλησίαν Κυρίου.» Γέγονε γὰρ ἡ Μωαβῖτις ὡς Ῥαχὴλ καὶ ὡς Λεία, αἳ ᾠκοδόμησαν ἀμφότεραι τὸν οἶκον Ἰσραήλ· πῶς δὲ οὐχὶ χρήσιμος ἦν τῇ τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ γενεαλογίᾳ ἡ μνήμη τῆς Ῥοὺθ, ἐφ᾽ ἣν εἴρηται «καὶ τὸ ποιῆσαι δύναμιν ἐν Ἐφραθᾷ, ἔσται ὄνομα ἐν Βηθλεέμ;»
Μετάφραση
β΄. Εύλογα, λοιπόν, εφόσον επρόκειτο να ευαγγελιστεί την κλήση και την υιοθεσία των αλλοφύλων, την τοποθέτησε στη γενεαλογία· διδάσκοντας σχεδόν μέσα από αυτήν εμάς τους αλλοφύλους που προερχόμαστε από τα έθνη, ότι, αφού εγκαταλείψουμε τις παραδόσεις των προγόνων μας, εύλογα θα εκπληρωθούν σε εμάς και τα ακόλουθα: διότι δεν θα συγκαταλεγόμαστε πλέον στους αλλοφύλους, ούτε θα φέρουμε την ονομασία των αλλοφύλων, αλλά θα προερχόμαστε από τον αληθινό Ισραήλ και από τον λαό της κληρονομιάς του Θεού. Και αναγκαία πάλι μνημόνευσε τη Ρουθ, διδάσκοντας μέσα από την ιστορία της ποιες ήταν οι αιτίες που αναίρεσαν την απαγόρευση του νόμου που έλεγε: «Οι Μωαβίτες δεν θα εισέλθουν στην Εκκλησία του Κυρίου». Διότι η Μωαβίτισσα έγινε σαν τη Ραχήλ και σαν τη Λεία, οι οποίες οικοδόμησαν και οι δύο τον οίκο του Ισραήλ. Και πώς να μην ήταν χρήσιμη στη γενεαλογία του Σωτήρα μας Ιησού Χριστού η μνεία της Ρουθ, για την οποία έχει ειπωθεί «και να αποκτήσεις δύναμη στην Εφραθά, και να γίνει ονομαστή στη Βηθλεέμ;»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες