Πατερικές αναφορές στο ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ 24:1

Εκείνο λοιπόν που «ο Θεός συνέζευξε, άνθρωπος ας μην το χωρίζει». <Και να προσέχετε στο πνεύμα σας, και τη γυναίκα της νεότητάς σου να μην την εγκαταλείψεις· αλλά εάν την μισήσεις και την αποδιώξεις, λέγει ο Κύριος Παντοκράτωρ ο Θεός του Ισραήλ, η ασέβεια θα καλύψει τους διαλογισμούς σας, λέγει ο Κύριος· και να προσέχετε στο πνεύμα σας και να μην εγκαταλείψετε τη διαθήκη.> Ενώ λοιπόν ο νόμος διαγορεύει σαφώς και απροκάλυπτα, ότι επιτρέπεται σε όσους το επιθυμούν να δίνουν στις συζύγους τους διαζύγιο, και να απαλλάσσονται χωρίς κατηγορία από τη σύζυγό τους, φαινόταν κάπως να αντιτίθενται προς τα παλαιά θεσπίσματα όσα λέγονται μέσω της φωνής του Προφήτη, ο οποίος παραπέμπει σε δίκη και καταλογίζει έγκλημα παρανομίας σε εκείνον που τολμά να αποδιώξει και να αποχωριστεί τη γυναίκα του. Με μεγάλη πνευματική οικονομία, λοιπόν, μέσω των παραπάνω, ούτε καθιστά ανενεργή την αρχαία εντολή, ούτε βέβαια επιτρέπει σε κάποιους να την κάνουν πρόφαση για ανόσιες πράξεις. Διότι δεν σημαίνει ότι, επειδή ο νόμος επέτρεψε να δίνεται το διαζύγιο, εξαιτίας αυτού είστε και απαλλαγμένοι ευθυνών όταν το δίνετε, προκειμένου να προσκολληθείτε σε αλλόφυλες γυναίκες. Αλλά, έστω και αν επιτρέπεται να χωρίσει κάποιος τη γυναίκα του, και αυτό να γίνεται με νομικές αποφάσεις, φυλαχθείτε στο πνεύμα σας από το να εγκαταλείψετε τη γυναίκα της νεότητάς σας. Διότι αυτό είναι το καλύτερο, έστω κι αν ο νόμος επέτρεψε σε όσους το επιθυμούν το διαζύγιο.

Γι' αυτό λοιπόν, αφήνοντας τέτοια πράγματα, εξετάζει τα όσα γίνονται σύμφωνα με τον νόμο και διόλου παράλογα, λέγοντας στο Δευτερονόμιο: «Εάν κάποιος πάρει γυναίκα και συζήσει μαζί της, και συμβεί αυτή να μη βρει χάρη στα μάτια του, επειδή βρήκε σε αυτήν κάτι το άσχημο, θα της γράψει διαζύγιο, θα το δώσει στα χέρια της και θα την αποπέμψει από το σπίτι του. Και εάν, αφού φύγει, γίνει γυναίκα άλλου άνδρα, και την μισήσει ο τελευταίος αυτός άνδρας και της γράψει διαζύγιο και το δώσει στα χέρια της και την αποπέμψει από το σπίτι του, ή αν πεθάνει ο τελευταίος αυτός άνδρας, ο οποίος την πήρε για γυναίκα του, δεν θα μπορέσει ο πρώτος άνδρας που την απέπεμψε να επιστρέψει και να την πάρει ξανά για γυναίκα του, μετά τη μόλυνσή της, διότι αυτό είναι βδέλυγμα ενώπιον του Κυρίου του Θεού σου, και να μη μολύνετε τη γη που ο Κύριος ο Θεός σας σάς δίνει ως κληρονομιά». Διότι το να κάνει κανείς νόμιμη σύζυγό του εκείνη που χωρίστηκε από τον άνδρα της για εύλογες αιτίες και που υπέστη την ατίμωση να υποταχθεί σε άλλον, δεν είναι ασφαλές, αλλά μάλλον είναι εντελώς ανόητο. «Διότι αυτός που κρατάει μοιχαλίδα», λέει, «είναι άφρων και ασεβής». Και όπως ακριβώς απαγορεύει το να ευχαριστείται κανείς με τα φανερά αισχρά και τα αναμφίβολα καταδικασμένα, έτσι πάλι δεν επιτρέπει να διαβάλλονται τα σεμνά ως άσεμνα.

«Και εσύ εκπόρνευσες με πολλούς ποιμένες... λέγει ο Κύριος.» Το «λέγει» δεν πρέπει να αναγνωσθεί σε σύνδεση με τα προηγούμενα, αλλά με τα επόμενα, δηλαδή: «λέγει ο Κύριος προς εσάς». Παραθέτει δε τον νόμο που θεσπίστηκε από τον Μωυσή, ότι εάν η γυναίκα που δεν είναι πλέον αρεστή απολυθεί από τον άνδρα της, και έπειτα υπανδρευθεί άλλον, και αφού μισηθεί πάλι, χωρίσει και από εκείνον, δεν επιτρέπεται στον πρώτο της άνδρα να την λάβει ξανά.

«Εάν κάποιος πάρει γυναίκα», λέει, «και συζήσει μαζί της, και συμβεί, εάν δεν βρει χάρη ενώπιόν του, επειδή βρήκε σε αυτήν κάτι το επαίσχυντο, θα της γράψει βιβλίο αποστασίου και θα της το δώσει στα χέρια της». Πρόσεξε: δεν είπε, «Ας γράψει και ας δώσει», αλλά τι; «Θα της γράψει βιβλίο αποστασίου και θα της το δώσει στα χέρια της».

Υπάρχει όμως μεγάλη διαφορά μεταξύ του ενός και του άλλου· διότι το να πει, «Ας γράψει και ας δώσει», χαρακτηρίζει εκείνον που προστάζει και επιτάσσει· το να πει όμως, «Θα γράψει βιβλίο αποστασίου και θα το δώσει στα χέρια της», χαρακτηρίζει εκείνον που αναγγέλλει το γεγονός, και όχι εκείνον που εισάγει τον νόμο με δική του πρωτοβουλία.